Dirty Projectors - Swing Lo Magellan (2012)

Samen met Beach House het album waar ik het meest naar uit keek dit jaar. Beach House heeft me absoluut niet teleurgesteld, nu de Dirty Projectors nog .

Ik heb daarnet Gun Has No Trigger gehoord en ik ben erg onder de indruk. Het klinkt heel goed. Ik ben benieuwd naar meer vooraleer ik dit album bij het lijstje van aankomende albums die ik zeker moet checken toevoeg.

Mhhmmm nieuw Dirty Projectors album. Het nummer Break Free met Major Lazer is té goed voor woorden, één van m'n favorieten van het moment. Kan niet wachten.

En nu is ook Dance for You te beluisteren en ik moet eerlijk zeggen dat ik Gun Has No Trigger een tikkeltje beter vind. Dit album is goed bezig om mijn interesse te wekken met deze twee geweldige nummers.

Ik heb hem net voor het eerst aangezet. Hij is gelekt inmiddels.

Heb m nu 2x geluisterd en eerste indruk is 'oke', de zanger irriteert me meer dan dan op vorige albums. Ik hoopte eigenlijk op meer complexe drie-zang van de dames..
Ik onthoud mij nog van oordeel, DP albums hebben meerdere luisterbeurten nodig om goed tot hun recht te komen.

Tijdens de eerste 3 tracks denk ik nog, waarom heb ik het vorige album zo laag beoordeeld. Aardige pop electronica. Gelukkig geven de dirty projectors met de rest van het album antwoord op mijn vraag, want opeens daalt het niveau en blijft er ietwat simpele indie geneuzel over. Niet aan mij besteed dus.

Poeh. Dat staat wel heel lullig. 1 stem: 2*. Dan maar een ietwat premature stem om het in ieder geval een beetje op te veizelen.

Dat eerste nummer is gewoonweg fantastisch. Begint heel lekker in een fijne flow, maar die gitaaruitbarstingen tillen dit nummer echt naar een ander niveau. Heerlijk!

Dat tweede nummer vind ik in eerste instantie ietwat over the top met die leipe percussie aan het begin. Op zich een aardig nummer, maar dat geluid staat me tegen.

Dat Gun Has No Trigger een geweldig nummer is was al langer duidelijk.

Hierna komt voor mij ook een beetje de klad erin, maar dat komt misschien ook omdat dat deel nu juist moet groeien. Het valt iig op dat de nummers veel minder dan op Bitte Orca echt een lekkere uitbarsting hebben. Het is allemaal wat meer binnen de lijntjes, wat milder en meer in één tempo.

De nummers an sich zijn volgens mij allemaal wel leuk. She What She Seeing vind ik wel een lief liedje bijvoorbeeld. Niks mis mee. Maar ook niets verheffends. Voor The Socialites geldt eigenlijk hetzelfde. Zo is ieder nummer wel het luisteren waard, maar het maakt geen topalbum.

Ik doe vrolijk mee, lekkere plaat dit. Voor mij zijn 'Gun Has No Trigger' en 'Swing Lo Magellan' tot dusver de nummers die het fijnst in het gehoor liggen. Maar ook een nummer als Impregnable Question kabbelt heerlijk voort, zo'n rustig liedje dat perfect is in z'n eenvoud.

Bitte Orca heb ik destijds nooit zo veel aan gevonden, maar deze plaat pakt me wel.

oh, dance for you is zo mooi. schitterend middenstuk.

Leuk album, maar ik begin me soms wel te ergeren aan de stem van de zanger. Vooral Gun Has No Trigger vind ik echt een vreselijk refrein hebben. Je zou bijna zeggen dat hij geen ritmegevoel heeft of dat hij terplaatse heeft bedacht hoe hij de tekst zou zingen. Maybe That Was It, vind ik wel weer een lekker liedje en het titelnummer ook.

Dat zit hem gewoon in de manier van muziek maken. Dat soort zang kom je bij bijv. Tune-Yards ook tegen. Voor mij een hoogtepunt op dit album. Ik ben na meer luister beurten ook steeds meer gaan houden van Irresponsible Tune. Dit is echt zo'n album waarbij je iedere keer weer wat nieuws hoort. Ik wil eigenlijk niet vervallen in generieke termen als ' een groeier', maar voor mij is dat wel het geval met deze plaat

Ik weet het niet hoor. Het eerste album was behoorlijk o.k. maar nu vraag ik mij af of het allemaal niet een beetje te ver gezocht is.

