The Agonist - Prisoners (2012)

Wat een geweldige hoes! Ik was best wel benieuwd naar dit album en nu was het eindelijk te beluisteren.

Mijn eerste impressie is dat The Agonist vooral met het songschrijven vooruit is gegaan. Ook is de mengelmoes van veel verschillende stijlen omgeruild voor voornamelijk melodische death metal met progressieve invloeden. Dit vind ik wel een beetje jammer, want het meest afwijkende nummer van de plaat (Dead Ocean) is ook gelijk het beste. Het lijkt verdomme de Deftones wel in het begin!

Voor de rest is Prisoners goed maar ook voorspelbaar. De meeste nummers bouwen op dezelfde manier op en dat was bij het vorige album niet.

De energie en de aanstekelijke heavy metalleads overtuigen mij wel heel erg. Af en toe hoor ik ook wel veel Arch Enemy maar de progressieve inslag van The Agonist boeit mij vele malen meer dan die de uitwerpselen van die band.

Voor wingsofdeath schreef ik deze review.

Tijdens het beluisteren van het vorige album dacht ik nog dat deze band beschikte over zowel een zanger als een zangeres, maar naar nu blijkt gaat het hier slechts om een zangeres! Het bereik van de dame in kwestie is in ieder geval indrukwekkend. Van duivels gekrijs tot engelenzang. De progressieve metalcore is verder nog steeds indrukwekkend, al zijn de songs uiteindelijk aan de eenvormige kant. Iets meer variatie had geen kwaad gekund.