Snowy White - Snowy White (1984)

Ik heb sinds de single Bird of Paradise (1984) een beetje een zwak voor Snowy White. Muzikaal, maar ook vanwege zijn underdog rol die hij altijd heeft vervuld. Misschien tegen wil en dank maar uiteindelijk schrijft hij in het cd-hoesje: "I never expected anything massive but I've done reasonably well"

Gewerkt met vele groten der aarde (Gary Moore, David Gilmour, Chris Rea e.a.) maar solo was het altijd maar in de marge en werd hij alleen maar gekoppeld aan dat eeuwige Bird of Paradise.

Terwijl White voor liefhebbers geweldig gitaar kan spelen. Dit album, verschenen een jaar na het succesvolle White Flames (met Bird...), is volkomen genegeerd. Ergo, vandaag moest het nog op de site worden geplaatst dus weinigen met dierbare herinneringen of die zelfs de cd (destijds) maar hebben gekocht.

Snowy White brengt een wat broeierige rock, speelt daarin menige solo op zijn lead gitaar en zit daarom voor mijn gevoel een beetje in de Santana hoek. Snowy White gaat zonder aarzelen verder waar White Flames was gestopt en zou in die zin ook gewoon succesvol moeten zijn geworden.

De prachtige singles Land of Freedom en Peace on earth werden niets omdat ze volgens White "geen airplay" kregen "it was too slow for radio". Maar ze passen volledig in de traditie van Bird of Paradise (vooral Peace on Earth is prachtig) en waarom dan de één wel en de ander niet.

Langdurige instrumentale stukken, zoals The Water's Edge/ Stepping stones en Fortune geven het album haast een mystiek karakter. Alleen de vrijwel klassieke aanpak van When I Arise, begeleid met strings en al, gaat mij wat ver.

Maar zijn spel hierop doet bijna angstvallig denken aan het kenmerkende gitaargeluid van David Gilmour, om maar aan te geven dat Snowy White toch wel tot interessante dingen in staat is. (De extra track Someone Else herbergt nota bene voor een deel een rockversie van het oude nummer Smooth Operator van Sade) Jammer dat de erkenning een beetje is weggebleven.

Mooie bespreking musician, zal mijn exemplaar eerdaags uit de mottenballen halen.

Goed idee, het is ook vooral voor de avonduurtjes een prima album!

Was ook behoorlijk fan van White sinds de paradijsvogel en dit tweede album wat minstens zo fraai, zo niet fraaier is, had ik zelfs op cd in '84. Helaas uitgeleend en nooit meer teruggezien. Mijn originele exemplaar was nog getiteld Land Of Freedom en blijkt een speld in een hooiberg te zijn geworden om er weer aan te komen. De singles kregen wat airplay bij vooral KRO en VARA destijds maar deden inderdaad helemaal niets meer.

For You was de laatste single die nog enige airplay kreeg maar hetzelfde lot beschoren was.

Grappig om te lezen dat heer musician het spel van White aan Gilmour doet denken. Dat had ene Roger Waters ook goed begrepen. Overigens was hij als ondersteuning al bij PF betrokken vanaf DSOTM. En zijn vroege verdiensten bij Thin Lizzy mogen ook niet over het hoofd worden gezien uiteraard.

Deze op de kop getikt voor weinig.Op mijn uitgave ontbreken de twee bonustracks , maar staat wel Bird Of Paradise. Ook de hoes is anders . De plaat is heel aardig , wel erg "droog" geproduceerd. Opener Land Of Freedom heeft iets weg van Nils Lofgren. Ook het stemgeluid van White schuurt soms tegen Lofgren aan .Ondanks de flink aanwezige jaren 80 vibe , een goed degelijk album . 4 sterren.