Carl Perkins / Jerry Lee Lewis / Roy Orbison / Johnny Cash - Class of '55: Memphis Rock & Roll Homecoming (1986)

Weinig opzienbarend album, dat geproduceerd werd door Randy Bachman (!), en dat wordt ontsierd door overbodige blazers. Leuk om Roy Orbison, Carl Perkins, Johnny Cash en vooral Jerry Lee Lewis weer eens te horen, maar dan geef ik toch de voorkeur aan hun reguliere albums.

Allereerst een rectificatie :Randy Bachman produceerde het album niet, maar schreef het nummer "Keep my motor running". De producer is Chips Moman, die samen met toetsenist Bobby Emmons het titelnummer schreef. Het is bij vlagen een Elvis-tribute, waarop op oud "Elvis-muzikanten" spelen zoals Reggie Young, Bob Moore, Bobby Emmons, Mike Leech, Gene Chrisman en Buddy Harman. Drummer WS Holland deed ook op de originele Million Dollar Quartet sessie mee. Bij de achtergrondzangers zijn ook opvallende namen te vinden, zoals Dan Penn, June Carter Cash, Sam Phillips, John Fogerty, Dave Edmunds, The Judds, Rick Nelson en Chips Moman. De opnamen zijn in de oude Sun studio opgenomen en afgewerkt in de American Sound Studio van Moman. Roy Orbison 's nummer "Coming Home" begint met de beginregels uit het Elvis-nummer "Long Lonely Highway" Afgelopen zomer heb ik in een platenwinkel in Zutphen deze CD in mijn handen gehad, geprijsd voor 5 euro. Ik heb hem laten liggen, omdat ik er nog geen goede recensie over had gelezen, maar hij valt zeker niet tegen. Ik ben blij dat ik hem via You Tube heb kunnen beluisteren. Het was geen essentiële luisterervaring, maar toch wel een aangename.

Tja, op internet staat allerlei informatie die lang niet altijd klopt. De inlay van mijn cd gaf geen informatie en dus heb ik gegoogeld, maar de vindplaats van mijn foutieve informatie kan ik niet zo snel terugvinden; Allmusic.com en Wikipedia vermelden echter als producer inderdaad Chips Moman. Vond het al zo raar, dat kan ik me nog goed herinneren, vandaar het uitroepteken.
Gelijk het album maar weer eens gedraaid, en het beviel me nu een stuk beter, al ben ik niet weg van de productie. Voor de liefhebber van rock en roll uit vervlogen tijden is dit echter toch wel een verplicht album. Mooiste nummer vind ik Waymore Blues, met Sixteen Candles als goede tweede.

Van het illustere viertal is nu alleen nog Jerry Lee Lewis over... Maar zo is het leven nu eenmaal.

Tja. 83 jaar oud alweer. Last Man Standing.

Een super album (heerlijke Rock' and roll) hetgeen onvermijdelijk is als dergelijke grootheden samen de studio induiken. Niet alleen de uitvoerenden, maar ook lieden als Chips Norman uiteraard.
Misschien een ietsie pietsie te gepolijst voor een album in 50er jaren stijl. In dat opzicht een representatief product voor de jaren 80.

De cd kocht ik ergens in de eighties, maar heel verrassend kon ik een paar jaar geleden een nog ongeopende lp scoren bij de plaatselijke platenboer. Doordat de lp zo'n 2-3 decennia strak in het plastic heeft gezeten is het vinyl helaas enigszins krom getrokken......

Had het dan in de folie gelaten . Heeft de hoes nog iets bijzonders of is het gewoon een "insteekhoes"?

Waarom koop je dan ook zo'n kromme plaat? Had hem dan laten liggen als ie niet goed was!!!

Een lp kopen om in het folie te laten zitten....sure. Ik ben een muziekliefhebber dus koop lp's om ze te draaien. Neen, is een gewone hoes.

Dat zie je niet als het in de folie zit. Was een gokje en de prijs was okay. Plaat is gelukkig niet zo krom dat deze onbespeelbaar is.

Aardig samenwerkingsverbandje van de 4 heren maar het wordt nergens echt spannend. Ook nergens echt slecht. En ja, productie is wel erg jaren 80, en klinkt allemaal beetje boel clean en schuurt nergens lekker. Leuk om eens te horen maar denk dat ie verder niet veel uit de onlangs verschenen en aangeschafte Mercury boxset van Johnny Cash komt.

Initieel bedoeld als Elvis-hommage, maar eigenlijk toch vooral een Sun-hommage; de vier begonnen hun carrière namelijk in de stal van Sam Phillips.

Een aardige plaat is het zeker geworden, al is het maar om deze vier kanjers 'ns samen te horen. De 80's-productie geeft het wat glads mee, vind ik zelf, maar vooral Roy Orbison klinkt goed hier. De afsluiter gaat wat mij betreft ook wat te lang door. Live zou dit zeker z'n meerwaarde hebben, maar op plaat klinkt het allemaal wat langdradig, eerlijk gezegd.

3 sterren

Teleurstellend en saai album.
Op de bijdragen van Johnny Cash na geen enkele spoortje van enige bezieling en enthousiasme.