Freddie Hubbard - Straight Life (1971)

Wat Hubbard begin jaren '70 bezielde weet ik niet, maar het moet haast fabeltastisch van aard zijn. Straight Life kan in alle opzichten als opvolger van het terecht bejubelde Red Clay worden gezien; net als op die plaat laat Hubbard zich omringen door Joe Henderson (tenor sax), Herbie Hancock (elektrische piano) en Ron Carter (bas), drie giganten uit de jazzmuziek die hun sporen in de jaren '60 verdienden en daarna lustig verder deden (Hancock en Carter zijn zelfs nog onder ons). Drummer Jack DeJohnette, drummer/percussionist Richard Landrum, gitarist George Benson en tamboer Weldon Irvine maken de indrukwekkende line-up compleet.

Het titelnummer mocht van mij gerust een uur duren. Verschrikkelijk goede, funky fusion-jazz! Hubbard schudt je meteen wakker met krankzinnig getoeter, daarna word je ruim een kwartier meegenomen op een adembenemende reis door kleurrijke, caleidoscopische landschappen, zich uitstrekkend tot in de altijd wat mysterieuze verte. Het tweede stuk, gecomponeerd door Irvine, is wat meer ingehouden van aard, maar teert nog net iets meer op coole, zwoele grooves. Late night jazz, maar dan ook weer niet bepaald om half knockout met dat derde glas whisky voor je neus aan de bar te zitten. George Benson steelt hier echt de show.

Here's That Rainy Day is een adaptatie van een popsong uit 1953, en biedt als besluit nog een dikke 5 minuten heerlijke melancholie. Het Kind of Blue-gevoel wordt opgeroepen in mij, en het zou me niet verbazen dat een Tom Waits deze uitvoering heeft gehoord en daardoor inspiratie heeft opgedaan voor de slotsongs van zijn debuutalbum. By far het minst uitdagende nummer van de plaat, maar bloedmooi hoor!

4,5 sterren