Arktika - At Zero (2010)

Voor liefhebbers van post-rock zou dit smullen geblazen moeten zijn.
De gitaarpartijen zijn hemels, de zang daarentegen is rauw, schreeuwerig;een geweldig contrast!
Toch hebben beiden iets gemeen: de emotie druipt ervan af.
Verder dragen de drums het geheel naar een hoger niveau.
Het is me een raadsel waarom dit zo onbekend is, het heeft naar mijn mening namelijk alles in zich om een cult-klassieker te worden.
Het doet in ieder geval zeker niet onder voor bands als Cult of Luna en Isis, sterker nog, ik vind het (momenteel) zelfs een stuk beter, want wat een geweldige dromerige sfeer brengt deze plaat.

Halfje eraf, het is toch wat te repetitief naar mijn smaak, maar het is ook dan alsnog wel een bijzondere plaat moet ik zeggen.