Procol Harum - The Prodigal Stranger (1991)

Euhm... dit had ik niet verwacht. De vraag is vooral: waarom bij elkaar komen als je de originele sound van je band zo verloochent? De drumsound is klinisch, de vele koortjes geven het geheel een rare gospelsound en het geheel klinkt ongelooflijk schoon en braafjes. In een bepaald opzicht te vergelijken met Genesis op We Can't Dance, maar dat album had toch beduidend betere songs en zang. En dan duren 51 minuten toch ineens wel erg lang. The Truth Won't Fade Away en The King Of Hearts zijn overigens best mooie tracks. All Our Dreams Are Sold heeft daarnaast ook best een aardige gitaarsolo. Voor de rest is het allemaal erg net niet. Ik hoop dat de twee albums uit dit decennium toch wat meer richting de roots zitten, want wie hier blij van is geworden... ik zou het niet weten.

Voorlopige tussenstand:
1. Grand Hotel
2. Home
3. Shine On Brightly
4. Procol Harum
5. Broken Barricades
6. Exotic Birds And Fruit
7. Something Magic
8. A Salty Dog
9. Procol's Ninth
10. The Prodigal Stranger

Ik heb tien seconden nodig gehad om te beseffen dat deze plaat 'm niet is voor mij. Het is de gladde jaren poprockstijl dat absoluut niet mijn ding is. Gary Brooker staat bij mij al niet te boek als geweldige zanger en is hier dan ook nogal inwisselbaar. De songs zijn niet bijzonder slecht ofzo, maar wel verre van bijzonder. Voor mij is alles compleet inwisselbaar en begin jaren negentig werd de cd gangbaarder als geluidsdrager met als gevolg dat albums langer worden. Dat is hier wel echt een vervelend gegeven. Als je na lange tijd toch maar even kijkt hoe ver je bent, blijkt er nog twintig minuten voor de boeg te zijn. Een vergeten album dit en dat is niet meer dan terecht.

Tussenstand:
1. Shine On Brightly
2. Something Magic
3. Procol Harum
4. Home
5. Grand Hotel
6. A Salty Dog
7. Broken Barricades
8. Prodigal Stranger
9. Procol's Ninth
10. Exotic Birds And Fruits