His Statue Falls - Mistaken for Trophies (2012)

Ik ben een grote fan van het debuut van deze duitse metalband, maar dit tweede album valt helaas een beetje tegen. Er is weinig progressie gemaakt sinds de eerste plaat en de songs zijn, hoewel zeker niet slecht, weinig bijzonder. Ook erg jammer is de afwezigheid van de lekkere techno-en house-intro's en intermezzo's, die nu juist dat beetje extra toevoegden aan de smakelijke mix van emo- en metalcore. Nu zijn er nog wel electronische details aanwezig binnen de songs, maar overwegend is het songmateriaal logger en zwaarder geworden. En helaas wat meer anoniem. Spijtig.

Zoals James al zegt is het allemaal wat zwaarder en steviger geworden.
Het feit dat er geen intermezzo´s zijn vind ik eigenlijk geen gemis, ze weten de bijna 40 minuten nu ook zonder pauzes te boeien.
Dat het allemaal wat anoniemer is geworden, tja de vergelijkbare bands weten mij dan weer niet te boeien, dus voor mij zijn ze onderscheidend genoeg.
Ben het er wel mee eens dat de electronische details wat minder opvallen, daarvoor krijg je meer een muur van geluid over je heen.
Ook de gast vocals op nummer 8 (Tyler Carter ex zanger Woe, Is Me) en numer 6 (Chuong Trinh) zijn een welkome toevoeging.
Al met al een goed tweede album, en van mij mogen ze zo doorgaan.
3*