Ultravox - Brilliant (2012)

BRILLIANT 2012

Hoe brilliant klinkt Ultravox anno 2012?
De Return to Eden tour werd aangekondigd als een eenmalig reünie.
Er zou geen nieuw materiaal verschijnen, daarvoor botsten de ego's te hard.

En zie ... na OMD, Blancmange en The Human League durft ook Ultravox
met nieuw materiaal naar buiten komen. Kiest het kwartet voor retro of nieuw?

Live laat er geen twijfel over bestaan.
De Return to Eden tour was een gigantisch succes en de live vibe
stak het oude vuur weer helemaal aan de lont. Live klinkt retro als Ultravox
ten tijde van Rage to Eden, het album waarop ze hun sound perfectioneerden.

De piano staat centraal en wordt aangekleed door mistige synths.
Daaronder stuitert de elektrobeat onverstoorbaar, de hartslag van Ultravox.
De vocalen staan (net als de teksten wellicht) weer bol van de highland heroïek.

Misschien kan ik de recensie hier al beëindigen.
Fijn retro geluid dat geen enkele Ultravox fan onbewogen zal laten.
Uitbundig sfeervol tijdens live concerten en een beetje kil in de woonkamer.

Alsof de tijden nooit hebben stilgestaan.

Flow durft de stuiterbeat weglaten en haalt pastorale elementen binnen.
Dat gebeurde ook op Rage in Eden, maar nu klinkt het allemaal toch wat warmer.
En er is ruimte voor de gitaar van Midge Ure (een ingrediënt dat Lament zo sterk maakte).

Probeerde OMD op History of Modern via de singles anno 2010 up to date te klinken,
dan kiest Ultravox resoluut voor het retro geluid. De titeltrack Brilliant is hierin een uitblinker.
Wie de groep enkel van de hits kent, zou zweren dat hij een albumtrack uit de jaren 80 hoort.

Change belooft verandering, maar blijft een onopvallende fluistertrack.
In de achtergrond moduleert de Ultravox synth lustig als in de oude dagen.

Ultravox leest Rise op een veel modernere elektrobeat met Kraftwerk allures.
Op deze manier valt er toch wat nieuws te ontdekken: niet onaardige poging zelfs.
Wanneer de synths weer als gitaren gaan gieren, herken je de hand van de meester.

Als de Schotten een song uitbrengen met de titel Remembering,
dan denk ik daar spontaan een graftombe bij. Zo gebeiteld zit hun sound.
Met de piano weer in de hoofdrol, krijgen we het gebruikelijke Ultravox requiem.

Hello begint als een nummer van Pet Shop Boys.
Er is hoorbaar lang geschaafd aan het comeback album.
De pianotoetsen zijn meesterlijk, de gitaar en synths duelleren.

Misschien wel het beste nummer van de plaat.

One lijkt op het eerste gehoor een te trage en kleffe ballad.
Maar het is tevens een welkgekomen rustpunt op een album van 12 tracks.
Opnieuw wordt de compositie meesterlijk opgebouwd naar een climax.

Ondertussen zijn we op een cruciaal punt gekomen.
Ofwel kakt zo'n album hier in, ofwel tovert de groep een wit konijn tevoorschijn.

Met het herfstige Fall kiest Ultravox voor een tweede ballad op rij.
Ik blijf toch geboeid luisteren, want ook nu weer gaan sfeerschepping
en muzikaliteit hand in hand. Soms beter uitgebalanceerd dan in de 80s.

De logica der tracklijst wil dat Lie een uptempo scheur wordt.
En dat is het ook. Een in volle pathos badende hemelbestormer.
En toch primeert ook nu de song op het jasje. Lekkere scheurgitaar.

Als er dan toch een nummer net iets te veel naar een kopie moet geuren,
dan is het Satellite. Het refrein mag er wezen en haalt het nummer uit het slop.
Al zitten we dicht bij The Voice bijvoorbeeld. Met een gitaar als een cello voorwaar.

Contact fungeert als coda.
Midge Ure opnieuw een fluistermodus en misschien toch wel net een ballad te veel.
Maar net als alle andere 11 nummers geen slechte compositie.

