Procol Harum - The Well's on Fire (2003)

Tijd voor de olifant in de porseleinkast. Natuurlijk gun ik Procol Harum (Gary Brooker) zijn fijne nadagen, maar wat een truttige plaat is dit geworden zeg. Na Prodigal Stranger had ik er geen vertrouwen meer in. Dit album zet een lichte verbetering in, maar in alles is dit een veilige, oude lullenplaat. De songs zijn allemaal semi-rockend met veel piano en stuk voor stuk even makkelijk te vergeten. Voor mij is het echt veel te simpel en teveel inspelend op een bepaald gevoel of sfeer. Ik vind het echt heel ongeïnspireerd overkomen. Zeker met slechte teksten en zanglijnen zoals op This World Is Rich. De afsluiter is niets meer dan beseffen dat het hoogtepunt allang voorbij is. Even nog die Whiter Shade Of Pale feeling oproepen

Tussenstand:
1. Shine On Brightly
2. Something Magic
3. Procol Harum
4. Home
5. Grand Hotel
6. A Salty Dog
7. Broken Barricades
8. Prodigal Stranger
9. Procol's Ninth
10. The Well's On Fire
11. Exotic Birds And Fruits

Ik ga niet zo hard tegen het album in als Ruud, maar ik ben het er wel mee eens dat het een erg veilige plaat is geworden. Bij vlagen hoor ik de klassieke Procol Harum sound (The Emperor's New Clothes), maar andere momenten hoor ik eerder verwijzingen naar The Eagles of Sting. Het is vooral weinig prog, weinig rock en veel (barokke) pop. Ik vind Brooker echter wel nog steeds prachtig zingen en vind het een prima album voor op de achtergrond, maar ik hoop toch echt dat Novum nog iets meer vuur laat horen. So Far Behind is gelukkig wel weer een hele toffe song.

Voorlopige tussenstand:
1. Grand Hotel
2. Home
3. Shine On Brightly
4. Procol Harum
5. Broken Barricades
6. Exotic Birds And Fruit
7. Something Magic
8. A Salty Dog
9. The Well's On Fire
10. Procol's Ninth
11. The Prodigal Stranger