Sonny Rollins Quartet - Tenor Madness (1956)

Ik heb deze in bestelling, lijkt me geweldig.

Vandaag binnen en eerste maal beluisterd, zeer aangenaam. Nr 1 heer stuk. Bij andere stukken diverse bekende passages. Een paar keer beluisteren voor de juiste herkenning en beoordeling.

Minder dan 'Saxophone Colossus', maar toch een goeie plaat. Het is dan ook niet makkelijk, op te tornen tegen zo'n klassieker. Rollins is nu wel begiftigd met enorm veel talent, dat is ontegensprekelijk. En dat is ook hier weer duidelijk te horen.

Tenor Madness kan inderdaad niet tegen Saxophone Colossus op, maar het is wel een erg lekere plaat. Één van de betere jazzmuzikanten uit deze periode.

Tja, misschien iets minder dan Saxophone Colossus, maar deze mag er best in één adem mee genoemd worden.

Helemaal met je eens Stijn! Geweldige plaat met op het titelnummer Coltrane erbij

Fijne albums idd. Prestige heeft ze beide op één schijf gezet in 1991. Koopje.

Niet zo'n gek idee, ze sluiten stilistisch goed bij elkaar aan.

Heerlijke plaat alleen jammer dat op mijn album wat te hard lijkt opgenomen (Remastered) en volume een beetje lijkt opgeblazen

Een album dat telkens een beetje aan me voorbij gaat, wat ik niet bij andere van Rollins heb en die ik ken.
En toch is het een behoorlijk sterk album als je het mij vraagt.

Met: Sonny Rollins (tenorsax); Red Garland (piano); Paul Chambers (bas); ‘Philly’ Joe Jones (drums); John Coltrane (tenorsax op ‘Tenor Madness’)

Sonny Rollins was in 1955 de gewenste saxofonist van Miles Davis voor diens nieuwe band, maar had het te druk met afkicken en andere (muzikale) projecten, waardoor dat baantje naar John Coltrane ging. Kort daarna begint een drugvrije en herboren Rollins aan het opnemen van een reeks soloplaten die hem de belangrijkste jazzsaxofonist van de late jaren vijftig zullen maken. Op deze, de derde uit de reeks, werkt hij samen met de muzikanten die uiteindelijk door zijn oude maatje Davis werden ingehuurd.

Ook Coltrane is op de opener en titeltrack van de partij. De beloofde ‘Tenor Madness’ is vooral tenor-gezelligheid, vooral als je het vergelijkt met wat de heren in de jaren daarna nog zouden opnemen. Vooral natuurlijk historisch interessant (de enige bekende studio-opname waar beide saxofoonkolossen op meespelen) maar ook best tof om de heren twaalf minuten licks te horen uitwisselen. Coltrane is energiek en creatief, en toch wint Rollins het hier op gevoel.

De rest van de plaat is eigenlijk nóg interessanter, al wordt je zelden echt overdonderd. Toch, prettig swingende midtempo nummers als ‘Paul’s Pal’ en zwoele ballads als ‘My Reverie’ druipen van de muzikaliteit. Behalve Rollins, wiens soepele stijl en emotionele overtuigingskracht een genot is om naar te luisteren in deze periode, voelt Garland zich duidelijk senang bij deze sfeer, en is Chambers de baas in de lage regionen. Alleen een wat minder dan normaal uitbundige Jones blijft een beetje de grijze muis.

Een goudmijn aan Sonny Rollins-albums ontdekt op Soundcloud; van het label(?) Reborn Recordings, heel veel Rollins-platen te beluisteren. En dat is wel handig, want dan ik een makkelijkere schifting maken in deze wel erg productieve periode van deze gigant.

4* voor deze warme, gezellige, vrolijke tenor-gekte.