Nile - At the Gate of Sethu (2012)

Hier kijk ik best naar uit. Ik heb nog niet veel van Nile beluisterd, maar wat ik heb beluisterd, is wel erg goed. Tijd om in hun discografie te duiken, dus.

Dat is iets dat ik eigenlijk ook nog wil doen. Nile ken ik enkel van hun vorige plaat (dat was een erg lekkere plaat trouwens), maar met de rest van hun werk ben ik nog niet bekend. Binnenkort ook maar eens wat meer van opzoeken.

Wat zal het gaan worden? Zal de toegankelijkere koers van Those Whom The Gods Detest verder doorgezet gaan worden? Of wordt het gewoon een typische Nileplaat? Met een titel als Ethno-Musicological Cannibalisms verwacht ik in ieder geval ook een intermezzo van Karl Sanders's hand in de stijl van diens Saurian Meditationsalbum.

Vol verwachting klopt ons hart...

Jammer genoeg klinkt die eerste track die vrijgegeven is niet veel soeps... Hopelijk klinkt de rest beter.

Wat is er in godsnaam met de zang gebeurd? Die is echt heel erg slecht op het nieuwe nummer, een soort van mislukte schreeuw. En de band had altijd zulke beestige growls en grunts. Voor de rest vind ik het nummer ook niet echt geweldig. Jammer.

De productie klinkt ook nogal licht voor Nile begrippen, je zou bijna denken dat er een demo versie van het tweede nummer is vrijgegeven.

Muzikaal wel weer goed, zang is even wennen.

http://www.noisecreep.com/2...

Muzikaal enorm bruut. De zang van Toler Wade is inderdaad wat anders. Maar ik hoor aan het begin ook het vertrouwde gegrom van Karl Sanders. Wellicht dat het in de albumcontext wel op zijn plaats valt. Het nummer nodigt mij wel uit moet ik zeggen.
Albums van Nile moeten altijd even beklijven.

Ik heb nu twee nummers gehoord, maar ik ben nog niet overtuigd (dan druk ik me nog voorzichtig uit). Hopelijk vallend deze nummers goed binnen de context van het hele album. Ik lees wel hele positieve recensies, maar ik vrees dat ik toch wel eens teleurgesteld zou kunnen worden. We wachten af...

Hmm, zo klinkt het hele album dus..
Vind em voorlopig iets minder dan de vorige 2. Minder sfeer, meer hyperspeed beukwerk, en het geluid dus ook een beetje raar.. Stem valt mee, in het geheel genomen.

Lekker is dat, met precies datgene wat het 'm doet voor mij bij Nile (de lange sfeernummers ), gaan minderen en meer hyperspeed (wat honderden andere DM bands al doen) toevoegen. Kan wel eens een teleurstelling worden dit, maar ik houd goede hoop.

De 2 nummers die ik heb gehoord vond ik behoorlijk tegenvallen. Echt een lichte productie en ook inderdaad geen geweldige slepende uitgesponnen nummers zoals User-Maat-Re. Ik grijp lekker terug naar Annihilation Of The Wicked.

Inderdaad, toch teleurgesteld....

At The Gate Of Sethu is wat mij betreft gewoon weer een beest van een Nile album. Ondanks dat ik met de school van rond 1990 opgegroeid ben, is het juist Nile dat het predikaat 'één van Edwynns favoriete death metalbands' zou mogen dragen.
Na het succesvolle Annihilation Of The Wicked, kreeg de band wat kritiek te verduren. Ook At The Gate Of Sethu wordt blijkbaar minder enthousiast ontvangen dan het vroege spul. Mijns insziens is dat erg onterecht want ik kan geen death metalband verzinnen die zo'n ravage weet te veroorzaken in het binnenste van menig luidspreker en oordop.

De riffs geselen je gelaat als plots opdoemende zandstormen die de dorre Saharavlakten regelmatig teisteren. Het intense drumwerk doet de zeven plagen Gods weer ernstig verbleken. Als ze dat in de tijd van Mozes hadden geweten hadden ze hardop om die plaagjes gelachen. Al met al is At The Gates Of Sethu weer een stuk ontoegankelijker dan Those Whom The Gods Detest. De diepe grom van Karl Sanders rijst weer regelmatig op uit de diepe ingewanden van de Grote Pyramide.

Dallas Toler Wade daarentegen experimenteert met zijn stem en klinkt op het album als een hysterische priester. Daar moest ik een aan wennen maar uiteindelijk, ja ik zei het al even, is At The Gate Of Sethu weer van buitengewone kwaliteit. Een beest van een death metal album.

Goed dat er het positieve oordeel van Edwynn is. Anders had ik deze links laten liggen. Ik heb 'm ook lang links laten liggen, maar uiteindelijk toch maar 'ns beluisterd (deze avond), en ik moet toch ook tot de conclusie komen dat dit een heel goeie plaat is. Nile gaat weer bruut tekeer zoals enkel Nile dat kan, en de Oud-Egyptische thematiek zit ook weer mooi tussen al het geweld verweven.