The Great Old Ones - Al Azif (2012)

Kennismaken met een nieuw genre is altijd leuk. Ook als het black metal betreft en daardoor veel tijd en inspanning kost. Al Azif was een flinke kluif, maar uiteindelijk ben ik er toch voor gezwicht. Al is het ook weer niet zo geweldig als ik eigenlijk had gehoopt.

Op dit album staat één geweldig nummer, één zwak nummer en een aantal redelijk tot goede nummers. Van die laatste categorie kan ik best genieten, mits ik me er goed op concentreer. Het zal waarschijnlijk komen, doordat ik nog niet echt vertrouwd ben met dit genre, want als ik dit als achtergrondmuziek opzet krijg ik er helemaal niks van mee. En dan vind ik er geen bal aan. Individueel vind ik de meeste nummers dus wel goed, maar het hele album is me eigenlijk een wat te lange zit. Bovendien vind ik er ook wat te weinig variatie in zitten.

Rue d'Auseil is mijn favoriete nummer en daar kan ik gegarandeerd onder elke omstandigheid van genieten. Het is onheilspellend en donker, maar toch continu melodieus. Na een minuut of zes komt er een prachtig rustmoment (zulke ingetogenheid kom je op dit album nergens tegen) en daarna (vanaf 7 minuten precies) begint het slotstuk van het nummer. Dit is niet alleen het hoogtepunt van Rue d'Auseil, maar ook van het hele album.
Visions of R'Iyeh is als enige nummer op dit album een duidelijk geheel en dat bevalt me wel. In dit nummer zit wat meer lijn dan de rest en dat vind ik prettig. Het krijgt geen kans om langdradig te worden en klinkt bovendien gewoon erg lekker.
Ook het slotnummer spreekt me aan. Het langgerekte intro bouwt mooi op en legt een goede fundering voor het nummer. Vervolgens wordt dit nummer een aaneenschakeling van losse stukjes muziek (zo komt het op mij over) en dat gebeurt vaker op dit album. Eigenlijk vind ik het een zwaktebod, omdat de band geen 'compleet' nummer weet te schrijven, maar My Love for the Stars komt er mee weg. Want dit nummer klinkt toch nét even beter dan bijvoorbeeld Al Azif of Jonas.

De andere drie nummers zal ik niet zo snel uit vrije wil luisteren. Niet omdat het slechte nummers zijn, maar omdat ze net wat te zwak zijn om me onvoorwaardelijk te kunnen boeien. Al Azif zit goed in elkaar, maar springt voor mij wat te vaak van de hak op de tak. Het lijkt een bijeenraapsel van losse stukjes muziek die op een slordige manier aan elkaar gelast zijn. Het komt daardoor wat gemakzuchtig over.
The Truth is in principe ook best mooi, maar is over de gehele lengte wat te saai. Datzelfde geldt voor Jonas. Jonas vind ik echter nog zwakker en is het enige nummer van Al Azif dat ik zwak vind. Een hoop kabaal, waar maar weinig lijn of melodie in zit.

Bij vlagen is Al Azif heerlijk, bij vlagen is het ook saai en langdradig. Als ik mijn aandacht erbij weet te houden blijken de mooie momenten te overheersen en dan is dit best een goed album. Het feit dat dit album zonder concentratie niet goed tot zijn recht komt, maakt het voor mij wel ontoegankelijk. Daardoor is dit geen album wat ik makkelijk op zal zetten, tenzij ik ervoor in de stemming ben. Desondanks 3,5 sterren voor dit debuut.