The Yardbirds - Having a Rave Up (1965)

top album!

you're a better man than i is mijn favo nummer.

Ik verhoog ook naar 4*. "I'm a Man"

For your love zalig

'The Train Kept A-Rollin'' is ook helemaal toppie.

Berichten over inmiddels gecorrigeerde (waarvoor dank ) tracklijst verwijderd.

Is bij het origineel kant B ook live? Vind ik wel jammer, is namelijk slechte kwaliteit.
Kant A klinkt echt geweldig.

Het is eigenlijk meer een compilatie van A's & B's en live tracks, maar de eerste zes nummers vormen een van de beste plaatkanten die ik ken. Vooral 'Heart Full Of Soul', 'Still I'm Sad', 'Mr You're A Better Man Than I' en 'Train Kept A Rollin' zijn magistraal. De live tracks met Clapton zijn goed, maar niet echt bijzonder en de kwaliteit laat te wensen over. Verder is 2 keer 'I'm A Man' wat overbodig.

Toch zeker een essentiele plaat, alleen al omdat Jeff Beck en Eric Clapton op 1 album staan.

Ik heb de CD met bonustracks; met onder meer de single 'Shapes of Things' (later ook prachtig gecovered door The Jeff Beck Group), en 'Stroll On' uit de ultieme sixties-film "Blow-Up" (1966) van Antonioni. Op deze track hoor je Jimmy Page op bass.

klopt het dat nummer 7, 8, 9 en 10 live opnames zijn??
ik heb de originele cd niet, maar heb hem gedownload.
zijn deze nummers op de originele cd ook live nummers (op de gedownloade namelijk wel!)

Graag Antwoord

Dat antwoord heeft Down_By_Law al gegeven.

Heart Full of Soul

Ik hoorde dit nummer bij de film London Boulevard. Wat een sfeertje zit er in dat nummer, top!
Ik had hem even geshazamed, nu ff de cd opgetrommeld.

Ben benieuwd!

Hier staan veel super goede nummers op, maar het samenplakken van al die singles, live nummers en bonus tracks die meer bij 'Roger the Engineer' horen, maakt het geheel niet zo samenhangend. De live nummers ertussen zijn misschien wel overbodig. Enkel 'Smokestack Lightning' heeft een meerwaarde. De live nummers komen overigens van Five Live Yardbirds waar dit niet de beste 4 nummers van zijn vind ik. Verder zou ik als je ze dan toch wilt uitbrengen, ze op For Your Love hebben gezet zodat alle Clapton nummers samenstonden en dan hadden die enkele Jeff Beck nummers van For Your Love op dit album gekunnen.

Veel van die bonus tracks zijn instrumentale versies van Roger the Engineer. Jeff's Blues is de instrumentale versie van 'The Nazz Are Blue', 'Someone To Love' is de instrumentale versie van 'Lost Women' en de instrumentale versie van 'What Do You Want' staat hier ook.

'Mr. You're A Better Man Than I' is een van de beste Yardbirds nummers en 'New York City Blues' is een van de vetste blues nummers ooit.

Speelde Eric Clapton op 3 albums van the Yardbirds mee, nl. deze, 'For Your Love' en 'Five Live Yardbirds'?

Zo ja, wat is hun chronologie?

Welke zijn de nummers met Clapton? Welke met Beck?

Ja en nee. Rave Up en For Your Love zijn geen reguliere albums maar US compilaties waar nummers met zowel Clapton als met Beck op staan........... Hier in NL deden we het met Our Own Sound op het franse Rivièra label. Dat alles met dank aan Giorgio Gomelski, die dacht er op die manier de meeste centen aan te kunnen verdienen ...........

Mede daardoor was Roger The Engineer ( die Over, Under, Sideways, Down heette op de Rivièra rielies ) pas hun eerste reguliere studio album.

Het blijft vreemd hoe de discografie is samengesteld, maar goed. Having A Rave Up is wel het eerste (verzamel?)album dat mijn aandacht volledig trekt. De Beck-nummers van de eerste lp-kant zijn ijzersterk en wijken af van de rauwere bluessound van Clapton. Die melancholische achtergrondzang op Evil Hearted You of Still I'm Sad is echt prachtig. Die bijna western-achtige sfeer op Heart Full Of Soul is ook echt prachtig te noemen.

De live-kant met Clapton is zoals ik eerder bij Five Live Yardbirds als melde gewoon lekker rauw, al bevalt het materiaal me daar minder. De combinatie van de meer melancholische klanken van kant A en de rauwe sound van kant B bevalt echter prima.

Tussenstand:
1. Having a Rave Up
2. Five Live Yardbirds
3. For Your Love

Die live nummers komen gewoon van Five Live. Je bedoelt dat je die tracks beter trekt in kombi met de studio opnames met ome Jeff ?

