Alain Clark - Generation Love Revival (2012)

Op zich een aardig album en zeker verfrissend na twee soulvolle (ietwat zoetere) platen. Wat meer rauwe R&B ontstaan vanuit de beat. Invloeden van Prince, D'Angelo en Maxwell zijn duidelijk hoorbaar. Het album luistert in het begin lekker weg, maar ik kom telkens niet verder dan track 11. De plaat duurt me te lang! En tevens vind ik track 11 een van de minste nummers, dus hierna uitzetten is niet zo gek. Echter staan er best nog wel meer leuke tracks op. Het wordt dus even puzzelen en zoeken naar mijn favorieten. Vooralsnog drie sterren.

Heerlijk en Ringtone, het waren de eerste stappen van Alain Clark op het gebied van zijn muziekcarrière. Doorbreken deed de sympathieke Haarlemmer pas toen hij overstapte naar Engelstalige muziek. Hit na hit werd aan elkaar geregen en de twee albums Live it Out en Colourblind ontvingen lovende kritieken. Die Engelstalige lijn wordt natuurlijk doorgezet met zijn nieuwste telg in 2012. Het album heet Generation Love Revival en is volgens eigen zeggen zijn meest persoonlijke album ooit. Het album moge één van de lelijkste covers hebben van dit jaar, maar daar gaat het natuurlijk niet om. Het gaat om de muziek. Wij van Opus de Soul schrijven een recensie en laten weten wat wij er van vinden.
De stem van Alain Clark vind ik vaak te zoetgevooisd. Hij mist in zijn stem net dat ruige randje, dat heesje om echt te boeien. Dus laten we eerlijk zijn, daar zal Alain ons niet zo snel in verbazen. Niet dat hij een slechte zanger is, zeker niet! Hij kan juist best wel goed zingen, maar persoonlijk mis ik daar gewoon wat in.
Als je dan kijkt naar het geheel dan is het duidelijk dat Alain een andere weg is ingeslagen met deze plaat. We horen orgeltjes, funky ritmes, de opbouw van de nummers zijn vaak verrassend en nog veel meer punten. Zeker een bijzonder positief punt.
Dit is nog niet zo goed te horen in opener Best Friend. Dat is een vrij standaard nummer met een te aanwezige R&B-achtige productie. We horen wat hippe electronische invloeden en Alain zingt wat slap. Dat is wel anders bij de fantastische titeltrack. De combinatie van een stuiterende productie, originele inslag en de raps van Pete Philly geven het nummer een bijzondere vibe mee. Originele gedaan, goed uitgevoerd.
De eerste single is nummer 3 op dit album. Let Some Air In is een te standaard Alain Clark nummer, niet heel bijzonder. Opvolger Nympho had van R. Kelly kunnen zijn. Daarnaast horen we ook zeker invloeden van Prince. Deze grote kleine man horen we ook duidelijk terug in Get Your Savy On, het moge duidelijk zijn waar Clark zijn inspiratie vandaan haalt.
Signal of Distress is één van de fijnste nummers van het album. Prima ritmiek, aanstekelijke vibe en een mooi orgeltje. Anything haalt het daar niet bij, daar is het vooral tekstueel te saai voor. Wel mooi is dat er wat meer ruimte is voor de instrumentatie.
Ook één van de betere is I Got You On My Mind. Het nummer heeft een lome vibe en is vooral vocaal opvallend. Jammer dan dat Bringing Me Love dat niet doorzet. Een saaie ballad is dat geworden.
Buiten Pete Philly wordt Alain door nog een rapper bijgestaan op dit album. Elzhi is een erg fijne rapper die we horen op Woman Inside You. En hij zorgt ervoor dat het nummer nog een beetje interessant is. Leuk is dan een titel als Happy Birthday. Een vervanger voor die van Stevie Wonder? Nee, dat redt het niet. Geen slecht nummer verder. Op Two Hands horen we Prince weer terugkomen. Een funky en geil nummer. De wisselvalligheid van de plaat wordt weer ondertekend door Release It, dat gewoon erg middelmatig is. My Shoulder is ook saai. Leaf in the Wind brengt weer andere invloeden, namelijk reggae(ton) en dancehall. Best geinig gedaan. De afsluiter is meer dan prima. Vocaal één van de beste nummers ooit, een prima afsluiter.

