Fates Warning - Inside Out (1994)

Deze cd behoort zeker tot hun grootsten, samen met A Pleasant Shade and Parallels.

4,5/5

Toch even een addendum nu ik hem nog is heb draaien.

Wat Mark Zonder hier doet vind ik fenomenaal. Het klinkt allemaal zo logisch en rechtdoor als je er niet op let maar wat hij er allemaal tussen gooit is euhm.... wow, hold on a second ! (luister eens goed naar Face The Fear & Monument)

Het volledige plaatje: er lijkt wel een thema doorheen de plaat te zitten, een concept is misschien een groot woord. maar als je de teksten volgt is er zeker een lijn te trekken.

Alleszinds vind ik dit de meest gepolijste FW plaat.
Bij momenten een beetje klinisch maar toch zeer mooie productie naar mijn (niet-professionele) mening.

Ook lijken er geen uitschieters of vullers te zijn. Alles ligt op hetzelfde hoge niveau. (Het kan dus een make or break plaat zijn)

Island in the stream was jammer genoeg het enigste nummer van deze plaat dat ze onlangs live speelden. Maar erg goede keuze
http://www.last.fm/user/Her_Black_Wings/journal/2007/11/11/571968/

Het is zo een plaat waarbij ik het gevoel heb dat de band op een bepaald hoogtepunt was qua songwriting maar waar ze daarna een andere koers zijn gaan varen. (uit onvrede of niet?)
Namelijk de meer groove georienteerde FW. (begonnen bij APSOG)

Inside Out is

De sound is wat gepolijster en hier en daar kun je ze betrappen op hitpotenties, maar het blijft gewoon erg lekkere muziek. Monument is het abslolute hoogtepunt, zeker als je erbij bedenkt dat de nummers ervoor en erna als een extra in- en outro kunnen worden beschouwd. Ondanks het toegankelijke karakter biedt de plaat veel kwaliteit.

Mijn eerste aanraking met Fates Warning, ik was destijds direct verkocht. Jammer dat Frank Aresti en Joe Diabesi daarna vertokken waardoor in mijn ogen Jim Matheos de touwtjes te veel in handen kreeg. Soms pakt dat fantastisch uit: A Pleasant shade of grey en soms beduidend minder: Disconnected en toch ook de laatste studioplaat. Jammer... Draai Inside Out nog steeds met veel plezier ondanks de wat klinische sound.

Mooie opvolger van Paralells. Songs zijn wat meer uitgewerkt en complexer dan zijn voorganger. Een heerlijk album met Island in the stream en Monument als hoogtepunten.

Heerlijk album.

Niets aan toe te voegen. Minder catchy als Parallells of Perfect Symmetry, maar net zo prachtig.

Nou, deze is wel wat meer catchy dan Perfect Symmetry wat mij betreft waar de heren redelijk doorslaan in techneuten-metal.
De nummers op Inside Out lopen iets vlotter dan op Perfect Symmetry.

Techneutenmetal heb ik nog nooit in Fates Warning gehoord.
Op Inside Out heb je mi veel minder van die opzwepende meedeinmomenten als Point Of View, Eye To Eye, Though Different Eyes etcetera. Het kostte me destijds wat moeite om erin te komen. Maar dan heb je ook wel wat.

Nou... Part of The machine, Static Arts vind ik persoonlijk redelijk technisch gefröbel. Overigens vind ik dat alleen op Perfect Symmetry het geval. Op de overige albums is dat inderdaad niet het geval.

Ik vond toen dat men op dit album wat teveel terugviel op de simpele structuur van strofe/refreintje. Parallels was al een stap naar een toegankelijker geluid en met deze ging het nog een stapje verder. Een lichte teleurstelling voor mij, die echter met A Pleasant Shade of Grey al snel vergeten was. En het merendeel van de nummers hier is overigens toch echt goed. Daar komt nog bij dat in de muziek nog voldoende complexiteit schuilt om te blijven boeien.

Pale Fire en Outside Looking in hebben inderdaad dat Parallels geluid maar het is met name de tweede helft van de cd waar ik pas later echt voor ben gevallen. Dat was me te rustig destijds.

Nochtans staat op die tweede helft Monument. Toch een nummer met wat meer pit. En het enige dat mij destijds meteen aansprak met dat 'progressieve' middenstuk.

