Procol Harum - Home (1970)

Yes, gelukkig weer een flinke stap vooruit ten opzichte van het immens tegenvallende A Salty Dog. Ik was even bang met het weggaan van de orgelspeler, dat de band daardoor haar majestueuze karakter zou verliezen, maar het tegendeel is waar. Opener Whisky Train (lekkere bluesy hardrock-vibe met vurig gitaarwerk!) zette me dan ook wel op het verkeerde been, aangezien de rest van het album wel degelijk nog een flinke progvibe heeft. Bovenal: het album is behoorlijk duister!

The Dead Man's Dream doet tekstueel niet onder voor wat een band als Black Sabbath toen op hun debuutalbum prestenteerde:

We entered a graveyard and searched for a tombstone
The graves were disturbed, and the coffins wide open
And the corpses were rotten, yet each one was living
Their eyes were alive with maggots crawling

I cried out in fear, but my voice had left me
My legs were deformed, yet I moved quite freely
My head was on fire, yet my hands were icy
And everywhere light, yet darkness engulfed me

Een heerlijke horrorsfeer, terwijl de orgels, piano en zware gitaarpartijen zanger Brooker naar een ondergang begeleiden. Nothing That I Didn't Know en About To Die zetten de naargeestige sfeer voort. Waar eerstgenoemde een mooie met akoestische gitaar begeleide ballad is, is de tweede een wat meer opzwepende doch nog steeds dreigende progtrack. Barnyard Story/Piggy Pig Pig lijkt een thematisch tweeluik te zijn, waarbij de muziek wederom van ballad naar dreigende prog gaat. Tegen het einde wordt het gitaarwerk wederom erg fel, terwijl de pianopartijen voor een marcherend ritme blijven zorgen.

Whaling Stories is een prachtige epic die toont dat de band ook onder de 17:31 minuten van In Held T'was In I een bombastische track kan schrijven. Wederom fantastisch gitaarwerk! Zeker een van mijn favorieten van het album en van de band in het algemeen. Dat afsluiter Your Own Choice daarna tegenvalt, vergeef ik de band.

Lange tijd heb ik Shine On Brightly het voordeel van de twijfel gegeven, maar ik merk toch dat ik Home net een stukje beter waardeer. Het album heeft ondanks de afwisseling toch een vrij consistente sound en de thematiek is zeer aantrekkelijk naargeestig. Een fantastische plaat!

Voorlopige tussenstand:
1. Home
2. Shine On Brightly
3. Procol Harum
4. A Salty Dog

Nee, ook hier heb ik geen klik mee. Dit voelt aan als een vrij matige Genesis (die dan eigenlijk nog op gang moeten komen met de goede platen). Ik voel wel dat de sound wat duister geworden is, maar voor mij voelt het alsof Procol Harum niet weet hoe ze het verhaal moeten brengen. The Dead Man's Dream wordt dodelijk saai opgelezen terwijl de rest van de band er nog wel iets van probeert te maken. Piggy Pig Pig heeft wel wat weg van Pink Floyd en doet het daarom het beste en Whaling Stories doet het ook wel goed, maar voor de rest blijf ik het matig vinden. Procol Harum is de klap van A Salty Dog niet te boven gekomen. Jammer, want ik rekende er wel een beetje op dat deze marathon een eitje zou zijn.

Tussenstand:
1. Shine On Brightly
2. Procol Harum
3. Home
4. A Salty Dog

Home - Procol Harum’s vierde studioalbum in de originele bezetting verscheen in juni 1970.
Voor mij markeert het album een soort overgang, verder weg van de mooie prog-rock stijl die de groep op zijn eerste drie albums liet zien. Persoonlijk vind ik dat jammer.

Natuurlijk zijn de specifieke Procol Harum kenmerken zeker nog aanwezig, maar in mindere mate en deze worden naar mijn idee iets te veel overschaduwd door de rol van de electrische gitaar.
Er zijn al -tig gitaarbands die hun oeuvre rond dat instrument hebben opgebouwd, Procol Harum had dat naar mijn mening niet echt nodig..

Verder ligt de nadruk in de teksten op dit album erg op dood, verderf, kerkhoven en alles daaromheen… Ik vermoed dat Keith Reid een mateloze bewondering voor de verhalen van Edgar Allan Poe heeft, anders kan ik het niet verklaren.

Het songmateriaal is gelukkig wel divers.
De eerste track Whiskey Train, wordt direct gedomineerd door gitaar en percussie, het doet mij denken aan tracks van Jimi Hendrix en de gitaar neemt naar het eind toe een jengelende rol aan.

Gelukkig veer ik direct op bij het volgende nummer The Dead Man’s Dream, met een prachtig Procol Harum into. Het is heel vreemd om Gary Brooker hie zo nadrukkelijk over de dood en kerkhoven te horen zingen, net nadat hij ons vorige maand is ontvallen.
Het nummer kent een fraaie theatrale opbouw met een hoofdrol voor orgel en piano.
Ik kreeg wel ineens beelden op mijn netvlies van de oude Nederlandse groep `Lemming…

Still There’ll be More opent met een gezellig roffeltje, dat het hele nummer terug blijft komen. Gary Brooker zingt gedreven over een hoekig jazzy pianospel heen.
Helaas komt de gitaar halverwege weer in een steeds prominentere rol naar voren, jammer was hier niet nodig geweest. Good heavens…..

Nothing That I did’nt know is het broodnodige rustpunt na al het gitaargeweld van de song hiervoor. Een prachtige, ingetogen ballad!

About to Die, opent ook met een gruizige gitaarrif, waarna snel de drums invallen.
Gary zingt met behulp van de bandleden in de achtergrond een mooie melodielijn. Gelukkig nemen later in de song het orgel en de piano weer een stevige positie in.

Barnyard Story, het tweede rustpunt op Home. Fraai piano intro met een opmerkelijk rustig zingende Gary Brooker, halverwege zwelt het orgel aan en vertoeven we in hogere Procol Harum sferen. Een subtiel nummer.

Piggy pig pig, met zo’n titel weet je dat het geen ballad wordt, maar de schade blijft beperkt….
Een hokkerig pianootje waarbij Gary over vreemde percussie-achtige geluiden heen zingt.
Het is een dwingend nummer met vreemde inhoudingen…. Aan het eind toch nog even bezoek van de gitaar.

Whaling Stories, er is al veel over dit prachtige nummer geschreven, het vormt samen met de The Dead Man’s Dream de prog rock nummers op dit album. Het begint met rustige pianoklanken en een gitaar die mij dit keer aan Dire Straits doet denken (en veel beter kan waarderen).
Het is een typische Procol Harum song met hoofdrol voor Piano en orgel en aan het einde fraai koorwerk. Prachtig.

Your own choice, een lekkere afsluiter van dit album, uptempo maar door een perfect op elkaar ingespeelde band, een slick melodie lijn die Brooker past als een jas. Aan het einde een fijne rol voor de mondharmonica.

AL met al een merkwaardig Procol Harum album. Het meest rockende tot nu toe.
Maar gelukkig ook met enkele tracks die de tand des tijds goed hebben door staan.
En Gary Brooker blijft natuurlijk de onvervalste stijlbetaler met prachtige stem.

Op naar de volgende Broken Barricades…