Renaissance - Ashes Are Burning (1973)

Het muzikale meesterwerk Ashes Are Burning van de groep Renaissance nadert de volmaaktheid met zijn sublieme composities en, niet te vergeten, de etherische vocalen van Annie Haslam.

We beginnen met Can You Understand, een episch lied dat ons meteen onderdompelt in de magische wereld van Renaissance. De complexiteit en de opbouw van dit nummer zijn ongeëvenaard, waarbij elke noot en elk akkoord bijdraagt aan een bovenaardse sfeer.

Vervolgens ontvouwt zich Let it Grow, een ode aan de natuurlijke cyclus van het leven, doorspekt met lyrische poëzie en melodieuze harmonieën. De wijze waarop de muziek en de tekst samensmelten, toont de hand van ware kunstenaars.

Het derde nummer, On the Frontier, brengt ons aan de rand van het onbekende, waar de grenzen van muzikale verkenning worden opgerekt. Dit stuk is een toonbeeld van avontuurlijke innovatie, waarbij elke maat ons verder meeneemt naar onontdekte gebieden.

Carpet of the Sun, het vierde nummer, is een viering van het licht en de warmte die het leven voedt. De muziek weeft een kleurrijk tapijt dat luisteraars omhult met een gevoel van vreugde en verwondering.

Bij At the Harbour worden we meegenomen naar een vredige haven, waar de serene klanken ons doen mijmeren over het eeuwige komen en gaan van de getijden. Het is een muzikaal gedicht dat de luisteraar uitnodigt tot introspectie.

Tot slot is er Ashes are Burning, het titelnummer dat de luisteraar meeneemt op een epische reis. Met hierin de fenomenale gitaarsolo van Andy Powell van Wishbone Ash, die een vurige maar harmonieuze dialoog voert met de rest van de band.

Dit album is een trip die de luisteraar meeneemt door een landschap van sonische pracht, waar elke noot en elke melodie een diepere betekenis heeft. De zang van Annie Haslam, gecombineerd met de meesterlijke composities, maakt Ashes Are Burning tot een tijdloze klassieker die nog generaties lang zal resoneren in de harten van muziekliefhebbers.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Beetje vreemde tic, waar ik geen enkele verklaring voor heb: bij sommige artiesten/bands grijp ik (als ik er weer eens zin in krijg) geregeld naar de in het algemeen als 'minder' beoordeelde albums. Dat heb ik bijvoorbeeld als ik weer eens zin heb in bijvoorbeeld Van Morrison of Al Stewart.

Maar bij anderen werkt dat juist precies andersom. Zoals bijvoorbeeld bij Genesis, maar dus ook bij Renaissance. En zo draaide ik weer eens deze Ages Are Burning, en direct daarna Scheherazade and Other Stories. Iets meer dan 50 jaar oud en niets van zijn zeggingskracht verloren.