Het lijkt mij dat dit Jim Matheos' laatste gooi was naar een doorbraak op grotere schaal. Nu ik daar over nadenk valt me plots op dat de hoes in zijn sobere opmaak wel aan dat zwart geval van Metallica doet denken. Wat er ook van zij, hierna werden die ambities in ieder geval netjes opgeborgen wat drie jaar later leidde tot de geboorte van hun magnum opus.

Inside Out was (nadat ik het ooit verkocht) nog het enige album dat ontbrak in mijn collectie en dat is intussen goedgemaakt.

Het is ook niet dat ik het te ingewikkeld vond, maar ik herinner me dat ik ergens in het begin van de jaren 90 de eerste vier albums op cd kocht. Daarna kocht ik Inside Out of Parallels. Die laatste beviel me op één of andere manier wel direct en Inside Out niet. Dat heeft ongetwijfeld te maken met het verwachtingspatroon dat ontstond na beluistering van de albums tot en met No Exit. De liefde voor deze meer emotionele Fates Warningkant ontstond gewoon later. Waarom ik Parallels wel meteen waardeerde, kan ik niet meer reproduceren. Misschien vanwege The Eleventh Hour.

Waarschijnlijk zal Matheos best wel een nieuwe gooi naar succes gedaan hebben, maar als je naar het jaartal kijkt terwijl je de muziek opzet, kun je volgens mij best concluderen dat het met het strategische inzicht van de man niet heel erg best gesteld is. Dit soort muziek was op sterven na dood in die tijd.

Volstrekt eens, als ik op Monument af mag gaan. Ah, de esthetische waarden van de vroege jaren 70 keren terug, toen vonden drummers het ook niet nodig om de maat aan te geven. Moeten die snarenplukkers maar leren tellen. Het is veel leuker om tussen de noten door te meppen. Hier schaart Zonder zich tussen de groten der groten. Hij zorgt er voor dat de oude koek - want de ingrediënten zijn sinds jaar en dag bekend - een originele smaak krijgt.
Ook Face the Fear wordt door Zonder naar een hoger niveau getild.

Een B-versie van Parallels. Op zich gewoon heel degelijk, maar wat mij betreft kun je alles wat hier gedaan wordt terug horen op het vorige album, en in veel betere vorm. Enkel "Monument" overstijgt de middelmaat.

Toen dit album verscheen was ik nogal teleurgesteld om de redenen die jij hier opgeeft. Maar dit is zoals je schrijft heel degelijk. En heel degelijk overstijgt al de middelmaat.

Maar ik vind dit meer dan heel degelijk. Het album overtreft de voorganger niet, maar dat is het enige punt van kritiek dat ik nog kan bedenken.

Ik vermoed dat je dit album nog niet zo vaak beluisterd hebt. Als je Parallels 4,5* geeft moet hier zeker wel een 4* in zitten zou ik denken.

Heb m twee tot drie keer beluisterd. Maar ik ben bereid om meerdere kansen te geven in de toekomst. Wie weet groeit ie nog.

Twee á drie keer is zeker te weinig om enige verwachtingen los te laten. Op het eerste gehoor lijkt het een doorslagje van Parallels te zijn maar het album heeft nog wat anders te bieden. Zoals meteen opvalt Monument natuurlijk. Maar, eveneens op de tweede helft, de rustige en mooie emotionele nummers waar Edwynn het hier in de discussie al over had. Die verdienen zeker wat extra aandacht.

Inside Out is een logisch vervolg op Parallels met slechts in de details wat verschillen. Alleen jammer dat deze keer de nummers iets minder sterk zijn. Maar dat is de vergelijking die spreekt. Ook van dit album valt veel te genieten. En het heeft een mooie balans tussen aanstekelijke nummers en meer ingetogen werk.

88/100

Leuk dit Kronos, ondanks het feit dat ik een grote fan van FW ben draai ik dit album veel te weinig, straks in de auto meteen eens goedmaken.

Laat ik met de deur in huis vallen, ik heb bijna een jaar geleden volgende versie op de kop getikt voor 9,98 eur: Fates Warning - Inside Out (2012, CD) | Discogs, dus met een bonus cd én nog eens een bonus dvd. Die dvd laat ik buiten beschouwing, de bonustracks ook (wat mijn gewoonte is), hoewel een verder onopzienbarend Circles vermeld staat as “unreleased”, dus heeft dit album niet gehaald destijds.