Na het horen van Gun Has No Trigger enkele weken terug was ik wel benieuwd naar deze plaat. De stijl sprak me enorm aan, maar de twee andere nummers die toen ook de weg naar het internet vonden zorgde toch voor enige twijfel. Nu stond deze plaat op luisterpaal en heb de gelegenheid maar genomen om hem te beluisteren.
Nu om eerlijk te zijn moet ik zeggen dat mijn enthousiasme bij ieder nummer minder was en dat vind ik jammer. Want moest het allemaal in de stijl van Gun Has No Trigger gebleven zijn, dan zou dit album potentie hebben. Helaas is dat dus niet zo. Waar anderen de stem van de zanger als kleine ergernis bestempelen, vind ik vooral de stem van die zangeres(sen) ergerlijk en totaal niet passend bij deze sfeer.

Toch krijgt dit album een voldoende, omdat het instrumentaal heerlijk voortkabbelt en dat de instrumentale kant van dit album het album grotendeels 'redt'.

Die Dave Longstreth toch. Al jaren is hij een van de meest eigenzinnige muzikanten van de hedendaagse indiemuziek. De muzikale duizendpoot stikt van de maffe en creatieve ideeën. Samen met zijn band Dirty Projectors maakte hij drie jaar terug forse indruk met het fantastische Bitte Orca, een van mijn favoriete platen van het afgelopen decennium.

Voor de zesde Dirty Projectors plaat vertrok Longstreth naar een leegstaand huis vlakbij Brooklyn waar hij zijn creativiteit alle rust kon gunnen. Maar hij ging niet alleen. Amber Coffman (juist, van Majer Lazer's Get Free) en Haley Dekle zongen de plaat (helaas zonder de opgestapte Angel Deradoorian) in. Resultaat? 'Swing Lo Magellan' is weer een heus avontuur geworden, maar er zijn wel wat dingen veranderd. De experimentele rock is minder 'moeilijk' te beluisteren (lees: toegankelijker). Op de kraakhelder opgenomen plaat zijn zelfs wat pure pop liedjes te horen. Jawel, in het titelnummer horen we helemaal geen tegendraadse ritmes, Afrikaanse gitaartjes, of verassende wendingen. Gewoon een sterke popsong. Verrassender is misschien nog wel het pure liefdesliedje 'Impregnable Question'. 'I Need You / You're always on my mind / You're my love / And I want you in my life'.

Ondanks dat dit de meest toegankelijke Dirty Projectors plaat is tot dusver, blijven we te maken hebben met dé Dirty Projectors. Want laten we wel wezen, op Swing Lo Magellan klinken de Dirty Projectors met hun mix van Folk, Dance, Pop, R&B, Gospel en Hardrock lang niet alledaags. Hardrock?! Jawel, in opener 'Offspring Are Blank' gaan zomaar pardoes de gitaren op 'Black Sabbath' achtige wijze los. Het dansbare 'About To Die' laat de Projectors op hun best horen. Het nummer is zo veranderlijk als het weer in Nederland maar wel een stuk opwindender. Ook het sobere 'Gun Has No Trigger' behoort tot de hoogtepunten. Het swingende basloopje wordt gedragen door de zoete koortjes van Coffman en Dekle waardoor de zang van Longstreth altijd de meeste impact krijgt. Met het geweldig mooie 'Dance For You' bewijst Dirty Projectors dat deze release ook nog eens precies op het goede moment komt: een zomers pareltje.

Goed: 'Swing Lo Magellan' is gewoon weer een toffe Dirty Projectors plaat. Wel is de eerste helft wat beter dan de tweede, maar de plaat scoort ondanks dat toch een dikke voldoende. Of het net zo'n briljante plaat is als haar oudere zusje zal de tijd leren.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Eerste indruk is heel positief. De plaat Bitte Orca was een hele goede en kan op dit moment nog niet zeggen of Swing Lo Magellan daarbij in de buurt komt. Voorlopig luister ik met veel plezier en blijft het een spannende plaat. Staat nog niet in mijn persoonlijke ritatielijst, maar dat kan snel veranderen.

Ongelooflijk. Een van de beste albums van 2012 en niet terug te vinden in de populairste 25 platen van het moment op deze site. Dit album verdient echt meer aandacht!

