Edward Sharpe & The Magnetic Zeros - Here (2012)
mijn stem
55 stemmen
0
geplaatst: 3 juni 2012, 18:48 uur
Weer een leuke plaat. Wel kent dit album een kleine stijl 'switch'. De muziek is niet meer zo uniek als op het eerste album. Ze lieten ons dingen horen die we nog niet goed konden plaatsen. Als voorbeeld 'Desert song', 'Om nashi me' en '40 day dream'.
In 'Here' is er gekozen voor een rauwere country stijl, zonder al te veel geproducede belletjes bastonen en zachte synths. Opnieuw weer goed klinkende simpele melodieën die niet uit je hersenpan te resetten zijn. De muziek is zeer aandoenlijk en rijp voor aan het kampvuur.
De teksten kennen een diepere theïstische grondslag, waar het voorheen nog vooral sentiment en romance kenden. Maar verwacht geen hersenspoeling. Nee het houden van god wordt bezongen in een modern jeugdig perspectief. I don't wanna pray is hier een goed voorbeeld van.
Helaas vraagt deze plaat, net als de voorganger, naar enkele skip momentjes. Alle nummers zijn één voor één goede platen. Maar door de 'drieklapper' op het begin zal het einde tijdens de eerste luisterbeurten erg vervelen. Het uptempo ebt steeds verder weg. Maar luister graag weer verder bij de kwalitatief beste nummers op dit album 'Fiya Wata' en 'All wash out'.
Waar het vorige album 4,5 ster kreeg. Verdient deze er maar 4. In zijn totaliteit een goede plaat. Minder uniek als zijn voorganger. En het kent helaas een paar irritatiepuntjes. Het slot is heerlijk. Wat mijn oordeel grotendeels heeft bepaald.
In 'Here' is er gekozen voor een rauwere country stijl, zonder al te veel geproducede belletjes bastonen en zachte synths. Opnieuw weer goed klinkende simpele melodieën die niet uit je hersenpan te resetten zijn. De muziek is zeer aandoenlijk en rijp voor aan het kampvuur.
De teksten kennen een diepere theïstische grondslag, waar het voorheen nog vooral sentiment en romance kenden. Maar verwacht geen hersenspoeling. Nee het houden van god wordt bezongen in een modern jeugdig perspectief. I don't wanna pray is hier een goed voorbeeld van.
Helaas vraagt deze plaat, net als de voorganger, naar enkele skip momentjes. Alle nummers zijn één voor één goede platen. Maar door de 'drieklapper' op het begin zal het einde tijdens de eerste luisterbeurten erg vervelen. Het uptempo ebt steeds verder weg. Maar luister graag weer verder bij de kwalitatief beste nummers op dit album 'Fiya Wata' en 'All wash out'.
Waar het vorige album 4,5 ster kreeg. Verdient deze er maar 4. In zijn totaliteit een goede plaat. Minder uniek als zijn voorganger. En het kent helaas een paar irritatiepuntjes. Het slot is heerlijk. Wat mijn oordeel grotendeels heeft bepaald.
* denotes required fields.
* denotes required fields.