Fates Warning - The Spectre Within (1985)

De nummers op dit album zijn al meer uitgesponnen als op het debuut. Het klinkt nu allemaal wat gedateerd maar ik kan hier nog steeds van genieten.

Soms geeft het stemgemiddelde op deze site een heel verkeerde indruk. Zo heeft het debuut van Fates Warning een hogere stem als deze opvolger, terwijl ik me niet kan voorstellen dat er mensen zijn die beide albums kennen deze niet beter vinden.

De productie is al veel beter, de muziek strakker gespeeld en de nummers veel volwassener. Hier staan enkele echte parletjes op. Traveler in Time, Kyrie Eleison, Epitaph,...

Het tweede album van Fates Warning laat nog duidelijk invloeden horen van Iron Maiden, mede door zanger Arch wiens vocale capriolen wat weghebben van Bruce Dickinson.
Prachtplaat met als hoogtepunt de eerste 3 songs en de afsluitende epic Epitaph.

Dat het album Disconnected in het topic 'metal album van de week' voorgesteld en goed ontvangen werd heeft er helaas nog niet toe mogen leiden dat dit album ook wat meer verdiende aandacht krijgt.

Een paar berichten en tien stemmen bij een cultklassieker als deze, dat is echt te weinig.

Misschien als Arch weet te bekoren samen met Matheos op het te verschijnen Sympathetic Resonance, dat deze dan ook weer eens wordt opgevist.

Ook dat is Fates Warning. Door de jaren heen grotendeels onopgemerkte kwaliteit.
Spijtig, ja.

Oh ja en nog maar eens een diepe buiging voor de climax van The Apparition. Flame is burning, centre of a fountain yearning, etcetera. Zelfs als ik aan die passage denk krijg ik al kippenvel.

Het positieve daaraan is wel het leuke gevoel van bij een relatief kleine groep liefhebbers te horen.

Fates Warning verdient natuurlijk veel meer. Maar daar zijn ze zelf ook niet echt erg op uit meen ik.

John Arch doet mij eerder denken aan Rob Halford dan aan Bruce Dickinson, die ik een aansteller vind. Waar Judas Priest de poppy kant op ging zit Fate Warning ergens tussen het JP van Exciter en thrash in. Dat is een prima plaatsje wat mij betreft.
Wat natuurlijk in de eerste plaats telt is de riff. Wat ik tot nu toe van de band gehoord heb is dát dik in orde. Onzinnigheidjes als Kyrie Eleison gaan er bij mij altijd wel in.
Ik heb de pest aan de jaren 80, maar Fate Warning zou met Metallica wel eens de uitzondering op die regel kunnen worden.

Dit is een raar album. De eerste drie nummers vervolgen de middelmarigheid van het debuutalbum. Maar bij Pirates of the Underground (geen klassieker, gewoon goed in de zin van degelijk) komen de heren op stoom. In de drie slotnummers voegt de band heel voorzichtig prog elementen toe; met elk liedje meer. Dát is verantwoordelijk voor de relatief hoge waardering.

Dit is briljant. Mijn 2 favoriete nummers van de band, Guardian en Prelude To Ruin, staan hier niet eens op maar op het volgende album, maar overall luister ik deze schijf nog liever! Ik hoor ook geen invloeden van Maiden en als ik die wél zou horen zou ik dat ook prima vinden. Ik vind dit echter boven Maiden uitstijgen en hoewel ik een gematigd liefhebber ben van Dickinson, lijkt mij de stem van Arch nog meer. Ik heb de passage in het nummer The Apparition, die begint bij ongeveer 3:58, nog nooit geluisterd zónder kippenvel te krijgen. Hoe die passage dan overgaat in weer een meesterlijke solo is geniaal. Het album barst uit z'n voegen van dit soort catchy hooks. Voor ingewikkelde muziek als dit klinkt het geen moment geforceerd, iets dat ik bij Dream Theater maar al te vaak heb. Fates Warning is een stel technisch perfecte muzikanten die ook nog goede liedjes schrijven. Een monument!

Ik vind dit een erg toffe plaat. Heerlijke nummers met een goede zanger. De afsluiter is geweldig!

Ten opzichte van het debuut is deze LP al een enorme verbetering. Betere nummers, beter gespeeld en met een betere productie. Kant B is echt fantastisch met 3 topnummers.

