Deicide - Deicide (1990)

Glenn Benton presenteerde zich eind jaren 80 min of meer als zoon van Satan. Deze beroepsidioot brandde zich zelf een omgekeerd kruis in het voorhoofd, repte over zelfmoord op zijn 33ste jaar. (Niet gedaan, overigens) Hij doopte de bandnaam van zijn band Amon om in het iets lompere Deicide om zo zijn niet aflatende woede jegens het christendom te kunnen ontketenen. Dit gebeurde middels wel heel lompe, ongenuanceerde death metal met vrij debiele teksten.

Op zich bevat het album, voor de liefhebber, best aardige nummers. Het stuwende Sacrificial Suicide bijvoorbeeld. Een compact energiek nummer boordevol afwisseling.
In het titelnummer laat Deicide horen, woedend te kunnen klinken zonder alles in de hoogste versnelling af te draaien. Eigenlijk spelen veel nummers zich in een soort hakkelend ritme af. Dat is ook het tempo waarin Bentons stem het beste tot zijn recht komt.

Het blijft echter allemaal lomp en weinig vernuftig. In Dead By Dawn wordt het een beetje banaal met Bentons stem x 5.
Toch is Deicide, vanwege de blinde agressie en de af en toe prima ideeën voor de death metalliefhebber best een aardige belevenis.