Fates Warning - No Exit (1988)

Een belangrijke bezettingswijziging is natuurlijk het vertrek van zanger John Arch en de intrede van Ray Alder, een zanger met een even markante stem over wie ik in het verleden niet altijd even positief ben geweest.

Muzikaal blijft het interessant door de vele wisselingen in tempo en sfeer, de heel progressieve passages in een geluid dat niet zo opperbest blijft in mijn beleving. Naar het einde van de jaren tachtig toe mocht het al iets scherper en soms beleef ik dat drumgeluid als wollig. Een voorbeeld hiervan vind ik nog altijd Silent Cries dat in de liveversie op de live dubbelaar Live Over Europe meer kan bekoren. De opener No Exit blijft voor mij een niemendal, pas nadien breekt het los. Aan het vaak duizelingwekkend hoog gegil (Shades of Heavenly Death, iemand) raak ik al beter gewoon, dank zij heel veel geduld de voorbije jaren en met meer vergevingsgezindheid door de machtige dubbelaar Live Over Europe natuurlijk. Kant B van mijn vinylleke bevat het lange en uit meerdere delen bestaande The Ivory Gate of Dreams welke mijn welgemeende goedkeuring kan dragen, goed uitgewerkt en de voorbode van Fates Warning mark II.

Mijn bericht van acht jaar geleden, het staat er en het was toen mijn mening. Ik ben al heel wat bijgedraaid maar bij mij heerst nog altijd dat gevoel dat een kleine verhoging qua quotering er in zit maar dat deze No Exit niet tot mijn favoriete Fates Warning albums zal behoren. Ook dat kan dan weer bijdraaien, waarom niet, een mens verandert voortdurend.

Met komst van Ray Alder en de exit van Arch verandert een opvallend en belangrijk aspect van het bandgeluid van Fates Warning. Ray Alder klinkt minder markant dan zijn voorganger, maar niet minder indrukwekkend. Zijn stem houdt op dit album het midden tussen Alan Tecchio en Geoff Tate, zowel in klank als bereik.

Ook instrumentaal maakt Fates Warning een transitie door. Het agressieve en progressieve geluid van Awaken The Guardian maakt plaats voor een iets gepolijster geluid en de composities zijn wat bondiger en kernachtiger. Op kant A dan hè, want kant B wordt volledig bezet door het achtdelige The Ivory Gate Of Dreams. En alle goede bedoelingen en mooie ideeën ten spijt… dit epos is toch wat te fragmentarisch naar mijn smaak. In diverse zanglijnen (deel III - Daylight Dreamers is een mooi voorbeeld) hoor je de nalatenschap van Arch nog terug.

No Exit is een typisch transitie-album dat de overgang naar een nieuw geluid markeert en veel potentie laat horen.

1. Awaken The Guardian
2. No Exit
3. The Spectre Within
4. Night On Bröcken