Chris Smither - Hundred Dollar Valentine (2012)

Chris Smither is een ouwe rot in het vak, maar hij maakt nog altijd bijzonder inspirerende platen. Zo goed als op Hundred Dollar Valentine klonk hij maar zelden.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Chris Smither - Hundred Dollar Valentine - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Wat ik op YouTube van hem hoor (de "backstage at Green River Folk Festival, July 2012"-vertolkingen van All we need to know en On the edge) doet inderdaad naar meer smaken, ik ga hier eens achteraan.
 

Mooie plaat, af en toe tegen het oubollige aan door de down-home-feel en het krakkemikkige mondharmonicaatje dat soms een beetje teveel doorzeurt, maar op essentiële momenten wonderschoon, zoals het gevoel van verlatenheid op Feeling by degrees. Zijn stem lijkt af en toe op die van de afgeleefde Gene Clark, voor mijzelf bepaald geen diskwalificatie. Absoluut hoogtepunt wat mij betreft is All we need to know, waarbij Smither tijdens het couplet zijn prachtige zangmelodie begeleidt met een klaaglijk gitaarloopje dat z'n weerga niet kent.
 

Je recensie op je blog vind ik overtuigend. Chris Smither kan met weinig woorden zo veel zeggen.Hij laat veel aan je eigen verbeelding over. Daar val ik voor. Dat is kunst. En hetzelde geldt voor zijn gitaarspel, sober als altijd (no pun intended). De twee recente voorgangers van dit album zijn eigenlijk niet minder.