Sonny Rollins - Saxophone Colossus (1957)

Saxophone colossus is waarschijnlijk Rollins' 'finest hour'. Het bevat twee van zijn beroemdste composities (St. Thomas en Blue seven) en is over de breedte waarschijnlijk zijn sterkste set. Alle vier de muzikanten zijn 'at the top of their game'. Van Rollins zijn we niet anders gewend, simpelweg één van de grootste jazzsaxofonisten, en van Max Roach is hetzelfde te zeggen op drumgebied. Let ook op het vloeiende, energieke pianospel van Tommy Flanagan.

St. Thomas, met zijn onweerstaanbare calypsomelodie, is een nummer dat volgens mij iedereen wel kent, bewust dan wel onbewust. Zoek het eens op voor een leuke aha-erlebnis. Strode rode, genoemd naar een jazzbar in Chicago, de Strode Lounge, waar Sonny tijdens zijn studententijd veel te vinden was, is weer heel anders (zoals eigenlijk alle 5 de nummers lekker gevarieerd zijn), lekker up-tempo en met twee fraaie solo's van Rollins en Flanagan. In afsluiter Blue seven komen alle muzikanten aan hun trekken met een solo, elk steeds afgelost door Rollins zelf.

De composities die niet uit Rollins' pen zijn gevloeid, zijn You don't know what love is (een 'standard' uit 1941 (Raye/DePaul)) en Morirat (beter bekend als Theme from the Three penny opera van het beroemde Duitse musicalduo Brecht/Weill). Mede door Rollins' herdefinitie van melodische improvisatie (waarschijnlijk het meest revolutionaire aspect aan dit album), waarbij veel verder wordt afgeweken van de themamelodie dan voorheen gangbaar, krijgen ook deze nummers een heel vet Rollins-stempel opgedrukt.

Saxophone colossus is één van de meest toegankelijke mijlpalen in de jazzgeschiedenis en daarom een ideale instapper voor beginnelingen in de jazzwereld. Maar ook voor kenners blijft het één van de hoogtepunten van de jaren '50, zelfs van jazz tout court, en klinkt het ook 50 jaar na dato nog even fris, gevarieerd en onweerstaanbaar als toen. 4,5/5

Sonny Rollins is één van de weinige nog levende jazzlegendes. Hij groeide op in het New York van de jaren 30 en 40 en kwam al snel in aanraking met de jazz muziek. Zijn eerste interesse ontstond voor de piano, maar nog op jonge leeftijd maakte hij de overstap naar de alto saxofoon en later tenor. In korte tijd groeide hij uit tot een vakbekwaam muzikant en begin jaren 50 speelde hij al samen met Miles Davis, Charlie Parker en Thelonious Monk. Halverwege de jaren 50 kwam hij via therapie af van zijn heroïneverslaving en een jaar later verscheen zijn klassieker Saxophone Colossus. Hij nam het album op met de grote jazzproducers Bob Weinstock en Rudy van Gelder.

Met een drietal muzikanten onder de hoede van Rollins geeft het album de macht aan van zijn saxofoonwerk, met drie eigen composities en en twee herbewerkingen van eerder verschenen materiaal. De schoonheid van de opnames ligt in de duidelijke melodielijnen en heldere klanken, afgewisseld met de humor in de improvisaties. De tropische opening van het album met zijn signatuur song St. Thomas, gevolgd door de klassieker uit het Great American songbook genaamd You Don’t Know What Love Is. Soms is de muziek zacht en groots en op andere momenten krachtig en meeslepend. Een ander enerverend werk is het slotstuk Blue 7, waarin de jazz de blues verwelkomt met drie enerverende saxofoonsolo’s. Het is niet alleen Rollins die zich hier van zijn beste kant laat zien, ook pianospeler Flanagan brengt de melodiestructuur in beweging, waarnaast Watkins met zijn pakkende basspel het geheel in evenwicht houdt, altijd ondersteund door het voortreffelijke ritmische gevoel van Max Roach.

4*

Afkomstig van Platendraaier.