Mastedon - Lofcaudio (1990)

Prima opvolger van een min of meer niet te overtreffen debuut. Dat doet dit album dan ook niet. Het is nét even iets minder maar jongens, menig band zou een moord doen om met zo'n album op de proppen te komen. Alle ingrediënten die je mag verwachten op een melodic rock album zijn weer in meer dan ruime mate aanwezig. De productie is iets voller waardoor het album voor mijn gevoel iets meer 'punch' krijgt. Wederom een dikke aanrader voor liefhebbers van het betere melodieuze hardrock werk.

In 1990 vond ik Lofcaudio tegenvallen met de potloodtekeningen van de hoes, waarbij de muziek in vergelijking met het debuut It's a Jungle Out There! wat eenvormig klonk. Drieëntwintig jaar later constateer ik dat ik bananen in de oren had. Tja, ik volgde in die tijd vooral thrash / death metal en bovendien was er iets rond een meisje dat de nodige aandacht vroeg. Met melodieuze hardrock en metal was ik minder bezig.

Mastedon was de groep van de broers John en Dino Elefante. De eerste zong gedurende twee albums bij progrockers Kansas, dat in zijn periode meer de kant van adult oriented rock opging. Het debuut van Mastedon was een projectplaat, hetgeen ook voor Lofcaudio geldt, al is dat veel minder hoorbaar.
Het album gaat bombastisch en knallend van start met Holiest One, op dit album het enige lied waarbij de broers John en Dino Elefante assistentie bij het schrijven kregen. Dit van gitarist Tony Palacios van Guardian, die bovendien een pijlsnelle solo neerzette. In de breaks van het nummer klinken echo’s van Johns verleden bij Kansas, in de tekst leggen de broers hun beweegredenen uit.

Geleidelijk wordt bij dit album duidelijk dat de nummers meer op elkaar lijken dan op de voorganger. De muziek is vooral uptempo en bombastisch, een enkele uitzondering daargelaten.
De stemmen van de drie gastzangers verschillen daarbij niet al te veel van die van John, wat dat betreft dus minder variatie dan op de eersteling. Het zijn Dave Amato die ook op It’s a Jungle Out There zong; Tom Bowes (hierna zanger bij soul/funkgroep Tower of Power) en de verder onbekende “James” Dean Longacre. Jammer genoeg vermeldt het boekje niet wie er op welk nummer zingt, dat werd puzzelen.

Ik kom uit op de volgende verdeling wat betreft leadzang, maar verbeter me als ik het mis heb: John Elefante op Holiest One, Run to the Water, Taken Down Below met daarin echo’s van Kansas en It Is Done dat de plaat midtempo afsluit; Amato op When it All Comes Down en People of this Time; de “zwarte stem” van Bowes meen ik te herkennen op Living for You; tenslotte Longacre op Life on the Line en het swingende Thief in the Night. Zijn omfloerste stem doet denken aan die van Bobby Kimball van Toto.
Het korte Stampede (2’27”) is semi-instrumentaal en bevat onvervalste progrock. In het intro met daarin invloed van Afrikaanse muziek zingt Elefante; daarna volgen op hoog tempo een tegendraadse riff en de nodige tempowisselingen.

Naast zang zet Amato op Lofcaudio her en der vingervlugge en scheurende gitaarsolo’s neer, zoals in When it All Comes Down. Of horen we hier Michael Thompson of Steph Burns? De inlay vermeldt wederom niet wie aan welk nummer werkte, Palacios in de opener daargelaten. Sterker nog, er wordt genoemd dat er veel meer "mystery guests" waren, die vanwege "the usual legal entangelment" niet worden genoemd.

De Elefantes zijn christenen wat in de teksten doorklinkt, zonder dat het oubollig of betuttelend wordt: de broers putten uit hun persoonlijke ervaring. Dat net als op het debuut, maar qua muziek is het dus iets minder gevarieerd: een progballade als Shine On ontbreekt op deze bombastische opvolger.
Sterke melodieën, een volle productie en muzikaal vakmanschap vormen echter opnieuw een sterke rode draad. Geïnspireerde aor met veel hardrockende uitstapjes. Of is het omgekeerd?

Ronald ik vermoed dat je 33 jaar later bedoeld in plaats van 23 jaar, zie eerste alinea van je , wederom, prachtige recensie!

Eeeeeeh, ja, dat zou wel eens kunnen kloppen. Iets met tijd en vliegen?