Brilliant als Ultravox haalt nu al met gemak 4 sterren.
Consistenter en van meer muzikaliteit getuigend dan OMDs History of Modern (2010).
Hinken het duo uit Liverpool andermaal op twee benen, dan brengt het Schotse kwartet
met hun comeback album een overtuigende retro plaat. Wie weet, een groeibriljant.

Ultravox is een band waar ik door de jaren heen altijd een zwak voor heb gehad. Sinds ik als kind voor het eerst "Vienna" hoorde, moest en zou ik meer te weten komen over deze band en sindsdien heb ik praktisch al het werk met Midge Ure (m.u.v. van het zwakke U-Vox), in bezit.

En toen was daar in één keer deze comeback-plaat: Brilliant.
Na flarden ervan op Youtube geluisterd te hebben, was ik over het algemeen al redelijk onder de indruk. En na deze plaat toch ook al aan flink wat luisterbeurten onderworpen te hebben, kom ik ook terug op de zang van Midge Ure, namelijk dat hij voornamelijk klinkt als....Midge Ure! En dat is gewoonweg een zegen, want Midge is na al die jaren gewoon een dijk van een zanger! En ja, als je goed luistert, hoor je wat veranderingen in z'n stem, althans zo lijkt het.
Wat maakt het uit! Het is Midge Ure en hij zingt op dit album voortreffelijk. Luister bijvoorbeeld maar naar i.m.o. de beste song van dit album "Lie" en je hoort het gewoon meteen.

Brilliant doet me qua stijl toch het meest denken aan Quartet. Het is één en al toegankelijkheid troef en dat maakt dit album erg lekker en dat was met Quartet ook het geval. Nee, niet zo avontuurlijk als Vienna en zeker niet zo excentriek als een Rage in Eden, maar dat is zeker niet erg.
Ultravox kiest weliswaar dus voor een wat veiligere aanpak, maar als je het dan gewoon voor elkaar krijgt om stuk voor stuk uitstekende songs neer te zetten, dan hoor je mij niet klagen.
Conclusie: een frisse, eigentijdse productie anno 2012 + een vertrouwde Ultravox-sound = een absoluut meer dan geslaagd album!

"Live" is de perfecte opener: herkenbaar en vertrouwd trapt Ultravox af met deze uitstekende album-opener en voordat ik het weet, zit ik al helemaal in de plaat en we zijn pas bij het eerste nummer.

"Flow" klinkt wat hipper en klinkt zelfs in de verste verte als een nummer waarmee een Robbie Williams in samenwerking met U2 op de proppen mee zou zijn gekomen. Wellicht nogal gewaagd om dit nummer te vergelijken met U2 of zelfs Robbie Willams, maar toch....Overigens is "Flow" gewoon erg goed, sterker nog, één van de beste van de plaat! Wat een intensiteit schuilt er achter deze compositie!!

"Brilliant" is simpelweg een ontzettend lekker nummer. Zoals deze lus ik er nog wel een hoop! Na de eerste keer gehoord te hebben, zat ie al helemaal in m'n hoofd gebeiteld!

"Change"klinkt t.o.v. de eerste 3 tracks behoudender, maar toch erg fijn in het gehoor. Het nummer bekruipt je op een gegeven moment. Komt het door het dromerige, hypnotiserende karakter wat het nummer uitademt?

"Rise" heeft een heerlijke 'drive' over zich en is er eentje die ik erg graag mag horen. Opvallende zanglijn trouwens.

"Remembering" laat een meer epische sound horen; eentje zoals ik die ook graag hoor en waar Ultravox zeker vaker gebruik van zou mogen maken.

"Hello" is 'vintage' Ultravox: die stuwende beat, die mooie piano-partijen, onweerstaanbare refreinen, mooie synth-harmonieën, een mooi verweven gitaartje. Erg goed en zeker een verslavend nummertje dit!

"One" is een mooi rustpuntje. Het klinkt timide en de zang van Midge Ure heeft hier iets breekbaars. Maar dit geeft het nummer in dit geval zeker z'n charme.

"Fall" heeft een ietwat 'weirde', maar ook druilerige sfeer over zich. Het is in ieder geval weer eens wat anders, wat er voor zorgt dat deze plaat ook een afwisselend karakter met zich mee krijgt.