Dat heb ik heel erg bij Just from Chevron, wat een draak van een nummer is dat. Staat (gelukkig) in schril contrast met de rest van de plaat. Bevalt me behoorlijk namelijk. Opent vooral erg sterk met de eerste 4 tracks.About to Die is een meesterlijk nummer, zelden zo'n rare maar toch pakkende percussie gehoord. Erna blijft het niveau vrij constant: gewoon een goede plaat.

3,5*

Ongelofelijk niet eens een stem uitgebracht

Ik heb niet zo heel veel stemmen uitgebracht hier op de site. Ik lees voornamelijk en af en toe reageer ik eens. Maar ik zal 'm een stem geven.
Overigens net dat EP-tje gehoord wat nu is uitgekomen, klinkt ook prima op het eerste gehoor.

Het klassieke Dirty Projectors-probleem maakt wederom haar opwacht: redelijke liedjes worden afgewisseld met onwaarschijnlijk slechte nummers (About To Die en Maybe That Was It, oei oei oei). Ik heb het geprobeerd, net als dat ik dat toen deed met Bitte Orca, maar het wordt 'm gewoon niet helemaal tussen mij en deze band. Jammer, maar helaas. 2,5* voor de paar aardige pogingen.

Vorig album Bitte Orca was een meesterwerk en het album waarmee Dirty Projectors zijn unieke geluid in een goed evenwicht wist te brengen. Daardoor was ik erg benieuwd naar deze opvolger Swing Lo Magellan. Zó goed als Bitte Orca is dit album niet, maar het haalt altijd nog voldoende punten om tot een van mijn favoriete platen van 2012 te behoren.

Het kenmerkende geluid van Dirty Projectors zijn de diverse tegendraadse ritmes in de nummers en dat de basis van een nummer niet een baspartij is, maar twee/drie vrouwenstemmen. Maar met titelnummer Swing Lo Magellan durven de Dirty Projectors het (eindelijk) aan om ook eens een 'normaal liedje' te spelen. Verder wordt de lijn van Bitte Orca keurig doorgetrokken en is Swing Lo Magellan de opvolger die het moest zijn.

Dit is een aardige plaat, inderdaad lekker tegendraads, maar toch geen absolute topper, JoostBo. Ik vind een aantal songs niet al te sterk.

ondergewaardeerd in eindejaarslijstjes. net als animal collective.
want dit zijn klasbakken.

Juist dat nummer vind ik dus van een hemelse schoonheid. Zo lieflijk dat je de neiging hebt 'm eindeloos op repeat te zetten. Helaas kan de 'rest' van Dirty Projectors me minder bekoren. Tis mij te nerveus allemaal. Helaas. Mochten ze nog meer 'normale' nummers hebben, dan hoor ik het graag!

menig luisteraar schijnt nerveus te worden van dit album, ik word er sinds de release nog steeds zeer gelukkig van. Het gerommel met ritmes, hand geklap, koortjes, gitaar erupties, het blijft zinnenprikkelend mooi.

Iets wat ik me wel vaker afvraag.. Kan iemand mij uitleggen waarom sommige bands liefst een zo lelijk mogelijke (schijnbaar volledige willekeur) foto op het album zetten? Het komt mij direct over als interessantdoenerij. Pretentieus haast. Maar misschien wekt binnen bepaalde genres (Indie rock?) juist wel interesse?
Geen aanval op deze voor mij onbekende band trouwens!

Goeie vraag, geen idee vooralsnog. Volgens mij is deze foto geen willekeur maar lijkt uitermate geënsceneerd. Ik meen dat rechts de zanger is en links ook een bandlid. Het lijkt alsof persoon rechts een bepaald gitaar akkoord uitlegt aan de man in het midden. Hoe langer ik naar de foto kijk hoe meer ik me er aan erger. De man met de dikke buik wordt toch ietwat weggezet als dommig, hij kent hun muziek niet, en de linker en rechter karakters staan daar met hun coole kledij boven; ze proberen hem te verleiden mee te swingen. In die zin ligt pretentie op de loer. Of loopt het allemaal niet zo'n vaart en is de meneer in het midden hun manager, dan wel vader van 1 van de twee of een buurman? En is het liefdevol bedoeld? En proberen ze ons daarmee te verleiden? Ik wil het niet weten.

Juveniles: het is je wel gelukt de hoes (bijna) interessant te maken.