Smokin' Dynamite - Smoke This.... (2000)

Koel ! Met dank aan Hans en Sander nu ook onze eersteling op MuMe .....

Alle ruimte voor het powertrio (inmiddels kwartet) ronkende blues (roadhouse) gezelschap uit Lelystad!

Ik moet zeggen, ik wist niet goed wat er op mij af kwam, of wat ik mocht verwachten, maar in de basis staat dit album prima te blinken als blauwdruk voor het dit jaar verschenen New Fuses, old Sticks. Ook al zit er dan twaalf jaar tussen.

De hobbyband rond bassist/zanger Martin Bobbe (de hierboven staande Droombolus, helemaal rechts op de foto van de cd hoes!) speelt aantrekkelijke blues in een lekker hoog tempo, met veel ruimte voor de solo's van gitarist Hans Wagenaar. Prachtig slagwerk van drummer Evert de Vries.
Sommige nummers nemen wat gas terug in snelheid, zoals Love her with a Feelin', maar per saldo houdt de band van enige vaart.

Veel nieuwe uitvoeringen van bluesrock nummers van internationaal bekende artiesten in het genre. Opener Your cash ain't nothing but trash ken ik van het album The Joker van de Steve Miller Band, blijkt geschreven door ene Calhoun.

Ik zou de muziek van Smokin' Dynamite wel willen omschrijven als recht-toe-rechtaan, het doet mij soms ook aan oude ZZ Top albums denken, uit de tijd ver voor Eliminator. Rokerige ruimtes, verschraald bier op tafel en een band die puur uit liefde voor het vak de verf van het plafond speelt.

Ik durf het verder haast niet te schrijven, maar twee nummers sprongen er bij mij na verloop van tijd boven de rest uit. Vier nummers zijn er geschreven door Martin Bobbe en, daarom mijn aarzeling het wereldkundig te maken wegens mogelijke partijdigheid, die twee nummers zijn net toevallig ook door hem geschreven. Ontdekte ik overigens pas later. Het gaat om Crowbar blues en het bijna furieuze Relativety.

Dat de kwaliteit van Droombolus' nummers dus blijkbaar uitstijgen boven die versies van oude rotten in het vak, vraagt eigenlijk om meer. Op New Fuses, Old Sticks zijn ook niet de minste van Bobbe dus een compleet album geschreven door de leden van de band lijkt mij een interessante uitdaging voor een volgende cd. Graag iets eerder dan over 12 jaar...

Het recent aantrekken van mondharmonicaspeler Wilfred "Sugar Willy" Assenberg is wel een interessante extra toevoeging aan de band. Hij ontbreekt natuurlijk nog op Smoke This..... maar is prominent aanwezig op New Fuses, Old Sticks. Het verklaart waarom ik de laatste cd nog net even een half puntje extra gaf. Dat plus het feit dat het laatste album, misschien door de wijze van opnemen, alles in één dag, iets homogener klinkt.

Dat betekent dat er sowieso progressie valt te bespeuren in het Smokin' Dynamite kamp en dat maakt de belangstelling voor volgende stappen en/of een volgend album alleen maar groter.

Live is het al een hele belevenis om de heren aan het werk te zien. Martin bezweert wel dat het een pure hobby is maar het doet allemaal eigenlijk niet onder voor een 'professionele' band. Sterker nog, de opmerkelijke aanwezigheid van het plezier in het spel is aantrekkelijker dan een versie uit dezelfde trucendoos van een band die al jaren aan de weg timmert.

Smoke This.... is voor weinig alleen nog te krijgen via de site www.smokindynamite.nl of een pm-tje aan Droombolus. Krijg je een album met ongetwijfeld een mooie handtekening van Droombolus...

Charles Calhoun was een alias van Jesse Stone, de komponist van o.a. Shake, Rattle & Roll en Flip, Flop & Fly. Your Cash werd in de 50s opgenomen door Billy Lee Riley en The Clovers.



