Henry Cow - Unrest (1974)

Avontuurlijk. Dat is op zich een goede omschrijving van het overgrote deel van de platen van Henry Cow. Deze vind ik daarbij het meest de nek uitsteken. Ik ben altijd op zoek naar dingen binnen de popmuziek die ik nog niet eerder gehoord heb, en die een vervreemdend, maar prikkelend effect hebben. Dit is er zo één. We hebben het hier over een hoekig, maar jazzy geluid met veel ruimte voor de gitaar van Fred Frith, op papier erg bizarre melodieën en ritmes en - gelukkig - volledig instrumentaal. Het geheel klinkt als uit steen gehouwen - stevig, brokkelig en concreet, bijna nuchter. Alsof het in 1 take erop geknald is, om het simpele feit dat dit niet nog eens zo zou kunnen klinken. Een vastgelegd moment van een licht absurde werkelijkheid. Dat maakt voor mij dit album juist tijdloos; hoogstwaarschijnlijk is het over 20 jaar nog steeds zeer genietbaar. (Ik weet wel dat er behoorlijk aan dit album gesleuteld moet zijn, maar toch...dat is niet de indruk die het op mij achterlaat.)