The Animals - The Complete Animals (1990)

In november 1963, toen de Animals net hun beroemde samenstelling hadden bereikt (Eric Burdon–zang, Alan Price–orgel, Hilton Valentine–gitaar, Chas Chandler–bas en John Steel–drums), maakten ze vier opnames voor een EP getiteld I just want to make love to you, die al in korte tijd uitverkocht raakte. Via via kwam die EP producer Mickie Most ter ore, en vanaf het moment dat Most naar aanleiding daarvan de groep onder zijn hoede nam kwamen de grote successen.

Op deze door EMI in 1990 uitgegeven dubbel-CD staan alle veertig nummers die de Animals tussen 1964 en 1966 onder de produktionele leiding van Most opnamen: acht singles en hun B-kantjes, twee elpees en vier nooit eerder uitgegeven nummers, alles uitstekend geremasterd met een lekker fel geluid.

Het bijbehorende boekje bevat een redelijk uitgebreid essay over deze periode, maar mist helaas een gedetailleerde discografie. Omdat deze box de opnames presenteert in de chronologische volgorde waarin ze werden opgenomen –op zich een zeer goed verdedigbare beslissing– ontstaat er dus helaas geen inzicht in de manier waarop ze de luisteraar indertijd ter ore zijn gekomen, en staan de nummers van de albums bijvoorbeeld ook niet achter elkaar zoals op de vinyl-releases. Dat is uiteraard een minpuntje, maar op de Animals-website staat een gedetailleerde discografie, keurig uitgesplitst op singles, albums en EP's.

Niet alles op deze compilatie is even briljant. Compositorisch leunde de groep sterk op hun grote inspiratiebronnen (drie nummers van John Lee Hooker, Ray Charles en Chuck Berry elk, twee van Jimmy Reed, Fats Domino en Bo Diddley, en zelfs The girl can't help it komt nog even langs), en sommige van die versies voegen niet veel toe aan de originelen of klinken zelfs als afgeraffelde album-opvullertjes. Daar staat tegenover dat de groep op hun beste momenten een ongeëvenaarde intensiteit aan de dag kon leggen, bijvoorbeeld in het melancholieke How you've changed van Chuck Berry (met een prachtige pianopartij van Alan Price), John Lee Hookers dreigende I'm mad again, en het even wanhopige maar opzwepende Worried life blues (met een hoofdrol voor Hilton Valentine's gitaar – eerst een onderkoelde bluesy toon, later een knetterende solo). En ook staat er een half dozijn eigen composities op, ofwel Burdon-solo ofwel Burdon/Price (inclusief I'm crying, als single de opvolger van House of the rising sun).

Na twee jaar kwam er een definitieve breuk met Most omdat de groep genoeg had van zijn in hun ogen te commerciële benadering. De laatste singles uit deze periode zijn twee van die door Most van broodschrijvers gekochte nummers, We've gotta get out of this place en It's my life, en ironisch genoeg klinken ze nu (en ongetwijfeld ook toen al) als scherpe en agressieve brandbommetjes. Het waren misschien niet de blues– of rhythm&blues–klassiekers waarmee de groep geassocieerd wilde worden, maar het is met de beste wil van de wereld niet in te zien wat er aan deze nummers zo bezwaarlijk was. (Sterker nog, toen Bruce Springsteen kortgeleden op het South By Southwest Festival in Austin vertelde hoezeer zijn muziek geïnspireerd was door de riff van We've gotta get out of this place, was de inmiddels 71-jarige Eric Burdon niet te beroerd om het podium op te klimmen en het nummer nog eens te zingen.)

Na de scheiding van Most (en het vertrek van eerst Alan Price en daarna John Steel) maakten de Animals eerst nog een uitstekende derde elpee getiteld Animalisms en gingen daarna verder als een meer psychedelische outfit onder de naam Eric Burdon & the Animals (en later The New Animals). Met Mickie Most hoeven we in ieder geval geen medelijden te hebben, want na de Animals produceerde hij nog onder andere Herman's Hermits, Donovan en Suzi Quatro, en in 1995 werd zijn fortuin op 50 miljoen pond geschat. (Zijn woning in Londen werd beschouwd als het duurste privéhuis in Engeland, met een waarde van ongeveer 4 miljoen pond.) Helaas is hij in 2003 op 64-jarige leeftijd overleden.

Deze box is de ideale aanschaf voor wie op zoek is naar de essentiële Animals-sound en meer wil dan één van de talloze (en overigens ook lang niet slechte) compilaties die er op de markt zijn. Natuurlijk staan hierop ook alle nummers die in Nederland, Engeland en Amerika in deze periode hits waren, dus naast We've gotta get out of this place en It's my life ook I'm crying, Don't let me be misunderstood, Bring it on home to me en – uiteraard– House of the rising sun. Eén van de hoogtepunten van de Engelse popmuziek uit de jaren 60.

(Overigens staat de EP I just want to make love to you dus niet op deze box –want immers niet door Mickie Most geproduceerd–, maar die is als In the beginning there was early Animals wel te vinden als tracks 18 t/m 21 op de Repertoire-release van Animalisms.)
 

Een wat misleidende titel, Complete Animals. Dat klopt in elk geval voor het materiaal wat op deze CD's staat en is opgenomen voor EMI. Vanaf september 1965 tot september 1966 nam de roep echter op onder contract van Decca. En dat materiaal staat niet op deze dubbel CD.
Desalniettemin een hele mooie verzamelaar die alle andere EMI verzamelaars overbodig maakt. Bevat ook nog een aantal nooit eerder uitgebrachte tracks!

Met de subtitel erbij vind ik de titel niet meer 'misleidend': "The Complete Mickie Most Productions for EMI".

In feite behelst deze fraaie verzamelaar de complete eerste drie USA albums, waar meer op stond van deze sessies dan de twee UK albums. Plus nog extra songs. Via MOV ook op 3 LP te krijgen in betere geluidskwaliteit dan de 2 CD's: Spinner - discogs.com

Dat ben ik helemaal met je eens, alleen is jouw waardering voor deze hele mooie verzamelaar dan niet aan de magere kant?

west schreef:



Inderdaad. Misschien ben ik wat te streng geweest. Een halve punt erbij, met ruimte voor meer!

Deze prachtige verzamelaar is nu ook op vinyl verkrijgbaar!