Het grootse, en lekker opzwepende "Lie" houdt de vaart er goed in en is een weids klinkende en ijzersterke compositie die zo vlak voor het einde van de plaat het al sterke niveau van het album nog even naar een hoger plan tilt. Gaaf gitaarwerk hier ook!

"Satellite" klinkt zo als een verloren gewaand juweeltje van de Quartet-sessies en houdt de vaart er goed in. Oh man...die viool-solo ! Is het album echt al bijna afgelopen?

Afsluiter "Contact" sluit het album op een rustige, plechtige manier af. Een mooi slot, wellicht een tikje weemoedig. Komt het omdat dit het laatste nummer van de plaat is? Was dit het dan...? Nee toch....?

.....Hup! Ik zet het album nog een keer op! Want dit album is......BRILLIANT!!!! Een meer dan geslaagde come back-plaat van een band die na al die tijd bewijst nog steeds net zo goed te zijn als in de hoogtijdagen die dan ook zeker herleefd worden hier.

Ach, het klinkt meer als Ultravox dan de laatste paar albums... Daar is wat mij betreft ook wel alles gezegd. Ik heb de zanger Midge Ure altijd wel kunnen waarderen, maar hier is hij toch echt wat te oud aan het worden. Muzikaal is het ook niet echt spannend. De heren doen geen enkele poging om zichzelf weer te bewijzen en dit album is dan ook vrij gemiddeld in alles. Ik moest bij Hello overigens nog denken aan Marco Borsato en dat is ook zeker geen goed teken. Blij dat dit voorbij is en hopelijk nooit meer een album van deze band.

Eindstand:
1. Ha!-Ha!-Ha!
2. Systems Of Romance
3. Ultravox!
4. Lament
5. Quartet
6. Vienna
7. U-Vox
8. Rage In Eden
9. Ingenuity
10. brilliant
11. Revelation

Ja als het je genre niet is en toch al die album beluisteren.... Maar zowel John Foxx solo als Midge Ure solo is totaal andere muziek. En dan ga ik helemaal voor John Foxx.

De eerste 3 zijn veel meer dan punk. Maar ik vind Ultravox t/m U-VOX heel interessant. Er is echt een ontwikkeling te zien. Jammer dat Billy Currie in de jaren 90 Ultravox nieuw leven heeft willen inblazen. Vooral Revelation is echt heel jammer. De opvolger klinkt toch veel meer Ultravox.

Dus conclusie Brilliant is eigenlijk een goedmaker voor de Ultravox liefhebbers, wel een heel degelijk album zonder veel franjes en dergelijke. We kunnen hierbij de jaren 90 gewoon vergeten. Ik bedoel de Ultravox-albums kunnen we hierbij vergeten. Want de jaren 90 was een heel goede muziekperiode. Dat had wat mij betreft wel zonder Ultravox gemogen.

NIk ben het niet eens met een aantal opmerkingen dat Ure's stem achteruit is gegaan. Ik heb onlangs het live-optreden van deze periode gezien en daar was hij echt in topvorm. Wat hier problematisch is, is de manier hoe hij af en toe van die vreemde fluisterzanglijnen toevoegt die de sfeer heel vreemd maken. Op zo'n song als Rise klinkt hij nog steeds heel erg goed. Songs als Lie en Satellite passen ook helemaal in de oude stijl en hierop valt toch op dat de band het in 2012 echt nog kon. Als het goed is, is het ouderwets goed. Jammer dat de songs met de fluisterzang zoals Brilliant en Contact hun ware potentie niet helemaal bereiken. Uiteindelijk is Brilliant zeker wel een leuk album, het had gewoon nog niet iets beter gekund.

Ik heb verder wel erg genoten van deze marathon en zal mijn best doen om de missende 4 sterren of hoger albums in mijn collectie nog toe te gaan voegen op korte termijn.

Eindstand:
1. Rage In Eden 4,5*
2. Vienna 4,5*
3. Quartet 4,5*
4. Lament 4,5*
5. Systems Of Romance 4*
6. Ha!-Ha!-Ha! 4*
7. Ultravox! 4*
8. Brilliant 3,5*
9. Ingenuity 3,5*
10. U-Vox 3*
11. Revelation 2,5*
Gemiddelde: 3,86*