In de gitaarsolo's hoor ik veel dat op het debuut van Flotsam & Jetsam ook terug komt. De heren van F&J zullen dit album indertijd ongetwijfeld vaak geluisterd hebben.

Helemaal mee eens! Ik heb deze plaat echt lang links laten liggen en niet begrepen wat mensen hier nou aan vonden. Dat krijg je dus als je na 2-3 belabberde songs het cd'tje alweer uit de speler haalt.

Een grote verbetering ten opzichte van het debuut. De drie eerste nummers leggen de lat al meteen wat hoger. Maar het is pas vanaf Pirates of the Underground dat echt nieuw domein wordt betreden. De hele b-kant is zelfs nog beter. Alsof de band met elk nummer groeit, wat resulteert in het epische Epitaph.

91/100

Tweede album van deze Amerikanen in een ongewijzigde line-up en ergens een zoveelste hernieuwde kennismaking met hen, want hoewel ik al sinds begin de jaren tachtig naar Metal luister (en nu ook naar meer buiten mijn wereldje), heb ik ze nooit met open armen ontvangen maar er is altijd de factor tijd, die soms in het nadeel werkt met zijn verdomde deadlines edoch ook soms in het voordeel werkt en er is de waardig ouder geworden factor, het Metal Album van de Week.

Het is niet omdat ik een kleine twee maanden geleden een zevental albums van Fates Warning koop mits gezapige prijzen, dat ik die rap rap ga afhaspelen, want tijd heeft het voordeel dat het relatief is, ik laat me niet opjagen in gelijk welke hobby en het levert hier resultaat op. Pas drieëndertig jaren na uitkomen leer ik dit album waarderen, want geef toe, het echte werk op vinyl of cd klinkt nog altijd beter dan dat miezerig computerbestandje. Mijn versie uit 2002 bevat de vier bonustracks zoals momenteel aangeduid of meer info op Discogs: Fates Warning - The Spectre Within (CD, Album) at Discogs.

Het klinkt clichématig maar ik voel het aan als een betere uitwerking van de ideeën, als een progressie, met meer finesse en dat is altijd een beloning van hard werk. Er wordt hard gewerkt, dat is altijd nodig maar de beloning volgt: beter uitgewerkte nummers, de zanglijnen die beter samenvallen met de muziek, dat op zich van een ferm kaliber is met zijn wisselwerking tussen die vaak moeilijke stukken en vloeiende melodielijnen. Daarin ga ik nooit veranderen: ik wil mooie melodielijnen horen in muziek die interessant blijft. Daar slaagt men wonderwel in: laat de opener nog taai aanvoelen met een heel aanwezige zanger, dan overtuigt de rest me wel.

Vaak aangeduid als het “lastige / moeilijke” broertje van Queensrÿche in die tijden want zo herinner ik me het nog, laat Fates Warning horen dat het wel degelijk op eigen benen kan staan. Traag maar zeker valt de euro bij mij, net zoals de tijd, traag maar zeker. Die bonustracks vermeld ik zelfs niet, het album an sich is meer dan voldoende voor mij, een goeie drie kwartier, de Gulden Snede.

Dit is toch nog steeds een lastige plaat voor mij. Muzikaal stukken beter dan het debuut en die walgelijke hoes is ingeruild voor iets lekker futuristisch dat toch veel beter bij de sound past. Maar ik vind het nog steeds niet geweldig. Ik blijf constant Bruce horen in de zang, ben erg benieuwd hoeveel kritiek ze daar überhaupt over kregen toendertijd.
Denk dat dit ook een enorme laatbloeier wordt, onder voorwaarde dat ik het album nog af en toe opzet na deze epic journey van me. Vooralsnog is Orphan Gypsy het enige nummer dat is blijven hangen.

1. The Spectre Within
2. Night on Brocken

Na het matig geproduceerde debuut valt op dat The Spectre Within al een flinke stap vooruit is qua geluid. Ook de composities laten meer eigen identiteit horen. De NWOBHM-invloeden zijn minder prominent en het eigen, progressievere geluid van de band krijgt meer gestalte. Dat geldt dan met name voor kant B, want daarop staan veruit de sterkste nummers van deze plaat.

Wat gebleven is, zijn de eigenzinnige zanglijnen van John Arch. Hoogtepunt zijn wat dat betreft voor mij het fenomenale refrein in Kyrie Eleison en het epische Epitaph, dat een voorbode zal blijken voor het moois dat deze band nog in petto heeft.

1. The Spectre Within
2. Night On Bröcken