Duvel x Nikes - DNA (2012)

Bakstenen zijn gaaf, net als hiphop. Nu is niet alle hiphop gaaf, maar alle bakstenen zijn wel degelijk gaaf. Mooie reden om DNA uit te proberen, omdat ik dan een goede reden zou hebben om veel te veel studiefinanciering in een baksteen te stoppen. Het valt helaas knap tegen.

Nikes is an sich een interessante bietsbakker, maar Zo Moeilijk voel ik maar zelden echt. Tuurlijk, de producties zijn sterk en de rappers ook, maar het is net wat minder dan de som der delen. Voor DNA geldt ook hetzelfde, behalve dat de biets achterblijven t.o.v. Zo Moeilijk en dat Duvel eigenlijk een vervelend ventje is. Bovendien gebruikt Nikes veel te veel foute gitaarriffs, die behoorlijk geforceerd en soms zelfs stompzinnig overkomen. (Ik vind 'Klappenvanger' ook altijd zo obligaat aandoen.) De orgeltjes zijn wel tof, maar toch. Het is jammer dat hij de donkere producties, die me soms toch best een Wu-Tanggevoel gaven, inruilt voor dit soort wat gemakkelijke producties.

Even tussendoor: de kapster moet nodig eens op bezoek komen. Mijn haar hangt de hele tijd in mijn ogen en dat prikt eigenlijk wel een beetje. Hoe houden die emo's dat eigenlijk vol?

De grootste stoorzender is toch Duvel. Hij mocht vroeger vast nooit meespelen met andere kinderen, want hij grijpt elke kans aan om anderen buiten te sluiten. Dit mag jij niet, dat mag jij niet, ik ben gaaf en de rest is kut. Wat een zuurpruim is die man, wat een zeur. Ik zou er gewoon het woord 'zeurpruim' voor bedenken om Duvel te beschrijven en ik hou wel van pruimen, maar niet van zulke. Fresku heeft onbewust DNA kernachtig samengevat in zijn nummer 'Op De Hoogte': 'Ik voel me beter dan jullie, negers/Je telt niet mee'.