Supertramp - It Was the Best of Times (1999)

Uiteraard ken ik de muziek van Supertramp, maar dan met name de grote hits. Ik ben dus geen grote kenner van de band, en ben dan ook niet op de hoogte van allerlei wisselingen in de samenstelling, dan wel onenigheden tussen bandleden. Maar objectief luisterend naar "It Was the Best of Times" moet ik gewoon vaststellen dat er bijzonder knap gemusiceerd wordt. De eerste helft van de plaat bevat voor mij niet echt veel herkenningspunten, maar het klinkt gewoon goed en de kwaliteit is prima. Op de tweede helft wordt het een feest van herkenning als de klassiekers voorbijkomen. Het luisterplezier neemt dan ook sterk toe. Met name geniet ik van het meer dan prima gitaarspel van Carl Verheyen. Uiteindelijk is "It Was the Best of Times" gewoon een prima liveregistratie van een legendarische band, al dan niet in de originele of door de fans gewenste samenstelling.

Het concert in Rotterdam in Mei 1997 destijds was fenomenaal. Ik heb zelden een band ruim 2,5 uur zien spelen in Ahoy die in staat was om zulk goed geluid uit die betonbak te persen en dan nog maar niet te spreken van de kwaliteit van de muziekanten zelf. Muziekanten die zovaak van instrumenten wisselem maak je niet iedere dag mee. Vooral het middenstuk van Another Man's Woman, waar Rick Davis even los gaat op de piano getuigt van grote kwaliteiten was destijds een hoogtepunt van het concert. De setlist van dat concert is op een nummer na ook op deze cd aangehouden, wat overigens een van de opnames is van de RAH. Het begint tam met wat nieuw en meer recent werk en langzaam duiken we de geschiedenis in en krijgen we klassieker na klassieker om de oren allemaal stuwend naar een prachtig (en klassiek einde) met Crime Of The Centory. Het enige minpunt hier is wel dat ook al worden hier verschillende 'Hodgson' nummers ten gehore gebracht, allemaal met grote klasse, de echte Hodgson klassiekers als Don't Leave Me Now, A Soap Box Opera, Child Of Vision en Fool's Overture blijven Achterwege. Maar wat je wel krijgt is zeker niet beroerd te noemen. Supermooie opname, met overtuiging en met passie gespeeld (Supertramp was nooit een band die live veel improvideerde). Absoluut aan te raden.