Freddie Hubbard - Straight Life (1971)

Het swingende titelnummer mag van mij door iedere (al dan niet verklaarde) jazzliefhebber beluisterd worden. Heerlijk muziek! Het laatste nummer is mij net iets te mellow. Na een half uur prachtige soulvolle Jazzmuziek is dat echter maar een summier punt van kritiek. 4*

Mr. Clean doet daar niet veel onder voor Straight life. Fijn groovy ritme en bas. Hancock en George Benson doen ook lekker mee. Er zijn meer van dit soort funky jazz platen (onlangs heb ik nog Donald Birds Etheopian nights gekocht), maar deze heeft toch weer een heel eigen (ietwat zomerse door de ritmes en tempo's) sfeer.
Na de twee swingende nummers heb ik nog weinig te wensen op dat gebied, en is de cooldown met Here's That Rainy Day best aangenaam. Van een dergelijk mooie hoes kan ik altijd genieten.

Wat een plaat met wat een bezetting...Hubbard als leading man gunt iedereen ruimte, Joe Henderson op sax, Herbie Hancock op piano. Het intense drumspel van Jack DeJohnette. De blaasduels tussen Hubbard en Henderson waarbij de heren elkaar alle ruimte gunnen. Ze waren bij de opname van het openingsnummer allen in bloedvorm en net op dat moment gaat de opnameknop aan. Het titelnummer behoort voor mij tot de een van de allerbeste jazznummers ooit, wat XTC is voor diegenen die uitgaan is dit nummer voor mij, een ware oppepper. Verkeerde wel altijd in de veronderstelling dat Grant Green op gitaar speelde maar dat blijkt George Benson te zijn.
Als fervent hardbop liefhebben moet ik zeggen dat Freddie Hubbard, toch zeer verdienstelijk met Ready for Freddie, Open Sesame was maar zijn sterkste platen waren die van begin jaren 70. In het voetspoor van Straight Life volgt Red Clay.

Mooie analyse. Alleen verscheen Red Clay eerder dan Straight Life. Wel allebei in 1970.

Klopt, je hebt geljik Larzz. Overigens goede 10, zowel artiesten als albums. Al die artiesten draai ik ook veel.

Wat Hubbard begin jaren '70 bezielde weet ik niet, maar het moet haast fabeltastisch van aard zijn. Straight Life kan in alle opzichten als opvolger van het terecht bejubelde Red Clay worden gezien; net als op die plaat laat Hubbard zich omringen door Joe Henderson (tenor sax), Herbie Hancock (elektrische piano) en Ron Carter (bas), drie giganten uit de jazzmuziek die hun sporen in de jaren '60 verdienden en daarna lustig verder deden (Hancock en Carter zijn zelfs nog onder ons). Drummer Jack DeJohnette, drummer/percussionist Richard Landrum, gitarist George Benson en tamboer Weldon Irvine maken de indrukwekkende line-up compleet.

Het titelnummer mocht van mij gerust een uur duren. Verschrikkelijk goede, funky fusion-jazz! Hubbard schudt je meteen wakker met krankzinnig getoeter, daarna word je ruim een kwartier meegenomen op een adembenemende reis door kleurrijke, caleidoscopische landschappen, zich uitstrekkend tot in de altijd wat mysterieuze verte. Het tweede stuk, gecomponeerd door Irvine, is wat meer ingehouden van aard, maar teert nog net iets meer op coole, zwoele grooves. Late night jazz, maar dan ook weer niet bepaald om half knockout met dat derde glas whisky voor je neus aan de bar te zitten. George Benson steelt hier echt de show.

Here's That Rainy Day is een adaptatie van een popsong uit 1953, en biedt als besluit nog een dikke 5 minuten heerlijke melancholie. Het Kind of Blue-gevoel wordt opgeroepen in mij, en het zou me niet verbazen dat een Tom Waits deze uitvoering heeft gehoord en daardoor inspiratie heeft opgedaan voor de slotsongs van zijn debuutalbum. By far het minst uitdagende nummer van de plaat, maar bloedmooi hoor!

4,5 sterren

Na zijn niet altijd even sterke Atlantic-platen slaat Hubbard hier wel terug. Nog niet de wat gelickte jazzfunk van zijn Columbia-periode, maar een fijne jazzrockfunk met een wat rauwer randje en een aantal van de beste solo's die Hubbard ooit heeft gespeeld. Zeg ik zo maar even uit de losse pols. De lange jazzfunk-jams lenen zich ook om even goed tekeer te gaan. Ik hoor ook mooie solo's van George Benson (die ik toch altijd wat té licht heb ingeschat), Henderson, Hancock en een erg strakke ritmesectie (met de voor mij altjid geliefde dubbele drummer-aanpak). Grandioos!

Sterker nog, inmiddels vind ik Mr. Clean nog net iets beter dan Straight Life. Fantastische plaat is dit!