Paloma Faith - Fall to Grace (2012)

Leuk!

Pickin’ Up the Pieces, de eerste single van haar nieuwe album, is alvast een veelbelovende voorbode. In tegenstelling tot haar vorige singles heeft dit nummer geen soul-invloeden, maar ach, het is geen gemis. Ik vind het een leuk nummer. Het zou mooi zijn als de rest net zo goed klinkt. Haar debuut vind ik overigens nog steeds één van de beste albums uit 2009. Ik ben trouwens best benieuwd hoe dit album 't qua verkoopcijfers gaat doen; ik hoop dat het een succes wordt voor haar, en dat ze niet last krijgt van het "Duffy-effect" (al is Paloma Faith een wat minder grotere naam, maar toch...).

En wat een stem heeft ze toch ook...

Do You Want the Truth Or Something Beautiful? is en blijft een leuk album het was dus even afwachten wat Paloma Faith van de opvolger zou brouwen; te verkrijgen in een gewone uitvoering in rode jurk of een deluxe versie met akoestische bonustracks waar de jurk blauw is.... tegenwoordig bijna normaal om albums uit te brengen op deze manier en eigenlijk wel zo eerlijk. Je kunt nu lekker kiezen en je voelt je als groot liefhebber niet bekocht als er na een half jaar opeens allemaal leuke extra's aan een album toegevoegd worden.

Ik liet bij het debuut de naam Duffy al vallen en doe dat nu weer. De zang van Paloma bevalt me wat beter maar de vibe is wel overeenkomstig. Helaas is er nog wat overeenkomstig en dat is dat ik album nummer 2 toch wat minder vind dan de eerste.
Ze had al aangekondigd dingen anders aan te pakken (ik meen zelfs ergens gelezen te hebben dat ze haar vorige album niet eens goed vond) dus helemaal verrast ben ik niet. Ze wilde een wat moderner geluid en minder retro en heeft producer Nellee Hooper gevraagd daarbij te helpen.

Dat pakt in mijn oren soms ietwat te geforceerd uit; ik mis het spontane blije gevoel van het debuut.
Is het dan ook geen leuk album? Nee, dat valt mee. Die tweede Duffy was veel meer een 'let down' dan dat Fall to Grace dat is want er staat genoeg moois tussen en het is gewoon een album dat lekker wegluistert en dat is soms ook prettig.
Overigens is het best aan te raden om de deluxe-versie aan te schaffen want de akoestische versies zijn een fijne aanvulling.

Niet de klapper waar ik stiekem op hoopte desondanks zal ik Paloma Faith zeker nog wel blijven volgen.

Haar eerste album was goed,maar Fall to Grace is toch wel een klasse apart.Het is een album wat je na de eerst keer luisteren al pakt, stuk voor stuk mooie,goede nummers.Het is jammer dat je Paloma zo weinig op de Nederlandse radio hoort,daarvoor volg ik ook meest de Engelse.Ik hoop dat dit album de aandacht krijgt die het verdient.

Een lichte teleurstelling. Het is niet zo dat ik geen Faith meer heb ik Paloma, maar al deze nummers kunnen echt niet tippen aan die wie er te vinden zijn op haar debuut. Bijna alles hier wordt op een vrij zware (of lichtelijk deprimerende) wijze gebracht. Natuurlijk zijn wat teksten inhoudelijk niet zo vrolijk, maar dat was 'n liedje als Smoke & Mirrors bijvoorbeeld ook niet (en kijk eens wat ze daarvan hebben gemaakt). Daarnaast vind ik het - ondanks veel beluisteringen - moeilijk om te onthouden wat ik nou eigenlijk gehoord heb. Op Do You Want the Truth Or Something Beautiful is ieder nummer erg catchy.

Toch wil ik ook niet te negatief zijn, dat kan immers ook moeilijk met m'n beoordeling. Picking Up the Pieces heeft bijvoorbeeld een hele mooie opbouw en een evenzo mooie tekst. Dan is er ook nog het treurige When You’re Gone dat het vooral moet hebben van een prachtige melodie en de overtuigende voordracht van Faith haarzelf, en de anthem-esque afsluiter Streets of Glory. O ja, en niet te vergeten het hippe Freedom dat - lichte - invloeden van breakbeat bevat (zou Paloma soms naar Emeli Sandé hebben geluisterd?). Helaas heb ik ook een paar tracks gevonden die mij tot dusver helemaal niets doen. 30 Minute Love Affair is naar mijn mening een vrij saaie albumtrack; het kabbelt vooral heel erg voort), terwijl ik Agony met zijn pianoriedeltje zelfs vervelend wil noemen. Dat vind ik toch wel jammer.

Ik zal mild zijn met mijn beoordeling, als ik iets kritischer was geweest had ik er 'n halfje eraf gedaan. Maar die Paloma, daar kan ik gewoon niet omheen. Haar stem vind ik ontzettend mooi (én bijzonder)!

nog niet zo goed als het debuut, maar wel een solide tweede album.
Een dame waarvan ik hoop dat ze ooit een knaller van een album gaat maken... die potentie heeft ze zeker!

Just be is eigenlijk het enige pareltje op dit album. Haar debuut vind ik 10x sterker.