Caltrop - World Class (2008)

Machtig debuutalbum van deze amerikaanse band:
Snijdende, bluesy gitaren vliegen over zware, ronkende baslijnen en groovende, soms beukende drums, en alles word bij elkaar gehouden door soms bijna iele, soms semi-cleane vocalen; Een soort mix van blues en zware stoner rock, met een heerlijk dik, bijna modderig, maar zeer dynamisch geluid, en dan voor de verandering geen uitgemolken cliché's, maar slimme songs, met verassende wendingen.. Misschien moeten we het.. prog-stoner noemen ofzo?

Hoewel het album veel lange tracks bevat en een serieuze toon de bovenhandt voert, voelt het geenszins langdradig aan; Er zit een heerlijke 'flow' in het album, de meeste songs lijken precies op hun plek in het geheel, met op de juiste punten rustmomenten, en ook de experimentelere uitstapjes passen tóch goed bij de sfeer van het geheel (wat bij veel bands juist níet zo is, waardoor het een allegaartje van ideeën wordt).
De meeste tracks zijn heerlijk uitgestrekte, verhalende tracks die climax op climax stapelen en onvermijdelijk naar een ultiem (vaak instrumentaal) hoogtepunt toewerken.

Bad Wolf Good Wolf is er zo een, en een heerlijke opener, die halverwege een door merg en been gaande gitaar-solo bevat, om vervolgens terug te vallen naar zwaardere riffs en een 2-stemmig gezongen finale. En dat de beste heren niet de allerbeste zangers zijn geeft het geheel juist nog wat extra charme mee.

Het machtige Junn Horde, met zijn heerlijk emotionele, haast ingetogen opbouw en kippenvel bezorgende climaxen is voor mij een van de hoogtepunten, samen met het eveneens meeslepende en intense, maar naar het midden toe bijna euforische Ascendant.

Deze neemt vlak voor het einde éven wat gas terug, om met wat licht, bluesy gitaarwerk een prachtige aanzet te geven voor de korte instrumentale knaller Slice-O-Lator, dat er meteen inknalt met een snijdende, venijnige gitaarsolo waar je U tegen zegt. (Hoe die eerste noot inzet, machtig!)

Men eindigt met het avontuurlijke With A Fire In The Middle, dat (alwéér? pff!) een prachtige dramatische wending neemt naar het midden toe, om uiteindelijk met een (haast valse) piano te eindigen waar hij begon.. Een zeer geslaagde afsluiter!

Dit zelfstandig opgenomen debuutalbum klinkt lekker rauw en ongepolijst, en die ruwheid werkt perfect met het intense en soms experimentele karakter van de nummers, en het is eigenlijk schandalig dat Caltrop niet bekender is. Dit steekt nl met kop en schouders uit boven de vele nieuwe stoner/rock/metal bands van tegenwoordig, en de originaliteit spat ervan af. Het 2e album is ondertussen ook al klaar, en klinkt (gelukkig) nog even rauw en ongepolijst als deze, en is tegelijkertijd weer compleet anders! Hopelijk brengt die hun meer faam, want dit is, zoals ze zelf al zeggen: wereld klasse!

Ik vind het wel wat hebben muzikaal, maar ik vind de zang wat pitloos klinken. De heren gitaristen en drummer hebben de stonergroove wel echt goed in de vingers. Doet me aan Goatsnake denken.

Het is soms net of Geezer Butler zelf de bas ter hand heeft genomen om aan zijn eigen tribute bij te dragen. Ik heb dat altijd een mooi basgeluid gevonden. De bassist van Caltrop heeft meer stijlen tot zijn beschikking, net als de andere muzikanten. Blues, een vleugje Hendrix, vettige rock... het klinkt allemaal erg lekker in de lang uitgesponnen nummers.
Minpunt is de ielige zang.

Zolang het een beetje vooruit gaat (Bloodroot), kan ik er mee leven. Alleen jammer van die piepende soms haast vals aandoende zang die haaks staat op de redelijke muziek.

mooie ontdekking, deze Caltrop
het heeft even geduurd eer ik 'm beluisterde, maar het bevalt me prima (doet me trouwens een beetje aan Clutch denken)
prima inzending [WZ], in 'Het Metal Album van de Week'-topic
binnenkort op zoek naar hun nieuwst album

Dank u zeer!

En zéker doen, die nieuwe is weer helemaal anders, qua thema's en grooved als een t**t.

Ik ben niet overtuigd door dit plaatje. De zang bevalt mij niet echt te iel. Daarnaast vind ik de nummers ook niet interessant genoeg. Er zitten leuke stukjes tussen, maar het mist een beetje de echte passie. Het is verder ook niet heel slecht, maar het houd mij ook nergens vast.

Aardig album. Ook niet meer dan dat. Dit album weet me nergens echt te raken, maar misschien overlappen mijn interesses niet genoeg met de output van een band die beinvloed is door (volgens hun website) "metal, 90's progressive rock, and 70's Southern soul". Aan de andere kant irriteert dit album ook niet. Het trekt aan me voorbij. Tot het laatste nummer, daar heb ik het gevoel dat de band veel beter kan dan wat ze tot daar aan toe op de plaat hebben laten horen.

En zoals de gebruikers boven me, vind ik de zang niet goed genoeg. Saai en krachteloos.

3,0*