John Norum - Slipped Into Tomorrow (1999)

Gitarist John Norum is op Slipped Into Tomorrow terug bij de basis: een triobezetting waarbij hij zelf zingt. Het is zijn zwaarste soloalbum tot dan toe, dankzij de laag gestemde gitaren en knallende composities. Snarenracen kan hij als de beste, opnieuw vind ik de zanglijnen het zwakkere onderdeel, al houdt zijn stem zich prima staande in al het geweld.

Still in the Game beukt als een malle, Waiting on You net zo heavy maar slepender en alhoewel Blackscape eveneens wat langzamer is, bevat het enkele hypersnelle staccatodelen. En zo gaat het door van de ene naar de andere gitaarmuur.

Wie denkt dat de (hier nog ex-)gitarist van Europe slechts licht verteerbare hardrock kan spelen, moet dit eens horen en zal verrast worden. Een lekker plaatje voor wie het louter luid wil. Ik mis echter variatie zoals Norum die voorheen liet horen, het gevoel van Blackmore, Schenker, Thin Lizzy en anderen, waarin melodie en snelheid zo goed samengingen.