Procol Harum - Broken Barricades (1971)

Het vijfde studio album van Procol Harum was het laatste met gitarist Robin Trower. Net als op "Home" bestond de bezetting verder uit Chris Copping op bas en orgel, B.J. Wilson als drummer, pianist/zanger Gary Brooker en tekstschrijver Keith Reid. Broken Barricades valt tegen. Er werd bewust gekozen voor een kort album, lang niet alles kan zich meten met hun eerdere werk. Het prijsnummer is Simple Sister. Erg sterke riff en prachtig opgebouwd. Verder zijn de nummers Broken Barricades en Power Failure nog wel mooi, allebei voorzien van korte drumsolo. Het zijn juist de nummers van Robin Trower die niet optimaal bekoren, namelijk de gitaar-rock van Memorial Drive en Poor Mohammed, en het aan Jimi Hendrix opgedragen Song for a Dreamer. Van wat er overblijft klinkt Playmate of the Mouth wat vertrouwder in de oren en is Luskus Delph voor mij wat tegenvallend.

Ik dacht dat Procol Harum een symfoband was, maar deze plaat stelt me best teleur.
Rommelige rock en wat pseudo-bluesrock. De plaat lijkt wel bij elkaar gejamd.
Geen enkel nummer blijft lekker hangen, en de symfo-invloeden zijn ver te zoeken.

Het symfo kwam pas met hun live-album uit '72. Grand Hotel was daar als studio-album een goed vervolg op. Enkel op Something Magic kwam de symfokant ook erg naar voren. Zij hebben best veel stijlen heen door de jaren opgepakt. Vaak week ieder nieuw album weer sterk af van het voorgaande.... mijn favoriet is trouwens het album A Salty Dog. Dit album is inderdaad een zwakker album. En dat na het mooie Home.

Valt me alsnog mee. Ik had op basis van de recensies verwacht dat het net zoals A Salty Dog een wat onevenwichtig allegaartje van stijlen zou zijn. In een bepaald opzicht klopt dit nog steeds wel, maar het materiaal is gelukkig toch wel nog een stukje beter. Opener Simple Sister heeft in ieder geval een lekkere groove, goed gitaarwerk en mooie orkestraties. Luskus Delph is tevens een prachtige ballad. Power Failure (inclusief drumsolo en hilarisch ingemixte publieksreactie) is ook een leuke track.

Trower's psychedelische bijdragen op Song For A Dreamer en Poor Mohammed zijn intrigerend. Als je het zijn gitaarwerk en composities afzet tegen de gehele sound van de band, snap ik wel hoe hij hier al aan het hinten was naar een solocarriere. In tegenstelling tot op A Salty Dog vallen deze composities echter niet door de mand en klinken ze in het grote geheel nog behoorlijk goed.

Broken Barricades is niet ijzersterk, maar ik had behoorlijk wat erger verwacht. Het maakt me wel extra benieuwd naar het vervolgalbum.

Voorlopige tussenstand:
1. Home
2. Shine On Brightly
3. Procol Harum
4. Broken Barricades
5. A Salty Dog

Als Grand Hotel niet aanslaat, dan vrees ik dat het niks gaat worden tussen Procol Harum en mij. Dit album was, vooral de eerste helft, een zware zit met veelal trage, lichtzoete zooi. Ik merk dat de band hier en op de vorige albums toch vaak met simpele nummers aan komt zetten. Simple Sister heeft een interessante stonerriff, maar stelt uiteindelijk niet veel voor. Memorial Drive en Luskus Delph vind ik echt heel vervelende songs. Op dat moment was het ook een grote kanshebber voor de laatste plaats, maar het mooie, dromerige Song For A Dreamer weet een heel lage score te voorkomen. De afsluiters zijn dan wel weer behoorlijk matig. Slechte beurt van Procol Harum. Als ik de band in de seventies gevolgd zou hebben, was ik hier afgehaakt.

Tussenstand:
1. Shine On Brightly
2. Procol Harum
3. Home
4. A Salty Dog
5. Broken Barricades

Vind het op de afsluiter na nog steeds een lekker album; Robin Trower eist de nodige ruimte op en dat levert wat vreemde eenden in de bijt op. Het kenmerkende orgelspel van Matthew Fisher is ook niet meer; dat was het al niet op 'Home'. Op 'Home' zong in mijn herinnering Gary Brooker alles, op 'A salty Dog' moesten anderen zo nodig hun stem laten horen. Van dit album vind ik 'Memorial Drive' wat standaard. Bij 'Simple Sister' kreeg ik het zowaar op de zenuwen van de drummer; uiteindelijk was B.J. Wilson het langst dienende bandlid bij Gary Brooker/Keith Reid. Album heeft zowaar twee korte drumsolo's en voor prog-begrippen lijkt het me voor die tijd een kort plaatje.