Nile - At the Gate of Sethu (2012)
mijn stem
21 stemmen
Verenigde Staten
Metal
Label: Nuclear Blast
-
Enduring the Eternal Molestation of Flame (4:19)
-
The Fiends Who Come to Steal the Magick of the Deceased (4:20)
-
The Inevitable Degradation of Flesh (5:21)
-
When My Wrath Is Done (3:02)
-
Slaves of Xul (1:15)
-
The Gods Who Light Up the Sky at the Gate of Sethu (5:34)
-
Natural Liberation of Fear Through the Ritual Deception of Death (3:21)
-
Ethno-Musicological Cannibalisms (1:30)
-
Tribunal of the Dead (5:45)
-
Supreme Humanism of Megalomania (4:27)
-
The Chaining of the Iniquitous (6:56)
0
geplaatst: 11 november 2012, 19:03 uur
At The Gate Of Sethu is wat mij betreft gewoon weer een beest van een Nile album. Ondanks dat ik met de school van rond 1990 opgegroeid ben, is het juist Nile dat het predikaat 'één van Edwynns favoriete death metalbands' zou mogen dragen.
Na het succesvolle Annihilation Of The Wicked, kreeg de band wat kritiek te verduren. Ook At The Gate Of Sethu wordt blijkbaar minder enthousiast ontvangen dan het vroege spul. Mijns insziens is dat erg onterecht want ik kan geen death metalband verzinnen die zo'n ravage weet te veroorzaken in het binnenste van menig luidspreker en oordop.
De riffs geselen je gelaat als plots opdoemende zandstormen die de dorre Saharavlakten regelmatig teisteren. Het intense drumwerk doet de zeven plagen Gods weer ernstig verbleken. Als ze dat in de tijd van Mozes hadden geweten hadden ze hardop om die plaagjes gelachen. Al met al is At The Gates Of Sethu weer een stuk ontoegankelijker dan Those Whom The Gods Detest. De diepe grom van Karl Sanders rijst weer regelmatig op uit de diepe ingewanden van de Grote Pyramide.
Dallas Toler Wade daarentegen experimenteert met zijn stem en klinkt op het album als een hysterische priester. Daar moest ik een aan wennen maar uiteindelijk, ja ik zei het al even, is At The Gate Of Sethu weer van buitengewone kwaliteit. Een beest van een death metal album.
Na het succesvolle Annihilation Of The Wicked, kreeg de band wat kritiek te verduren. Ook At The Gate Of Sethu wordt blijkbaar minder enthousiast ontvangen dan het vroege spul. Mijns insziens is dat erg onterecht want ik kan geen death metalband verzinnen die zo'n ravage weet te veroorzaken in het binnenste van menig luidspreker en oordop.
De riffs geselen je gelaat als plots opdoemende zandstormen die de dorre Saharavlakten regelmatig teisteren. Het intense drumwerk doet de zeven plagen Gods weer ernstig verbleken. Als ze dat in de tijd van Mozes hadden geweten hadden ze hardop om die plaagjes gelachen. Al met al is At The Gates Of Sethu weer een stuk ontoegankelijker dan Those Whom The Gods Detest. De diepe grom van Karl Sanders rijst weer regelmatig op uit de diepe ingewanden van de Grote Pyramide.
Dallas Toler Wade daarentegen experimenteert met zijn stem en klinkt op het album als een hysterische priester. Daar moest ik een aan wennen maar uiteindelijk, ja ik zei het al even, is At The Gate Of Sethu weer van buitengewone kwaliteit. Een beest van een death metal album.
* denotes required fields.
* denotes required fields.