LateNightTales Presents Music for Pleasure (2012)

Tsja, de titel zegt het eigenlijk al. De meest sensuele plaat uit de Late Night Tales-serie, als ik het goed heb gemixt door Groove Armada, staat vol met klassiekers voor een avondje plezier met zijn tweeën (of meer, want je kent het gezegde: hoe meer zielen...). Hoewel dit met afstand de minst kunstige plaat (heel praktisch en doelgericht juist) uit de serie is, weet men heel tactisch de kitsch en kazigheid te vermijden. Dus daarvoor complimenten.

Fijn dat je voor jezelf spreekt - zou ik dit draaien zou ik een mmmrtje bij de hand moeten hebben, veel te corny voor mij - als ik dit cadeau zou krijgen - vaak met de toevoeging "jij bent toch muziekliefhebber" - zou ik denken dat de gever een hekel aan me had; Groove Armada is na de eerste 2 albums sowieso een recept for 'misery'. Vrees dat e.e.a. ook met het muzikale pensum van de luisterAard te maken zal hebben en met aanwezigheid van de generatiekloof.

Bij Fabriclive zijn een stuk prettige "eclectische" mixes (wave met pop, rock en dance) te vinden, zoals Jacques Lu Cont - Fabriclive. 09 (2003) of John Peel - Fabriclive. 07 (2002) en meer, zoals FL 31 en 33.

Dit vind ik echt te oubollig voor woorden

Ik snap het wel, laat ik het dan zo zeggen: het had voor mij een stuk erger gekund. Het is ook zeker niet mijn favoriete Late Night Tales. Maar de selectie is wat mij betreft toch erg aardig, nummers als I'm Not In Love, Georgy Porgy, Work To Do... Generatiekloof, muzikaal pensum, ik weet het niet, maar dit zijn in mijn oren simpelweg erg fijne nummers. Natuurlijk is het gladjes en zoetsappig wat de klok slaat, maar als je met die aanname oké bent dan krijg je hier waar voor je geld. Als je hier in de eerste plaats al niet van hield, dan houdt het natuurlijk snel op.

Ik moedig ook niemand aan om dit als Groove Armada-plaat te zien, het is een zijprojectje en als meer moet het denk ik ook niet beschouwd worden.