Danks Hans Ik zou er bijna verlegen van worden .

Ik heb ze destijds opnieuw gearrangeerd voor een power-trio bezetting: Crowbar was oorspronkelijk een medium tempo blues gebaseerd op een gitaar / harmonica-riff ( à la Livin' Blues ) en Relativety is oorspronkelijk een Sir Douglas Quintet-achtige TexMex song die ik richting Mountain op gewerkt heb, kompleet met "tip-of-the-hat" naar Felix Pappalardi kwa intro en outro ..........

Beide nummers zijn overigens van het repertoire afgevoerd omdat ze te heavy waren voor het kroegencircuit.



De nummers zijn opgenomen in 3 sessies verspreid over 4 jaar, wel in dezelfde studio maar toch ........ De gast die het album voor ons masterde heeft een wereldprestatie geleverd door het toch als een geheel te laten klinken.

Ja, het is ook zeker niet storend.

Dank voor de extra achtergrondinformatie, kijken in het hoofd van de muzikant die het heeft gespeeld en alles op cd heeft gezet is natuurlijk niet vaak mogelijk!

Overigens, zou je voelen voor een album door jullie zelf volgeschreven en dan, uiteraard, op een wat kortere termijn dan 12 jaar? Is daar ruimte voor of zijn jullie daar helemaal niet aan toe?

Tja, zeg nooit nooit maar ik zie dat niet zo gauw gebeuren. Het is natuurlijk altijd mogelijk dat de andere jongens opeens een ader aanboren maar tot nu toe is alle komponeerwerk op mij neergekomen.

Het meeste van de songs die ik geschreven heb zit in een heel andere hoek, ergens tussen 60s pop en singer / songwriter stuff in . Blues-rock is gewoon de leukste muziek om te maken in een band maar het is vanuit kompositories oogpunt natuurlijk enorm beperkt en ik moet er maar net de inspiratie voor hebben om met iets echt leuks te kunnen komen. Nummers gaan schrijven om er een album mee vol te knallen kan natuurlijk altijd maar dan moet ik dat gaan forceren. Dat gaat dan ten koste van de lol, dan wordt het werk en da's niet de bedoeling.

Mee eens dat blues-rock het leukste is om te spelen. Soms heb je wel echt zoiets van 'kan ik nou niet eens om deze akkoordenprogressie heen en iets anders doen?'. Maarreuh, waar belanden al die pop en singer-songwriters nummers uiteindelijk op dan?

In dat geval lijkt mij een live cd met een concert van een uur om mee te beginnen een eerste alternatief.
En ten tweede, dan maar nog een nieuw studio album a la Smoke This... en New Fuses, Old Sticks dus roadhouse blues met eigen versies van eerder uitgebracht werk. Aangevuld met een drietal eigen nummers.

Zit ik verder ook helemaal niet mee....

Die vraag van Stijn, wat er gebeurd met de nummers die je wel schrijft, vind ik overigens ook een boeiende.

Ik heb tot vorig jaar een thuis-studio'tje gehad, dus het meeste heb ik wel in demo vorm op de digitale band staan ( en op CDR voor huiskamer gebruik ).

Tot '87 speelde ik, met de met de band waarin ik dan zat, de best in het repertoire passende eigen songs. Sinds die tijd heb ik eigenlijk alleen nog maar blues-rock bands gedaan.

Ik heb de afgelopen 15+ jaar regelmatig geprobeerd een akoestiese band op te starten waarbinnen ik wat zou moeten kunnen met m'n liedjes maar wegens gebrek aan kontakten die richting op werd dat adverteren. Ik kreeg daarop eigenlijk alleen reakties van lui die meer geïnteresseerd waren in hoeveel optredens ik kan regelen, dan in de muziek zelf. En dat terwijl ik steeds duidelijk aangaf dat het mij vooral om de leut ging ........

