Stiff Little Fingers - Hanx! (1980)

Ik heb best een pittig jaar achter de rug met enkele grote veranderingen in de privésfeer. Toch kan ik me nog steeds boos maken om onbenulligheden. Zoals over iets wat ik las in het platenwinkelblad Mania, het novembernummer (#422) van dit jaar bij een stukje over 154 van Wire. Alinea 2 begint met de woorden: "Tussen 1977 en 1979, het jaar waarin punk overleed..."
'Punk overleed'? Ik ben geen punk (geweest) maar kan in 1979 diverse albums aanwijzen van (vaak nieuwe) punkgroepen die met fris elan musiceerden: het Noord-Ierse Stiff Little Fingers met muziek uit de oorlogszone aldaar (album Inflammable Material), The Members (At the Chelsea Night Club), arbeiderspunk van Sham 69 (het malle The Adventures of the Hersham Boys), The Ruts die punk met reggae combineerden (The Crack) en natuurlijk was daar het titelloze debuut van The Undertones, ook uit Ulster.

Hanx! (oftewel 'thanks') was in 1980 het liveresultaat van de eerste twee albums van Stiff Little Fingers, mede bedoeld om de groep in de VS te introduceren, zo vertelt zanger Jake Burns in het interview op de bonusversie-cd. Wat we horen is - met de oren van nu - weliswaar muzikaal niet vernieuwende punk, maar wie in de achtergronden van de groep duikt en van Burns' inzet weet om reggae te integreren in deze rechttoe-rechtaan rauwe rock, proeft dat er méér is dan het eerste gehoor doet vermoeden. Met als persoonlijke favoriet Alternative Ulster.
Het verpunkte White Christmas (een bonustrack op de cd-editie van 2001) mag met de oren van nu cliché lijken, ook bij mij; toen echter was het oppunken van traditionals hartstikke fris; vergelijk dit met Sid Vicious' My Way.

Nee, punk stierf niet in 1979. De eerste golf was weliswaar (soms tijdelijk) uitgeblust of overgestapt naar andersoortige muziek, een tweede golf nam echter het stokje over. Die haalde inderdaad niet meer de megasuccessen van hun voorgangers (alhoewel: Hanx! kwam in het VK in september '80 tot #9), buiten de hitlijsten bleef de lava wel degelijk bubbelen.

Mijn reis door new wave kwam van de powerpop van The Atlantics en vervolgt bij een opnieuw door mij gemist album: het Nederlandse Panic en hun enige album 13; punk uit 1978.