The Yardbirds - Having a Rave Up (1965)

Hier staan veel super goede nummers op, maar het samenplakken van al die singles, live nummers en bonus tracks die meer bij 'Roger the Engineer' horen, maakt het geheel niet zo samenhangend. De live nummers ertussen zijn misschien wel overbodig. Enkel 'Smokestack Lightning' heeft een meerwaarde. De live nummers komen overigens van Five Live Yardbirds waar dit niet de beste 4 nummers van zijn vind ik. Verder zou ik als je ze dan toch wilt uitbrengen, ze op For Your Love hebben gezet zodat alle Clapton nummers samenstonden en dan hadden die enkele Jeff Beck nummers van For Your Love op dit album gekunnen.

Veel van die bonus tracks zijn instrumentale versies van Roger the Engineer. Jeff's Blues is de instrumentale versie van 'The Nazz Are Blue', 'Someone To Love' is de instrumentale versie van 'Lost Women' en de instrumentale versie van 'What Do You Want' staat hier ook.

'Mr. You're A Better Man Than I' is een van de beste Yardbirds nummers en 'New York City Blues' is een van de vetste blues nummers ooit.

Het blijft vreemd hoe de discografie is samengesteld, maar goed. Having A Rave Up is wel het eerste (verzamel?)album dat mijn aandacht volledig trekt. De Beck-nummers van de eerste lp-kant zijn ijzersterk en wijken af van de rauwere bluessound van Clapton. Die melancholische achtergrondzang op Evil Hearted You of Still I'm Sad is echt prachtig. Die bijna western-achtige sfeer op Heart Full Of Soul is ook echt prachtig te noemen.

De live-kant met Clapton is zoals ik eerder bij Five Live Yardbirds als melde gewoon lekker rauw, al bevalt het materiaal me daar minder. De combinatie van de meer melancholische klanken van kant A en de rauwe sound van kant B bevalt echter prima.

Tussenstand:
1. Having a Rave Up
2. Five Live Yardbirds
3. For Your Love

Valt mij ook mee. Dit album opent heel lekker. Alleen I'm A Man vind ik behoorlijk flauw. Jammer dat het twee keer te horen is. Mr. You're a Better Man Than I, Evil Hearted You en Heart Full Of Soul zijn heerlijke nummers waar een fijne dreiging uit gaat. Ik vind The Yardbirds hier zelfs wat vooruitstrevend. Fijne hardrock en een juiste stap om de blues wat meer achterwege te laten. Het blijft wel jammer dat het overgrote deel covers zijn. Dat maakt het op een of andere manier toch iets minder echt. In elk geval vind ik deze periode al beter dan die met Clapton.

Tussenstand:
1. Having A Rave Up
2. For Your Love
3. Five Live Yardbirds

Ik ben de laatste tijd weer helemaal into Clapton en dan kun je niet om de Yardbirds heen. Een groep waar ik vroeger wel eens wat van heb geprobeerd, maar waar het kwartje nooit echt leek te vallen. Vandaar dus het plan opgevat om eens terug in hun oeuvre te beginnen grasduinen en dan is Having a Rave Up de meest logische keuze. Althans, dat dacht ik. Ik was in de veronderstelling dat dit gewoon het eerste studioalbum van de heren was, maar het is eerder een vreemde mix tussen één kant studiomateriaal en één kant livemateriaal. Daardoor voelt het nooit echt aan als een album (eerder als een EP van 6 nummers die gewoon later opnieuw is uitgebracht met een flinke dosis bonustracks, hetgeen grappig genoeg jaren later effectief zou gebeuren) en dat is toch zonde. Kwaliteit is er genoeg met Heart Full of Soul en Train Kept A-Rollin' op kop, maar de keuze om dan bijvoorbeeld 2x I'm a Man hierop te zetten (1x in de studio, 1x live) vind ik toch maar raar. Hoewel er dus flink verschil in stijl zit tussen de twee kanten doordat het verschillende groepsbezettingen zijn, valt het wel op dat de groep wel altijd een typische sound heeft weten te houden. Je hoort meteen dat het om de Yardbirds gaat maar echt helemaal onder de indruk ben ik (nog) niet. Ben ik trouwens de enige die altijd aan The Lion Sleeps Tonight moet denken bij dat "aah aaaah" in Still I'm Sad?