The Great Old Ones - Al Azif (2012)

Franse metal, redelijk lange nummers en een intrigerende, donkere hoes. Ik associeer dit meteen met Alcest, al heb ik hier nog geen seconde van beluisterd.

Don Cappuccino is dit album nu aan het beluisteren, dus hij zal me zo vast kunnen vertellen of het op Alcest lijkt.

Ik ben inmiddels bij het laatste nummer en ik ben erg onder de indruk. De franse black metal bands zijn erg innovatief bezig. Zo heb je een band als Alcest die meer shoegaze er in vermengt en Deathspell Omega/Blut Aus Nord voor de meest eigenzinnige kijk op Black Metal.

The Great Old Ones heeft zeker raakvlakken met Alcest. Het is erg dromerige black metal die je snel meeneemt in een trance. Er wordt in geschreeuwd maar die schreeuwen zitten behoorlijk in de achtergrond om dat dromerige te versterken. De productie is echt geweldig, hij is erg helder en daardoor klinkt alles prachtig. De band zorgt voor genoeg afwisseling in zijn muziek. Doomy passages worden afgewisseld met black metal-uitbarstingen en post-rock climaxen. Ik zou dit zeker eens gaan beluisteren, stoepkrijt. Dit album kan wel eens aan het eind van het jaar in mijn top 10 van 2012 staan. Zeer sterk debuutalbum, met een beoordeling wacht ik nog even.

Ik zal het dan ook maar 'ns opzoeken, zeker?

Dat zou ik zeker maar eens gaan doen!

Hij is 10 euro bij de Large dus dit album zit er bij de volgende bestelling er wel bij.

De eerste luisterbeurt heb ik er inmiddels opzitten en het valt me allemaal niet erg mee. Voorlopig klinkt dit als een muur van geluid, waarin ik weinig onderscheidends kan ontdekken. Een brei, een wirwar, een chaos. De zang gaat ook volledig langs me heen. Gebulder waar niks van te verstaan is en waar weinig lijn in lijkt te zitten.
Het begin van My Love for the Stars vind ik wel mooi, maar zodra de zanger dan zijn scheur opentrekt gaat het weer mis. Al met al blijft dit nummer nog wel aardig overeind, omdat het over de gehele linie wat ingetogener en subtieler is dan de rest. Hopelijk leer ik dit nummer snel waarderen en kan de rest van het album zich daar dan aan optrekken.

Het lijkt me duidelijk dat deze muziek tijd nodig heeft om te bezinken en die tijd zal ik The Great Old Ones dan ook zeker geven, maar of het wat wordt tussen Al Azif en mij? Ik heb er eerlijk gezegd een hard hoofd in.

Bij deze muziek focus ik me meestal eerst op een van de melodielijnen want er gebeurt inderdaad veel op dit album.

Kennismaken met een nieuw genre is altijd leuk. Ook als het black metal betreft en daardoor veel tijd en inspanning kost. Al Azif was een flinke kluif, maar uiteindelijk ben ik er toch voor gezwicht. Al is het ook weer niet zo geweldig als ik eigenlijk had gehoopt.

Op dit album staat één geweldig nummer, één zwak nummer en een aantal redelijk tot goede nummers. Van die laatste categorie kan ik best genieten, mits ik me er goed op concentreer. Het zal waarschijnlijk komen, doordat ik nog niet echt vertrouwd ben met dit genre, want als ik dit als achtergrondmuziek opzet krijg ik er helemaal niks van mee. En dan vind ik er geen bal aan. Individueel vind ik de meeste nummers dus wel goed, maar het hele album is me eigenlijk een wat te lange zit. Bovendien vind ik er ook wat te weinig variatie in zitten.

Rue d'Auseil is mijn favoriete nummer en daar kan ik gegarandeerd onder elke omstandigheid van genieten. Het is onheilspellend en donker, maar toch continu melodieus. Na een minuut of zes komt er een prachtig rustmoment (zulke ingetogenheid kom je op dit album nergens tegen) en daarna (vanaf 7 minuten precies) begint het slotstuk van het nummer. Dit is niet alleen het hoogtepunt van Rue d'Auseil, maar ook van het hele album.
Visions of R'Iyeh is als enige nummer op dit album een duidelijk geheel en dat bevalt me wel. In dit nummer zit wat meer lijn dan de rest en dat vind ik prettig. Het krijgt geen kans om langdradig te worden en klinkt bovendien gewoon erg lekker.
Ook het slotnummer spreekt me aan. Het langgerekte intro bouwt mooi op en legt een goede fundering voor het nummer. Vervolgens wordt dit nummer een aaneenschakeling van losse stukjes muziek (zo komt het op mij over) en dat gebeurt vaker op dit album. Eigenlijk vind ik het een zwaktebod, omdat de band geen 'compleet' nummer weet te schrijven, maar My Love for the Stars komt er mee weg. Want dit nummer klinkt toch nét even beter dan bijvoorbeeld Al Azif of Jonas.

De andere drie nummers zal ik niet zo snel uit vrije wil luisteren. Niet omdat het slechte nummers zijn, maar omdat ze net wat te zwak zijn om me onvoorwaardelijk te kunnen boeien. Al Azif zit goed in elkaar, maar springt voor mij wat te vaak van de hak op de tak. Het lijkt een bijeenraapsel van losse stukjes muziek die op een slordige manier aan elkaar gelast zijn. Het komt daardoor wat gemakzuchtig over.
The Truth is in principe ook best mooi, maar is over de gehele lengte wat te saai. Datzelfde geldt voor Jonas. Jonas vind ik echter nog zwakker en is het enige nummer van Al Azif dat ik zwak vind. Een hoop kabaal, waar maar weinig lijn of melodie in zit.

Bij vlagen is Al Azif heerlijk, bij vlagen is het ook saai en langdradig. Als ik mijn aandacht erbij weet te houden blijken de mooie momenten te overheersen en dan is dit best een goed album. Het feit dat dit album zonder concentratie niet goed tot zijn recht komt, maakt het voor mij wel ontoegankelijk. Daardoor is dit geen album wat ik makkelijk op zal zetten, tenzij ik ervoor in de stemming ben. Desondanks 3,5 sterren voor dit debuut.

Goede review, stoepkrijt! Ik ben er niet helemaal mee eens, ik vind dit album van begin tot eind heel sterk. En Jonas is misschien wel mijn favoriete nummer van dit album, lekker slepend en traag in het begin. Ik ben ook zeer benieuwd wat je van Deafheaven vindt.

Dankjewel! Dat ik wat minder positief ben dan jij verbaast me niks. Jij kent dit genre ook veel beter dan ik en hoort waarschijnlijk veel meer moois in deze muziek dan ik.

Deafheaven bevalt me voorlopig beter dan dit. Daar zit meer muziek in, als je begrijpt wat ik bedoel.

Net mijn eerste luisterbeurt erop zitten, wat een plaat! Hoe doen die Fransen dat toch altijd.