Drive Like Maria - Drive Like Maria (2012)

Live al een geweldige ervaring, nu eindelijk een prima tweede album.
Een van de betere rockalbums sinds tijden uit de lage landen.
Nu op naar de zomerfestivals.
En ga snel naar de luisterpaal van de VPRO!

Ben ik nou de enige die alleen maar Qotsa hoor? Nederland kopieerland, geef mij maar belgen(triggerfinger bijvoorbeeld)

Ik dacht dat de hokjesgeest iets typisch Nederlands was?

Drive Like Maria bestaat deels uit belgen

Ik heb 'm net op de 3fm luisterpaal voor het eerst beluisterd, en moet zeggen dat het me niet kan bekoren. Wat 'n eenheidsworst zeg. Het is allemaal best aan te horen, maar van inventiviteit of van 'n origineel nummer is geen sprake. Daarnaast vind ik het wel érg poppy en gelikt allemaal.

Jammer de negatieve reacties. Vorige album was prima te doen. Deze maar eens luisteren.

Via de radiofunctie van Spotify kwam ik aanraking met deze band. Nu het nieuwe album aan het luisteren, en eenheidsworst is wel het laatste woord dat ik zou gebruiken om de muziek te beschrijven. Wat een band!

Inderdaad het is een divers album.

Ik heb deze ook net beluisterd en halverwege zat ik ook meteen te denken: had ik op MuMe nu niets gelezen over "eenheidsworst" en "alleen maar QOTSA"??

De vergelijking met QOTSA is bij de vorige plaat al uitvoerig gemaakt. Hier vind ik ze veel minder op gaan, hoewel je hier nog steeds invloeden hoort van de stoner rock, waar dan weer niets mis mee is - het zou toch jammer zijn dat innovatieve genres niet mogen uitgebouwd worden?

Eenheidsworst is al helemaal te gek voor woorden. Je hoort bovengenoemde stoner ("Ghostrider"), je hoort wat epische rock ("Boomerang"), hard rock ("Baby seals..."), country (intro "Baby seals..."), folk ("Woke up hard"), power rock ("Where the broken hearted go"), ballads ("Bury my heart in the desert" en de prachtige versie van Lana Del Rey's "Video games").

Het warm water hebben ze bij Drive Like Maria zeker ook niet uitgevonden, ik durf zelf zeggen dat ze handig gebruik maken van een hele rist clichés, uit het handboek van de popmuziek. Zo'n truuks zouden het nooit tot cliché maken als het niets te bieden heeft. Het gevaar is dat deze contraproductief worden als het nummer zelf geen meerwaarde toevoegt. Persoonlijk vind ik de songs van DLM toch meer dan sterk genoeg zijn om dit te vermijden.

Op dat vlak zou ik ze nog het meest met Foo Fighters vergelijken: stevig alternatieve rock, maar niet te elitair om wat "stadion" te klinken, decennia oude formules te gebruiken, bombastische arrangementen te integreren. Waarom dat bij Foo Fighters aanvaard wordt en dat bij DLM publiek moeilijker ligt is volgens mij omdat de muziek van de Foo Fighters gestaag met zijn publiek mee is gegroeid. Hun eerste plaat was echt punk en garagerock en naarmate ze meer fans hadden, zijn ze meer een festivalband geworden. Vele mensen vinden het wellicht 'arrogant' overkomen of 'kitsch' klinken als een kleine band meteen zich zo'n klank aanmeet.

Ik persoonlijk luister naar de muziek zoals ze is en ze staat mij geweldig aan. Een ietsje meer over nagedacht dan het eerste album, daarom niet beter, wel blijft Drive Like Maria toch mijn favoriete Belgisch-Nederlandse band. Als ze nu ook maar eens naar België willen komen in plaats van te blijven rondtouren in Nederland.

Een voorzichtige 3,5* om te beginnen (ik behoud wat marge, rekening houdend met een eventuele onderhevigheid aan impulsieve euforie).

edit: nog even meegeven dat ik "Howl" (prachtig geduetteerd met de zangeres van Intergalactic Lovers) en "Black horses" nu al durf parels te noemen.

Toen ik dit 'eenheidsworst' noemde, wilde ik daarmee niet zeggen dat er op dit album 13 nummers staan die hetzelfde klinken. Zeker, er zijn een hoop verschillende genres te horen.

Wat ik probeerde te zeggen is dat er, naar mijn mening, geen enkel verrassend nummer op deze plaat staat. Ze beperken zich dus niet tot 1 genre, maar wat er vervolgens uit voort komt is naar mijn idee al door tientallen andere bands gedaan. Dat bedoelde ik met eenheidsworst.

Persoonlijk houd ik er van geprikkeld te worden wanneer ik naar nieuwe muziek luister. Een album dat mij niks nieuws bied ten opzichte van eerder uitgekomen platen vind ik dus niet interessant. Of leuk.

Die uitleg kan ik aannemen. Wat niet wegneemt dat ik voldoende geprikkeld wordt als ik gewoon heerlijke muziek hoor, ook al is het niet echt een nieuw geluid.

En daar is niks mis mee

Op gebotst in mijn voorselectie voor pukkelpop. Alvast een groep die ik kan skippen. Deze mannen maken jaren '90 muziek in 2012. Op zich niets mis mee, maar het is én niet goed uitgevoerd (toppunt zijn de teksten) én het heeft geen enkel origineel idee.

Ik ben gek op tijgers. Vind het prachtige beesten. Het mooist vind ik het beeld van een sluipend dier dat daarna met scherpe tanden en dito klauwen een prooi weet te verschalken.
Van een afstand lijkt dit ook op een tijger. Mijn interesse is dus gewekt. Maar helaas, het blijkt een tijger zonder nagels en met een kunstgebit.
Jammer...

Ik kan er niet aan doen, maar elke keer ik ze beluister wordt het beter. Ik durf al het adjectief "ijzersterk" gebruiken. En dat betekent een 4*. En volgende week vrijdag laat ik Two Door Cinema Club ervoor links liggen. Alle publieke opinie ten spijt.

Niks nieuws, hoeft ook niet altijd. Gewoon 'n fijne plaat, van gedreven muzikanten, die ik nog vaak zal draaien (op vinyl dus). Live overigens nog beter.

Is een echte "groeiplaat". Na het steengoede debuut was het effe wennen maar na draaibeurt 10, 11, 12 ben ik weer volledig overtuigd: wereldplaat van een wereldband.