Het live materiaal bevalt me minder dan het studiomateriaal van kant A, maar de combinatie werkt wel

Valt mij ook mee. Dit album opent heel lekker. Alleen I'm A Man vind ik behoorlijk flauw. Jammer dat het twee keer te horen is. Mr. You're a Better Man Than I, Evil Hearted You en Heart Full Of Soul zijn heerlijke nummers waar een fijne dreiging uit gaat. Ik vind The Yardbirds hier zelfs wat vooruitstrevend. Fijne hardrock en een juiste stap om de blues wat meer achterwege te laten. Het blijft wel jammer dat het overgrote deel covers zijn. Dat maakt het op een of andere manier toch iets minder echt. In elk geval vind ik deze periode al beter dan die met Clapton.

Tussenstand:
1. Having A Rave Up
2. For Your Love
3. Five Live Yardbirds

Mooi begin, matig einde. Ik vind live opnamen alleen erg fijn als de kwaliteit redelijk OK is. Dat nu is hier zeker niet het geval. Het klinkt erg blikkerig. Dan hoor ik die nummers liever als een studio opname.
De studio opnamen op dit album laten ook horen waarom. Fijne nummers. Op spotify wordt geopend met I'm a Man en de rest in de 'normale' volgorde. Je ziet wel vaker dat de spotify volgorde afwijkt van die op de CD.
Van de studio opnamen zijn Train Kept A-Rollin' en I'm a Man wat minder dan de rest. Vooral het niveau van Mr. You're a Better Man Than I is hoog, op de voet gevolgd door Still I'm Sad.
Het is moeilijk vergelijken met de live opnamen die soms wel van een geheel andere band lijken te zijn.
Het verschil tussen Beck en Clapton?

Dat het album gewaardeerd werd blijkt uit de 12e plaats in de 100 Greatest Albums of 1965 en een 27e plaats in BestEverAlbums 1965
3,5*

De live-nummers zijn inderdaad met Eric Clapton, die op de latere nummers vervangen is door Jeff Beck.

Beetje een allegaartje, dit album. De eerste plaatkant bestaat uit 6 songs die in 1965 met Jeff Beck werden opgenomen, plaatkant B uit 4 live-songs uit 1964, met Eric Clapton. Je krijgt dan wel het beste van twee werelden te horen natuurlijk; vooral Clapton blijkt flink in vorm; Smokestack Lightning en Respectable klinken fantastisch en rauw.

3,5 sterren

Ik ben de laatste tijd weer helemaal into Clapton en dan kun je niet om de Yardbirds heen. Een groep waar ik vroeger wel eens wat van heb geprobeerd, maar waar het kwartje nooit echt leek te vallen. Vandaar dus het plan opgevat om eens terug in hun oeuvre te beginnen grasduinen en dan is Having a Rave Up de meest logische keuze. Althans, dat dacht ik. Ik was in de veronderstelling dat dit gewoon het eerste studioalbum van de heren was, maar het is eerder een vreemde mix tussen één kant studiomateriaal en één kant livemateriaal. Daardoor voelt het nooit echt aan als een album (eerder als een EP van 6 nummers die gewoon later opnieuw is uitgebracht met een flinke dosis bonustracks, hetgeen grappig genoeg jaren later effectief zou gebeuren) en dat is toch zonde. Kwaliteit is er genoeg met Heart Full of Soul en Train Kept A-Rollin' op kop, maar de keuze om dan bijvoorbeeld 2x I'm a Man hierop te zetten (1x in de studio, 1x live) vind ik toch maar raar. Hoewel er dus flink verschil in stijl zit tussen de twee kanten doordat het verschillende groepsbezettingen zijn, valt het wel op dat de groep wel altijd een typische sound heeft weten te houden. Je hoort meteen dat het om de Yardbirds gaat maar echt helemaal onder de indruk ben ik (nog) niet. Ben ik trouwens de enige die altijd aan The Lion Sleeps Tonight moet denken bij dat "aah aaaah" in Still I'm Sad?

Het basisgeluid bleef hetzelfde natuurlijk. Keith Relf was een prominente frontman die in de tijd van ome Clap nog de helft van de solo's opeiste met z'n harmonica en de arrangementen werden altijd gedaan door bassist Paul Samwell-Smith. Alleen de verdere opsmuk veranderde nogal drasties met de komst van Jeff Beck.



Still I'm Sad hebben ze van een Gregorisch gezang "geleend". The Lion was "geleend" van het Zuid-Afrikaanse lied "Mbumbe" van Solomon Linda. Totaal verschillende roots dus, maar als de vergelijking jou in het oor springt kan ik alleen maar roepen dat muziek de universele taal is

Het was meer bedoeld qua melodie dat ik het op elkaar vond lijken, niet perse de echte stijl van zingen, maar misschien ben ik effectief de enige