Renaissance - Ashes Are Burning (1973)

Prachtige symphonische rock uit de jaren 70.
Ze hebben meerder mooie albums gemaakt, waarvan scheherzade te doorbraak betekende in Nederland.
Maar ook Proloque, illusion, turn of the card, en deze ashes are burning zijn juweeltjes

Renaissance is van oorsprong een band die een soort van electrische folk bracht. Maar na wat gerommel in de bezetting waardoor er van die originele bezetting niemand meer over was kwamen ze uiteindelijk uit bij een geluid dat klassiek vermengt met folk en wat rock-invloeden.

Dit is het eerste album waar die synthese echt geslaagd mag worden genoemd. Ook het eerste album waar op ze werken met orkestarrangementen op een paar nummers.

Leadinstrument is bij Renaissance het klassiek getinte pianospel van John Tout (aangevuld met de nodige andere klanken waaronder mooi orgelspel in het titelnummer). Daarnaast nagenoeg geen elektrische gitaar maar wel veel akoestisch gitaarspel van Michael Dunford (die ook bijna alle muziek schrijft) met lekker lichtvoetig drumwerk van Terry Sullivan en prominent baswek van Jon Camp (een beetje in de stijl van Chris Squire van Yes maar dan melodieuzer).
Maar de echte ster binnen Renaissance is zangeres Annie Haslam (de dame links op de hoes) met haar kristalheldere, hoge stem.

Prijsnummer van dit album vind ik toch wel het titelnummer waarin Andy Powell van Wishbone Ash nog opduikt met een mooie gitaarsolo.
Live werd dit nummer tot dik in de 20 minuten opgerekt waarbij er veel ruimte was voor lange solo's van de bandleden.

Mooie plaat van deze groep en mijn verzameling begint al lekker uit te breiden van ze.

De organist heeft met zijn solo in Ashes are Burning goed naar Jon Lord geluisterd - dezelfde wendingen als in Child in TIme, versie In rock. Het nummer is ook verder tamelijk voorspelbaar. De compositie drijft geheel op de engelachtige zang. Persoonlijk vind ik engelen nogal saai, baarlijke duivels boeien me meer.

Nog een meesterwerk van deze band die wat mij betreft veel meer aandacht mag krijgen. Ik had alleen nog de klassieker "Scheherazade And Other Stories" (1975). Deze is ongeveer even goed, met o.a. het magistrale 'Carpet Of The Sun' en de waanzinnige titeltrack. Voor de liefhebber van symfonische rock (o.a. Camel, Yes, ELP, Wishbone Ash, Genesis) en folkrock (o.a. Fairport Convention).

Mijn favoriet. Al is het alleen maar omdat Andy Powell van Wishbone Ash een heerlijke gitaarsolo speelt op het titelnummer.

Wat een schoonheden herbergt deze plaat.
En de band is ook nog eens een van de betere symfo-bands uit die tijd.
De heren muzikanten zijn echt top-presteerders.

Maar verbaasd het me niet dat u dit alles weer terug wil brengen naar Deep Purple? Zou het ook nog eens zo kunnen zijn dat de heren Lord en Tout beide uit hetzelfde vaatje invloeden tappen = een klassieke muziek achtergrond.

Volgens mij heeft m'n pa deze en enkele andere Renaissance albums op LP. Heb er nooit echt naar geluisterd, aan de gemiddeldes te zien moet ik daar binnenkort toch eens werk van maken.

Renaissance is symfo op zn opperste best...

Vrouwenzang boeit me nooit zo, maar de mannen van Renaissance weten zulke gave symfo te brengen...
Deze en Scherezade zijn waanzinnig...

Ik had een dagje Renaissance ingelast. Eigenlijk om te wachten tot ik die laatste plaat in huis zou hebben. Dan zou ik alvast in de goede sferen verkeren.

Ik was bang dat teveel Annie ook weer teveel Annie zou zijn. Maar het gaat prima. Ook deze plaat is overweldigend schitterend.

Valt me ook weer op wat een waanzinnig goede toetsenist die John Tout is. Met name zijn mooie pianospel vind ik echt luistergenot.

Stem verhoogd naar 5*, waardoor deze briljante plaat uitkomt op een welverdiende 4* als gemiddelde.

Deze plaat kent geen zwakke momenten. Het pianospel is fenomenaal, het basspel kan zich meten aan dat van Martin Turner en Chris Squire en het drumspel is soepel en creatief. Daarbij zijn de composities prachtig en avontuurlijk.