Alain Clark doet zijn best om eens wat anders te brengen. Wat het oplevert is een erg wisselvallig album. Er staan een paar topsongs op, zoals de titeltrack, maar ook teveel saie songs, teveel middelmaat. Dit zal niet snel een album worden dat ik als geheel nog een keer op ga zetten, maar de losse nummers weten me goed te boeien.

Nog meer van die kwijlerige huisvrouvrouwenrotzooi?

Alain Clark verkend de Funk en dat doet hij goed.

Clark doet gewoon zijn ding en dat valt te waarderen en zeker in het begin van het album doet hij dat helemaal niet onverdienstelijk. Tempo, soul en eigenheid komt er dan nog wel voldoende in terug. Helaas naarmate het album vordert zakt het m.i. teveel in begint saaiheid de overhand te nemen. De speelduur gaat dan tegen zitten.

Ik vind de muziek van Alain Clark tot nog toe erg kwijlerig en te 'lekker nummertje op de radio hoor' . Absoluut niets voor mij.

Toevallig hoorde ik 'woman inside you' van deze cd en was dan ook erg verbaasd. Ik dacht aan Marvin Gaye!. Nu is de stem van Alain Clarke daar te dun voor, maar toch. Na wat luisterbeurten moet ik stellen dat dit een erg goede soul(funk)plaat is geworden in het straatje NeoClassic. Ben heel erg benieuwd wie de instrumentatie heeft verzorgd want die klinkt erg lekker strak en in de juiste proporties (check signal of distress!).

Favorieten zijn het titelnummer, "Get your Savvy on", "Woman inside you", "Anything" en "Release it".

Als album drie dikke sterren. Ben benieuwd of dat mettertijd bijstel.

Ooit hield ik als puber van Swingbeat (new jack zo u wilt) en vond dat het einde. Via de deze muziek (die ik nu bijna niet meer kan aanhoren) ben ik echter wel de meesters van de soul op het spoor gekomen. Als Alain een soortgelijke rol kan spelen voor de pop luisterende jongere verdient deze plaat nog meer sterren als dat hij op basis van de muziek al doet.

Alain zijn 4e studio album zijn 3e engelstalige is een koerswijziging waar zijn eerste album Nederlandstalig was en mij niet bijzonder kon bekoren was zijn 2e een album waar de Pop-Soul de overhand had en op mij fris en geinspireerd over kwam, zijn 3e een uitkristalisering was van zijn 2e door dat alles wat beter uitgedacht was met een betere orkestratie een stapje vooruit was is dit album totaal anders.

Generation Love Revival is een album dat leunt op een stuwende Funk groove, dat is niet zo vreemd want in de voorberiding op dit album heeft hij uren in de studio zitten jammen met Pablo Minoli (gitaar) en Pablo Penton (bass) en tijdens deze jam sessies zijn de eerste contouren van een aantal nummers op dit album vast gesteld.

De nummers op het album zijn zonder veel poespas opgenomen met deze 2 Pablo's aangevuld door Chris Dave (drums) en Cleo Sample (toetsen) die we kennen van D'Angelo en zie/hoor daar waar de Funk basis voor dit album vandaan komt.

Alain klinkt zeer overtuigend en geinspireerd op dit album ondersteund door ras muzikanten die het beste in hem boven weten tehalen stijgt dit album boven zijn andere uit.
De Medewerking van Pete Philly op het titel nummer is ook een welkome aanvulling.
Bij sommige nummers denk je huh is dit Alain het lijkt wel als of ik Prince hoor.

Dit album is met recht een stuk beter dan de vorige 3 een nieuwe koers die mij iig. prima bevalt hopelijk duikt hij met zijn volgende album nog verder de Funk in want zijn stem leent zich er uitermate goed voor.

4*