The Music - The Music (2002)
mijn stem
88 stemmen
1
geplaatst: 18 maart 2010, 23:05 uur
Qua sound heb ik dit altijd de voorloper van Kasabian gevonden.
Nadat de paradepaardjes van het Hut label, namelijk Smashing Pumpkins en the Verve, beide waren vertrokken naar het grotere Vigin.
Moest er op zoek worden gegaan naar een waardige opvolger.
En in The Music waren ze daar volgens mij wel aardig in geslaagd.
Duidelijk een band die zich onderscheidde van andere.
Al hoor je boven genoemde bands er zeker in terug.
Erg dromerig, hypnotiserend stemgeluid van Robert Harvey wat in de verte ook wel wat weg heeft van Jane’s Adictions Perry Farrel.
Natuurlijk zijn er raakvlakken naar de jaren 70 sound van het Led Zeppelin Robert Plant, al zat daar wat meer emotie in de zang.
Dit is een stuk vlakker.
De druggy sound die zich als een aura om de zang laat vervagen in muzikale kleuren maakt de psychedelische sfeer wel af.
Dit geeft de albumhoes ook meer dan perfect weer.
Ondanks dat de singles het in Groot Brittannië best aardig doen, lukt het niet echt om een grote doorbraak te maken.
Ik zie het een beetje als het Kula Shaker verhaal.
Op komen met een zeer geslaagd en hoog gewaardeerd debuut, maar geen volledige erkenning bij het publiek.
Misschien vervlakt de aandacht een beetje bij het album.
Als je de singles zo af en toe voorbij hoort komen, klinken ze erg treffend.
Maar op The Music wordt het op den duur wat eentoniger.
The People blijft voor mij het sterkste nummer, heeft het groovende van The Black Crowes, maar geeft ook wel het ravende gevoel neer.
Hier kan ik nog steeds niet stil op blijven zitten, het nodigt uit om te dansen.
Nadat de paradepaardjes van het Hut label, namelijk Smashing Pumpkins en the Verve, beide waren vertrokken naar het grotere Vigin.
Moest er op zoek worden gegaan naar een waardige opvolger.
En in The Music waren ze daar volgens mij wel aardig in geslaagd.
Duidelijk een band die zich onderscheidde van andere.
Al hoor je boven genoemde bands er zeker in terug.
Erg dromerig, hypnotiserend stemgeluid van Robert Harvey wat in de verte ook wel wat weg heeft van Jane’s Adictions Perry Farrel.
Natuurlijk zijn er raakvlakken naar de jaren 70 sound van het Led Zeppelin Robert Plant, al zat daar wat meer emotie in de zang.
Dit is een stuk vlakker.
De druggy sound die zich als een aura om de zang laat vervagen in muzikale kleuren maakt de psychedelische sfeer wel af.
Dit geeft de albumhoes ook meer dan perfect weer.
Ondanks dat de singles het in Groot Brittannië best aardig doen, lukt het niet echt om een grote doorbraak te maken.
Ik zie het een beetje als het Kula Shaker verhaal.
Op komen met een zeer geslaagd en hoog gewaardeerd debuut, maar geen volledige erkenning bij het publiek.
Misschien vervlakt de aandacht een beetje bij het album.
Als je de singles zo af en toe voorbij hoort komen, klinken ze erg treffend.
Maar op The Music wordt het op den duur wat eentoniger.
The People blijft voor mij het sterkste nummer, heeft het groovende van The Black Crowes, maar geeft ook wel het ravende gevoel neer.
Hier kan ik nog steeds niet stil op blijven zitten, het nodigt uit om te dansen.
0
geplaatst: 15 maart 2014, 23:46 uur
Dit debuutalbum van The Music heb ik kennelijk vijf jaar geleden al eens met 3.5 ster gewaardeerd. Onlangs heb ik het album aan kunnen schaffen, en de waardering van vijf jaar geleden is nog steeds onveranderd.
Het speciale aan The Music was destijds dat het rockmuziek was, maar dat de producie werd gedaan door een danceproducer. Het resultaat was een rockplaat die niet als een rockplaat klinkt, en die uitnodigt tot meebewegen.
Het album heeft in mijn ogen twee zwakke punten, die voor mij een score van vier sterren niet rechtvaardigen: de schelle zang en het openingsnummer. The Dance is namelijk zonder twijfel het sterkste nummer dat The Music te bieden heeft. Het zuigt je de plaat in, het klinkt geschift, het slaat over, en het zorgt ervoor dat zo’n beetje alle volgende nummers tegenvallen.
Toch is dit eigenlijk een best lekker album, maar het eerste nummer wekt gewoon teveel verwachtingen.
3.5*
Het speciale aan The Music was destijds dat het rockmuziek was, maar dat de producie werd gedaan door een danceproducer. Het resultaat was een rockplaat die niet als een rockplaat klinkt, en die uitnodigt tot meebewegen.
Het album heeft in mijn ogen twee zwakke punten, die voor mij een score van vier sterren niet rechtvaardigen: de schelle zang en het openingsnummer. The Dance is namelijk zonder twijfel het sterkste nummer dat The Music te bieden heeft. Het zuigt je de plaat in, het klinkt geschift, het slaat over, en het zorgt ervoor dat zo’n beetje alle volgende nummers tegenvallen.
Toch is dit eigenlijk een best lekker album, maar het eerste nummer wekt gewoon teveel verwachtingen.
3.5*
* denotes required fields.
* denotes required fields.