Stijn, wat speel jij ook alweer?

Ik denk dat Smokin' Dynamite al een betere bluesrock gitarist heeft.

Bovenstaande heeft me trouwens aan 't denken gezet. Ik vraag me wel eens af hoe dat componeren nou in z'n gang gaat bij een ritme-instrument. Je verzint dan de baslijnen, de zangmelodie en de teksten, maar hoe gaat de verdere invulling dan in z'n werk? Speel je ook goed genoeg gitaar om daar partijen voor te bedenken, die dan weer wat aangepast worden door de echte gitarist? Of zeg je van 'dit is de structuur, vul het zelf verder maar in'? Of neurie/zing je hoe de rest van de partijen moeten klinken?

Drums lijkt me dan weer eenvoudiger, want een goede drummer voelt vaak wel aan wat een nummer nodig heeft en komt anders wel een heel eind met wat aanwijzigingen/omschrijvingen. Drummers waarmee ik gespeeld heb, vielen met geen of nauwelijks repeteren gewoon in bij een nummer dat ze niet kenden.

Brand los...

Ik heb 99.9% van m'n songs op akoestiese gitaren geschreven. M'n ouwe Ibanez dreadnaught hangt daarom nog steeds aan de muur, ondanks dat ik al jaren niet meer dan een paar minuten op een steelstring kan spelen zonder last van m'n vingertoppen te krijgen.

Ik heb jaren songdemo's opgenomen met drumkompjoeters, goedkope keyboards ( met 2 à 3 vingers kom je een heel eind op die dingen ), percussie en elektrieke en akoestiese gitaren. Ik ben op gitaar nooit veel verder gekomen dan mijzelf funktioneel kunnen begeleiden, maar veel meer heb je niet nodig IMO.

De songdemo's dienden meestal meer voor mijzelf om een idee te krijgen van welke kant een song op moest gaan. Het is veel leuker om een song opnieuw op te bouwen met de band waarmee je 'm gaat spelen en de bendeleden hun eigen invulling te laten zoeken, daar gaat een song van leven en die jongens zijn beter op hun instrument dan ik.
Ik speel 'm dus meestal voor in de rippetiessie ruimte en geef aanwijzingen over wat ik in m'n kop heb zitten zonder hele partijen meteen vast te leggen. Ook aan de drummer, want het bass-drum patroon is een essensjele link naar de baspartij.

Om nog een beetje on topic te blijven: Hier kan je de orginele demo van Relativety vinden. Heb er nog een paar bij opgeplakt dat je een beetje idee kan krijgen: Where I Am en Chargin' Up

Aha, een beetje een combinatie van bovengeschetste dus. Lijkt mij ook de beste manier en het meest helder voor alle muzikanten.

Het gitaar spelen is een herkenbaar verhaal, al geldt het voor mij dan voor piano/keyboard. Enthousiast mee begonnen, maar toen ik merkte dat m'n gitaarspel achteruit ging en het toetsenspel niet veel vorderde, ben ik het meer incidenteel voor de lol gaan doen. De nieuwe Keith Emerson zal ik niet meer worden, maar wat begeleiding moet wel lukken. In eventuele opnames zou ik 't in ieder geval goed kunnen gebruiken. Een aanzwengelend orgeltje is niet moeilijk en heeft al best effect.

In vergelijking met wat ik van jullie ken, is het wel leuk om te horen hoe een nummer vordert vanaf de demo-fase. Die eindsolo van 'Chargin' Up' is trouwens best lekker. Beetje Buffalo Springfield-achtig.

Voor de die-hards staat er een live uitvoering van Someday I'm Gonna Be Your Man op joeptoep met de intussen al weer vertrokken Imre Z. op gitaar.

