Lianne La Havas - Is Your Love Big Enough? (2012)

Het is komkommertijd. Iedereen is met vakantie, er is bar weinig nieuws en de nieuwe albums regenen even niet uit de lucht. Hoewel er ook in de zomermaanden soms geweldige platen voorbij komen. 'Is Your Love Big Enough?' van de Britse singer-songwriter Lianne La Havas bijvoorbeeld. Op North Sea Jazz wist ze met haar magnifieke mix van Soul, R&B en Pop al een onuitwisbare indruk te maken. Met haar debuutalbum gaat ze alles nog eens dunnetjes over doen. De zegetocht van Havas is nog lang niet voorbij. Een nieuwe (neo)soulster is geboren.

Ze speelt haar liedjes op de elektrische gitaar. Dit is ook het enige wat Havas nodig heeft om indruk te maken. De jonge zangeres heeft een stem als fluweel. Haar hoge en zoete stem zorgt constant voor een warme en aangename sfeer. Alle twaalf nummers zijn raak. Soms, zoals in 'Don't Wake Me Up' en de titelsong, bewijst Havas een beetje de Florence (van the Machine) binnen de Soul muziek te zijn. Soms laat ze juizt ballads horen waar Adele jaloers op zou zijn (Gone). En soms weet ze gewoon dikke indruk te maken met een kaal en folky liedje. In het simpele 'Age' bijvoorbeeld maakt Havas haar driekoppige begeleidingsband eigelijk overbodig. Het komt allemaal erg eerlijk over. De goede liedjes leunen op catchy melodieën én bevatten prima teksten. Minpuntjes? De opening bevat wel heel veel geschreeuw, en de tweede helft mist juist wat variatie. Het hele album weet me daarom niet tot het einde te boeien. Dat is jammer, maar het is de sympathieke Britse vergeven.

'Is Your Love Big Enough' lijkt gemaakt te zijn voor de zomer. Of het nou regent of niet. Met deze plaat gaat de zon altijd schijnen. Tijdloze Popmuziek voor jong en oud en daarmee hét
essentiële popalbum van het moment.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Het begon op Eurosonic, toen mocht Nederland al een beetje kennis maken met de 21-jarige singer-songwriter en zangeres Lianne La Havas. Echte bekendheid kwam wat meer door haar optreden op het North Sea Jazz Festival. Daar pakte de fragiele zangeres het hele publiek in. Haar album was toen pas net uit en zal mede door dit optreden zeker een verkoophit worden. Voor ons is het de vraag of ze de magie van het podium ook goed kan vertalen naar haar plaat.

Vele stijlen, dat is wat we terughoren op dit album. Soul, jazz, pop, alles in een blender en er komt zeker genoeg interessants uitrollen. Vocaal gezien heeft Lianne La Havas ons helemaal overtuigt. Ze heeft een bijzondere en breekbare stem die wat doet denken aan Corinne Bailey Rae, maar eveneens genoeg eigenzinnigheid heeft om zelf op te vallen en niet weg te vallen in de vergelijking.
Muzikaal is ze ook sterk. Lianne speelt zelf gitaar (ooit begon ze op piano) en doet dat ondersteunend aan haar stem op de juiste manier. De muzikaliteit is ook in de hele sfeer van het album goed te horen, dat is dus een plus voor de producent.
Het album is van een constant goed niveau, soms wat te braaf, maar altijd interessant. Geen enkel nummer is slecht, vaak erg mooi of lekker energiek. Lianne La Havas laat horen veel aan te kunnen en van goede huize te komen. De eigen identiteit lijkt in elk nummer gewaarborgd, de productie neemt het nooit over van Lianne. De zangeres heeft altijd zelf de leiding, wat de eigenzinnigheid en interesse alleen maar bekrachtigd.
Natuurlijk zijn er een aantal nummers die een extra vermelding waard zijn. Zo is er de titeltrack en opener van deze plaat. Een energiek nummer dat zeker een hit kan worden. Of het prachtduet met Willy Mason. De stemmen van Lianne en Willy vullen elkaar prachtig aan. Voor de vocale pracht moeten we zijn bij Age of de ballad Gone om Lianne vocaal helemaal uit te horen pakken in het kleine Tease Me. Prachtig gezongen, sfeervol gebracht. Eigenlijk vat deze zin ook meteen dit goede album samen.

Lianne La Havas heeft een mooie stem, maar alleen daarmee redt ze het niet. Soms, soms, doet ze me denken aan Amy Winehouse. Maar meestal vind ik de songs te mager en te R&B: te glad, te smooth, te saai gewoonweg. Dit: Is Your Love Big Enough? doet mij gewoonweg te vaak te weinig. Uitzonderingen zijn bijvoorbeeld de titelsong, Forget, Age & Tease Me. Maar verder is het wel aardig, maar meer ook niet.

Fraai, zomers debuut van het Britse soul- en folktalent Lianna La Havas. Haar ingetogen liedjes maken vooralsnog de meeste indruk op mij, zoals Lost & found, Tease me en They could be wrong. Bij deze liedjes is ze slechts gewapend met haar bloedmooie stem en gitaar. Maar ook het energieke Forget en het schitterende duet No room for doubt met Willy Mason mogen er zijn. Op Lowlands bewees La Havas dat ze live ook uitstekend tot haar recht komt. Hopelijk gaan we nog veel van haar horen!

Één van mijn favoriete ontdekkingen vorig jaar van een artiest die live ook nog eens goed te beluisteren is! Nu het af en toe weer wat lekker weer begint te worden zet ik hem weer wat vaker op en ontdek ik na een jaar van de eerste luisterbeurt nog nieuwe dingen die mij bevallen. Bijvoorbeeld "Gone" heel hard aan, geweldig: "what the heck man last time I checked man we had it all, it was just me and you" niet een diepzinnige tekst, maar mooi om te horen dat ze haar stem ook wat harder kan gebruiken en dit ook heerlijk klinkt (naast Forget, vind ik toch een andere manier), naast het andere zachte en breekbare wat haar stem heeft en wat ze wat vaker gebruikt.

Een debuutalbum dat naast soul ook heerlijke folk en luisternummers bevat. De keuze van La Havas om Lost & Found als eerste single uit te brengen, zegt veel over de stijl die ze meteen bekend wil laten maken. Terecht, want dit is zeker niet 'zomaar' een r&b zangeres, maar iemand die iets te vertellen heeft. Het is niet allemaal lost en found natuurlijk, er zijn ook wat meer vrolijkere nummers bij. Denk aan het uptempo soulnummer Is Your Love Big Enough of Forget. De meeste nummers zijn voor een zwoele zomeravond en de soul is met de jaren nog sterker geworden in haar muziek. Sterk debuut!