John Norum - Slipped Into Tomorrow (1999)

Nog geen berichten bij dit degelijke schijfje waarbij het songmateriaal in het verlengde ligt van voorganger Worlds Away. De opener zet de toon, Norum heeft haast want Still in the Game trekt als een malle aan je voorbij, een degelijk nummer die zo uit begin jaren 80 had kunnen komen. Waiting on You doet daar al niet voor onder, hoewel de mix wat druk aandoet. Dat geldt eigenlijk voor de hele schijf, het plaatje is op een vreemde wijze geproduceerd en luistert daarom niet altijd lekker weg. Tico's Life bevat een heerlijke swingende groove en vormt een van de beste songs van de plaat. Losing My Mind is stemmig en redelijk maar duurt ook wat lang. Freedom Is My Truth is ook weer een prima song, lekker swingend. Veda lijkt qua opzet een beetje op Symptom of the Universe van Black Sabbath, de vocalen zijn echter wat blue. Killer Without a Cause is een cover van Thin Lizzy en is niet al te bijzonder. Al met al een vrij degelijk werkje weer van Norum, niet hemelbestormend en een matige eindmix maar beter dan verwacht.

Dit is denk ik mijn favoriete Norum elpee (solo), het geluid is mij eigenlijk te modern, te modderig. Was iets wat in die tijd veel voorkwam, ook Norum is daarvoor gevallen, jammer... want zijn cleane rocksound is juist favoriet bij mij. Zijn zang is hier ook wel op zijn best eigenlijk, enorm gegroeid te opzichte van zijn debuut.
De nummers zijn eigenlijk allemaal van een hoog niveau, met enkele echte uitschieters. Norum is wel een type die graag zijn helden eert, hetzij met een solo dan wel met een nummer dat in zijn geheel het kenmerk draagt van de betreffende artiest. Zoals bijvoorbeeld "Veda", zelfs de zanglijnen raken die van Ozzy. Zelf vind ik het meer als een soort van "Children Of The Grave" re-make. Zie het maar idd als een eerbetoon. Ook in "Losing My Mind" in de hogere regionen, klinkt hij verdomd veel als Ozzy.
De opener is een zalige rocker, pakt je op en voert je mee in het lekkere tempo. Zet hem lekker hard zou ik zeggen! "Waiting on You" is een groovy mofo, krachtig gezongen! Zelfde geldt voor "Tico's Life", waar Hughes nog even een lekker gilletje laat horen. Staat nergens aangegeven, maar ik hoor Norum dat zelf niet doen. "Freedom Is My Truth" is een hoogtepuntje ook, heerlijke flow heeft dat nummer. Te gekke riff en de man gaat heerlijk los in de solo en het davert naar een zalig slotstuk toe. De Lizzy cover is verdomd netjes gedaan, voegt verder niets toe, behalve dan dat de man heerlijk er op weg soleert.
Enige vreemde eend in de bijt is de slotsong. Geen verkeerd nummer, maar past niet echt in het geheel. Ben er niet zeker van of het echt live is, het klinkt heel clean namelijk. Het wordt trouwens ingezongen door voormalig MSG zanger Leif Sundin. Wat is er toch van die jongen geworden!?
Al met al is dit een heerlijke Hard Rock cd geworden, op een constant hoog niveau gemusiceerd, afwisselend en veel groove. Zwaar genieten...

De grootste weerstand van dit album is voor mij de ronduit slaapverwekkende zang van Norum. Voor de rest allemaal dik in orde. Hardrock zonder poespas.

Zal nooit een wereldzanger worden, maar hij heeft op deze plaat wel de nodige variatie in zijn zang gelegd. Hier en daar wat pit ook, een beetje bite. Maar er zijn betere zangers onder de gitaristen, dat is zeker.

Gitarist John Norum is op Slipped Into Tomorrow terug bij de basis: een triobezetting waarbij hij zelf zingt. Het is zijn zwaarste soloalbum tot dan toe, dankzij de laag gestemde gitaren en knallende composities. Snarenracen kan hij als de beste, opnieuw vind ik de zanglijnen het zwakkere onderdeel, al houdt zijn stem zich prima staande in al het geweld.

Still in the Game beukt als een malle, Waiting on You net zo heavy maar slepender en alhoewel Blackscape eveneens wat langzamer is, bevat het enkele hypersnelle staccatodelen. En zo gaat het door van de ene naar de andere gitaarmuur.

Wie denkt dat de (hier nog ex-)gitarist van Europe slechts licht verteerbare hardrock kan spelen, moet dit eens horen en zal verrast worden. Een lekker plaatje voor wie het louter luid wil. Ik mis echter variatie zoals Norum die voorheen liet horen, het gevoel van Blackmore, Schenker, Thin Lizzy en anderen, waarin melodie en snelheid zo goed samengingen.