Bij mij zorgt het fysieke exemplaar voor plaatsgebrek (de kast waarover ik al jaren het hoofd breek, is besteld!) maar ook voor de volledige ervaring met het begeleidend boekje met de teksten en de liner notes. Vele dankwoorden natuurlijk maar ook de vermelding van ene Bill Metoyer als producer van hun zevende album. Verrassend en toch niet gezien zijn rijk gevulde loopbaan: Bill Metoyer | Discographie | Discogs. Ik had hem nooit verwacht als producer bij Fates Warning.

Goed, bijwijlen stevig en gevarieerd album dat soms iets te nadrukkelijk hunkert naar één of meerdere hits (Pale Fire en Shelter Me) en waarvan de tweede helft van dit album mij beter bevalt dan de eerste helft, iets kalmer en trager van opzet maar interessanter. Moeite ondervind ik nog altijd met de hoekige opener Outside Looking In en The Strand dat mij iets te gewoontjes aanvoelt.

Als dit hun laatste poging was om commercieel door te breken dan moet ik hen feliciteren om een videoclip te maken voor Monument, dat van alle nummers het minste “hitpotentieel” heeft / had. Monument is voor mij het beste nummer op deze plaat en wat een schitterende drummer blijft Mark Zonder toch.

Alle muziek door Jim Matheos, alle teksten ook buiten twee nummers. Deze Inside Out borduurt verder op de lijn ingezet met voorganger(s) Perfect Symmetry en Parallels, alleen mis ik een wereldnummer als The Eleventh Hour en iets meer tempo, vandaar de iets lagere score.

Een blik op mijn stemmen voor het jaar 1994 levert twee conclusies op: hoge punten voor twee Rock platen (The First Run van Marathon en Brave van Marillion) en geen enkel Metal album met meer dan vier stemmen. Het is niet mijn geliefde tijdperk...

Wij kijken uit naar een foto in het topic "Hoe berg jij je cd's/platen op?".

Is bij het laatste nummer Circles nu het een demo versie of een unreleased song zoals ik het op mijn cd heb staan uit 2012 versie van Metal Blade US .Inside Out .
Aangezien ik Circles ook op mijn Chasing Time verzamel cd heb staan uit 1995 en daar als unreleased
song staat vermeld .Alleen duurt het nummer daar precies 5.16 en op deze 6.11.

Een plaat die altijd tot mijn favorieten zal behoren. Wat een klasse. Ja, het is allemaal wat beter en makkelijker in het gehoor liggend. Niets mis mee, als het zulk een schone muziek oplevert. Alder laat hier en daar een raspje in zijn stem horen, ook zijn stem was aan verandering onderhevig in deze tijd. Maar dat deert niet.
Ik ben het ook volkomen eens met Seamus, dit is een cd waar Zonder zijn klasse etaleert. Het is allemaal makkelijker te behappen, maar tussendoor laat deze man zijn uitzonderlijke klasse zien. Ik was bij het concert in Vredenburg, een klein setje tot zijn beschikking ook, maar mijn ogen en oren werden verrast door het spel van de man. Genoot dan ook meer van Fates dan van Dream Theater wat de hoofdact was.
Parels voor mij zijn ""Pale Fire", "Shelter Me" (heel catchy" en uitschieter "Island in the Stream". Maar de plaat staat vol met zoveel moois...
Oh en het geluid van de plaat spreekt me heel erg aan, droog en helder...

Inside Out is mijn gateway naar de muziek van Fates Warning. Geïntrigeerd door de review in de Aardschok ging ik naar dit album op zoek in de Zwolse platenzaken. Ik vermoed dat ik ‘beet’ had bij Sam Sam. Het is niet het sterkte album uit de discografie van de band, maar wel veruit mijn meest gedraaide album en Inside Out neemt voor mij wel een bijzondere plek in.

De kracht van dit album zit in de relatieve eenvoud van de nummers en de enorm sterke melodieën. Waar de band, of Matheos zo je wilt, met Parallels al een eenvoudiger geluid kozen, klinkt Inside Out nog rechtlijniger. De composities zijn wat mij betreft door de bank genomen wel sterker en de uitvoering is warmer, ingetogener en minder afstandelijk. Of misschien heeft dat alles te maken met de band die ik heb met dit album. Hoogtepunt is voor mij wel het magistrale Monument, dankzij de geweldige zanglijnen van Ray Alder.

1. Awaken The Guardian
2. Inside Out
3. Perfect Symmetry
4. No Exit
5. The Spectre Within
6. Parallels
7. Night On Bröcken