De zang is natuurlijk het belangrijkste, ofwel het meest bekende aspect van de band. Annie heeft een waarlijk engelachtige stem. Dan is er nog de toevoeging van het orkest wat aan de prachtige, kitscherige schoonheid bijdraagt.

Ik kan zo snappen hoe iemand dit allemaal vreselijk zal vinden. Voor mij is dit in elk geval schitterend en één van de topplaten uit het symfonische genre.

Fraai album. Inderdaad is de piano van John Stout de baas, zowel in de compositie als in zijn prachtige spel. Je hoort mij niet klagen!

Dit album is nog het meest symfonisch van karakter. Later zal dit geleidelijk aan veranderen en in A Song for all Seasons uitmonden in een meer pop georiënteerd album.

Maar ja, zij zijn niet de enigen: in de tweede helft van de zeventiger jaren ontstond er weerzin tegen bands als Pink Floyd, Yes, Genesis, Camel, enz. Het pompeuze werd niet meer gepikt, lange composities gingen in de ban. Dit alles in het licht van de opkomst van de punk en kort daarna de new wave bands.

Alle symphobands moesten veranderen. Er zijn enkele die dit dit overleefd hebben, maar de meesten konden met de nieuwe stroming niet omgaan.

Nu, vele jaren later denk ik "Waar was dat in godsnaam voor nodig?" Nu is gebleken dat er zoveel verschillende muziekliefhebbers met verschillende smaken bestaan en dat iedere muziekstroming zijn bestaansrecht heeft.

Ja was ook nergens voor nodig. Maar ik heb het zelf ook gehad met de opkomst van de punk en de new wave dat ik, in mijn ogen toen, mijn "achterlijke hippieplaten" de deur uitdeed. Om ze vervolgens jaren later weer opnieuw te moeten kopen....Maar van Pink Floyd, Yes en Genesis was ik voor de punktijd geen liefhebber van en daarna ook niet. Wel had ik deze van Rennaisance en bv Camel, MMEB, Caravan, maar deze belanden dus in mijn punktijd op de tweedehandsmarkt...Eeuwig zonde, les is wel die ik daarvan geleerd heb om nooit meer muziek weg te doen.

Ook dit album is in 1973 of 1974 op een cassette terecht gekomen. En ik denk dat het een van de meest gedraaide cassettes is geweest in die periode. Nu een tijdje (te lang) niet aan bod geweest. En dat is gek, want Renaissance staat op 6 in mijn top 10 van artiesten. De albums in de jaren '70 zijn bijna allemaal grandioos. Ik vermoed dat mijn voorkeur voor zangeressen boven zangers vooral is ontstaan dankzij deze band. Annie Haslam heeft de perfecte stem. Zeker voor dit genre.

Favorieten aanwijzen op dit album is makkelijk. In mijn spotify playlist hebben alle songs een groen hartje. Reden genoeg dus om die 4,5* op te hogen naar 5*.

Het album scoort veel te laag in de 100 Greatest Albums of 1973 met positie 82. In de huidige lijst van best ever albums over dat jaar staat het 52.

Tot mijn verbazing zag ik dit album alsook Scheherazade in de (CD) heruitgaven van Esoteric Recordings recent in de lokale Mediamarkt liggen. Ik heb beide albums direct opgepikt. Het bonus materiaal op "Ashes ..." zijn drie nummers uit het BBC Radio One "in concert" van 1974 (can you understand, let it grow en het titelnummer). De geluidskwaliteit van die live opnames is zonder meer goed. Dat kan ook moeilijk anders want dit is een absolute topband (die wat mij betreft trouwens zijn tijd vooruit was).
Ongetwijfeld verdienden ze wereldwijd succes maar dat is nooit gebeurd. Ten onrechte worden ze dikwijls "vergeten" op lijstjes van beste symfonische of "progrock" bands.
Ach, ik kan er niet genoeg reclame voor maken en Annie Haslam is pure klasse. Annie had geen leger dansers of achtergrond zangeressen nodig op het podium, haar stem en uitstraling tilde de muziek naar een hoger niveau. 4,5 sterren voor dit album!

Ik las op bij het debuutalbum van Renaissance dat enkele gebruikers dit weer aan het beluisteren waren. iemand noemde dat heel toepasselijk een "Renaissance renaissance", grappig gevonden.