Nog even inhakend op een album met uitsluitend eigen werk: Door het vertrek van eerst JJ Wago en daarna zijn opvolger Imre is er blijkbaar een ader geraakt want intussen zijn we bezig aan 12 eigen nummers waarvan sommige, zoals deze ( This Was The ) Last Time intussen al soort van "af" zijn en andere nog in de stijgers staan. Al die nummers moeten natuur eerst nog een uitgebreide raod-test ondergaan enzo, maar binnen 2 jaar moeten we toch zeker de studio in kunnen. Er van uitgaande dat JJ II het zo lang met ons uit houdt natuurlijk ........

Ik kan al haast niet wachten, ik heb toevallig gisteren New Fuses, Old Sticks nog gedraaid.
Prima nieuwe single, ik denk dat ik hem makkelijk in mijn mumeafrekening lijst van volgende week kan plaatsen, vooral met zo'n geweldige clip daarbij!!

Ook al is het dan nu de live versie. Dus een richtdatum weet je nog niet of jaag ik jullie dan teveel op ?

Nope, geen richtdatum. Je bent een optimist Hans .

De nummers op joeptjoep zijn soundboard opnames van een optreden in De Cantine ( waar je trouwens - geblesseerd en al - met mevr. Musician bij aanwezig was ) en ontstijgen de kwaliteit van een redelijke bootleg niet, daar gaan we dus verder niks mee doen. Bovendien vertrok Imre 2 weken na dat optreden de band al weer en we willen de nieuwe CD natuurlijk met Jan Jaap ( JJ II, de "nieuwe" ) doen. Met hem in de band is er een totaal andere dynamiek in de groep gekomen waardoor we nu al wat verder buiten de lijntjes van het blues-rock gebeuren zijn gaan kleuren.

Last Time en Duck Fat zijn de enige nieuwe nummers die de reguliere set list voor optredens gehaald hebben tot nu toe en daar waren we met JJ Wago al aan bezig voor zijn vertrek.
De afgelopen anderhalf jaar zijn we eigenlijk alleen maar bezig geweest nieuwe gitaristen in te werken in het bestaande repertoire en pas sinds de laatste maanden kunnen we weer een normaal 3 x 3 kwartier optreden doen. Zo langzaam gaat dat dus...........

Ok, jammer!

Ja, ik begrijp dat jullie graag met de nieuwe gitarist goed voorbereid ten tonele willen verschijnen.
Dus ik wacht nog even geduldig.

Toch vind ik het erg leuk, dat jullie zo'n opname op youtube hebben willen zetten. Ik weet eerlijk gezegd helemaal niet of zulke opnames maken veel moeite, tijd en geld kosten.

Maar zouden jullie tussentijds alvast één nieuw favoriet nummer (met de nieuwe gitarist) van het nieuwe album kunnen plaatsen op youtube als eerste single. Dan kan er, in afwachting van alles, door velen alvast mooi kennis worden gemaakt met wat er nog gaat komen.

Bij het verschijnen van het nieuwe album volgt dan gelijk de tweede single die jullie willen uitbrengen. Dan verkoopt de cd zich daarna vanzelf

Leuke plannen Hans, maar dan zullen we toch eerst de studio in moeten. Om dat een beetje betaalbaar te houden gaan we daar pas voor plannen als alle nummers er goed in zitten en we alles in een keer op de band ( ja zeker, onze fave studio werkt nog met een olderwetse analoge 24 sporen machine ) kunnen slingeren.

Fase 1, de nieuwe nummers arrangeren en er in stampen in het rippetiessiehok, is bijna afgesloten.

Intussen is Fase 2 voor iets van 10 nieuwe nummers al ingegaan, die zijn opgenomen in het live rippertwaar. Hier alvast een teester, niet direkt een van de hoogvliegers maar wel een indiekaatsie dat we met de nieuwe gitarist meer de breedte in kunnen en gaan kwa stijl.

I Got The Love

Speelt-ie ook slide?

Daar schijn je een speciale hersenafwijking voor nodig te hebben die hij helaas niet heeft.