Kim Wilde - Teases & Dares (1984)

TEASES AND DARES 1984

De carrière van Kim Wilde leek in 1984 heel erg op een vallende ster.
Met haar eerste single Kids in America en het bijhorende album behoorde
ze tot de meest opgemerkte debuten van 1981. Chequered Love en Cambodia
waren tophits in Europa, maar haar tweede album kon op minder bijval rekenen.

Van haar derde elpee blijft enkel de eerste single Love Blonde overeind in de annalen
van de jaren 80 pop. Vooral in de UK haalde ze de top 20 niet meer. De rest van Europa
bleef Kim weliswaar trouw, maar het vierde album moest voor een ommekeer zorgen.

Het RAK label van Micky Most was niet meer en Kim vond onderdak bij MCA.
Teases and Dares klinkt zoals hoes en titel doen vermoeden: stouter en gedurfder.
En bevat een aantal composities die zwaar opgedirkt worden met vette dansgrooves.

De tweede single The Touch mag openen.
Enkel een hit buiten de UK en een best genietbare song.

Is It Over moet het vooral van de aparte aankleding hebben.
Er wordt getwijfeld tussen een vette basgroove en rockgitaren.

Suburbs of Moscow steelt een vocaal lijntje van House of Salome.
Net als zijn voorganger een weinig tot de verbeelding sprekende compositie.
In beide nummers klinken de backing vocalen eerder behoorlijk potsierlijk.

Twee nummers op het album zijn door Kim zelf geschreven.
Fit In komt als eerste voorbij en laat een geslaagde ballad horen.
Toch mist het nummer het nodige appeal om lang te blijven hangen.

I won't fit in, I don't fit in ...

Het mag duidelijk zijn dat Kim haar plaats zoekt in het snel wijzigende poplandschap.
Anno 1984 nemen Amerikaanse megasterren als Michael Jackson, Lionel Richie en Prince
de fakkel over van de Britse pop 'n' wave artiesten. Zelfs Madonna maakt haar borst(en) al nat.

Let op de look van Kim op de hoes: in de lijn van Cyndi Lauper, Pat Benatar en de Queen of Pop.

Rage to Love laat eindelijk nog eens een lekker rockende Wilde horen.
Met een leuk vocaal loopje in het refrein en net als The Stray Cats recht voor de raaps.
Het werd de laatste en in de UK best scorende single van Teases and Dares.

The Second Time is zonder twijfel het beste nummer van dit vierde album.
Toen die single uitkwam, had je echt het gevoel dat Wilde een tweede start zou maken.
Maar het album valt in vergelijking met deze beloftevolle en te weinig scorende hit mager uit.
Het nummer steunt op een puntige baslijn die we ook kennen van Frankie Goes to Hollywood.

Bladerunner grijpt iets te opzichtig terug naar het orkestrale synthgeluid
van haar tweede album Select en het daarvan afkomstige nummer Take Me Tonight.
Het lukt de familie Wilde niet echt om de vernieuwende lijn op elk nummer door te trekken.

Janine keert zelfs terug naar het debuutalbum en zo horen we Kim nog altijd het liefst.
Al klinkt zo'n naam als Janine soms iets te veel als Denis van Wildes voorbeeld Blondie.
Een van de betere songs, al hebben we er in deze categorie al mooiere van gehoord.

Shangri-La is weer door Kim zelf geschreven.
Opnieuw mid-tempo en dus geschikt om vocaal beter uit de verf te komen.
Maar dan trapt de luisteraar ook meteen op de achilleshiel van Wildes beperkte stem.
De lichtverkouden, nasale klankleur is namelijk mooier dan de echte toonvastheid.

Met Thought It Was Goodbye neemt Kim toch nog waardig afscheid van haar publiek.
Al vraagt een mens zich wel af waarom men er nou die mondharmonica moest instoppen.
Ze zal uit een ander vaatje moeten tappen om ons nog langer aan haar albums te kluisteren.

Teases & Dares wordt vooral gekenmerkt door compositorische bloedarmoede
en een krampachtige manier om dat te verbergen met hippe, groovy arrangementen.