En dat is een van de leuke dingen van dit forum: het werkt aanstekelijk. Ik dacht 'Verrek ja, die moet ik weer eens gaan beluisteren'. Maar omdat de lijsten van oude en nieuwe albums 'die ik nog wil luisteren' wel heel erg lang is geworden, beperkte ik mij in dit geval tot de (mijn inziens) beste albums. Die van 1972 t/m 1978.

En weer is het genieten van Ashes Are Burning. Er zit geen enkel minder nummer tussen. Het titelnummer werd tijdens concerten inderdaad flink opgerekt tot over de twintig minuten. Ik ken er een paar. En hoewel dit soort exercities in de jaren zeventig vaak leiden tot eindeloze herhaling en gepiel, is dit nummer een bekende uitzondering op de regel. Het kan het blijkbaar hebben.

Toevallig houd ik erg van eindeloos gepiel. Ik heb vaak liever dat een thema goed uitgewerkt met de meest lange en persoonlijke solo's, dan dat een nummer alweer voorbij is als je er pas in zit, zoals bij veel pop/rock ook het geval kan zijn.

Als een band een nummer kan oprekken en het boeiend kan houden, dan ben ik erg blij.
Nu ken ik van Renaissance niet veel live-materiaal, en heb ik me altijd wat meer gefocust op hun studiomateriaal. Ik had ook nooit achter deze band gezocht dat ze van improvisaties hielden. Reden te meer voor mij om die liveplaat 'Live at Carnegie Hall' eens echt te gaan luisteren, want ik ken hem na 35 jaar Renaissance luisteren nog steeds niet.

Het muzikale meesterwerk Ashes Are Burning van de groep Renaissance nadert de volmaaktheid met zijn sublieme composities en, niet te vergeten, de etherische vocalen van Annie Haslam.

We beginnen met Can You Understand, een episch lied dat ons meteen onderdompelt in de magische wereld van Renaissance. De complexiteit en de opbouw van dit nummer zijn ongeëvenaard, waarbij elke noot en elk akkoord bijdraagt aan een bovenaardse sfeer.

Vervolgens ontvouwt zich Let it Grow, een ode aan de natuurlijke cyclus van het leven, doorspekt met lyrische poëzie en melodieuze harmonieën. De wijze waarop de muziek en de tekst samensmelten, toont de hand van ware kunstenaars.

Het derde nummer, On the Frontier, brengt ons aan de rand van het onbekende, waar de grenzen van muzikale verkenning worden opgerekt. Dit stuk is een toonbeeld van avontuurlijke innovatie, waarbij elke maat ons verder meeneemt naar onontdekte gebieden.

Carpet of the Sun, het vierde nummer, is een viering van het licht en de warmte die het leven voedt. De muziek weeft een kleurrijk tapijt dat luisteraars omhult met een gevoel van vreugde en verwondering.

Bij At the Harbour worden we meegenomen naar een vredige haven, waar de serene klanken ons doen mijmeren over het eeuwige komen en gaan van de getijden. Het is een muzikaal gedicht dat de luisteraar uitnodigt tot introspectie.

Tot slot is er Ashes are Burning, het titelnummer dat de luisteraar meeneemt op een epische reis. Met hierin de fenomenale gitaarsolo van Andy Powell van Wishbone Ash, die een vurige maar harmonieuze dialoog voert met de rest van de band.

Dit album is een trip die de luisteraar meeneemt door een landschap van sonische pracht, waar elke noot en elke melodie een diepere betekenis heeft. De zang van Annie Haslam, gecombineerd met de meesterlijke composities, maakt Ashes Are Burning tot een tijdloze klassieker die nog generaties lang zal resoneren in de harten van muziekliefhebbers.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Beetje vreemde tic, waar ik geen enkele verklaring voor heb: bij sommige artiesten/bands grijp ik (als ik er weer eens zin in krijg) geregeld naar de in het algemeen als 'minder' beoordeelde albums. Dat heb ik bijvoorbeeld als ik weer eens zin heb in bijvoorbeeld Van Morrison of Al Stewart.

Maar bij anderen werkt dat juist precies andersom. Zoals bijvoorbeeld bij Genesis, maar dus ook bij Renaissance. En zo draaide ik weer eens deze Ages Are Burning, en direct daarna Scheherazade and Other Stories. Iets meer dan 50 jaar oud en niets van zijn zeggingskracht verloren.