My Dying Bride - The Light at the End of the World (1999)

Mijn minst favoriete cd van de band. Toch bevat dit album een aantal nummers dat tot hun beste werk behoord. She Is The Dark is zo'n nummer, dat het vooral live heel goed doet! En Sear Me III en The Fever Sea zijn ook toffe nummers.

Maar een nummer als Eden Beast verziekt het voor het album vind ik. Veel te lang en de explosie komt er niet uit door de verschillende tempowisselingen. Het nummer klopt niet.
Voor mij maar 3,5*

She is the Dark blijft zo'n geweldig nummer

Mooi en donker, en daarnaast ook melancholiek album. Het is haast gothic voor gevorderden. Ik heb de mooie digi-pack en geremasterde uitvoering

Ik zie dit dat de meeste mensen dit een van de minste albums van My Dying Bride vinden, nou ik vindt het een geweldig album, nu moet ik trouwens eerljk zeggen dat ik alleen dit album ken van ze.

Ik heb normaal echt een hekel aan dat gegrunt maar op aanrader van een vriendin van mij toch maar eens geluisterd toen we aan het CD-shoppen waren (het is haar favoriete band, vandaar) Dus ik dat album maar luisteren in de metalkelder van de Sounds in Rotterdam, nou ik wist niet wat ik hoorde, loodzware gitaren met een stem van een zanger die elk moment zijn leven kan beeindigen een en al emotie, maar toch die grunts, ik wist niet echt zeker wat ik er nou van moest vinden. Ze had deze cd maar voor me gekocht voor me verjaardag.

Eerst luisterde ik hem niet zoveel, tot dat deze een keer in mijn Discman zat op een stormachtige donkere herfstdag (7 uur s 'ochtends) in de bus naar school: IN EEN WOORD GEWELDIG! En dat gegrunt hell yeah! Nummers als "The Fever Sea" en "She is the Dark" meesterlijk vandaag maar weer is in mijn cd-speler gedaan, nou heel de buurt weet ervan Nu maar is kijken welke cd ik nu van ze ga uittesten.

Ik geef deze cd 4 sterren, wat de rest hier ook vindt ik vindt het een heerlijk album!

Trouwens mensen die hier van houden, check ook eens Virgin Black, ligt ook een beetje in het straatje van My Dying Bride. Alleen is Virgin Black iets rustiger en wordt er ook veel gebruik gemaakt van elementen uit de klassieke muziek.

Geweldig album, en een terugkeer naar het oude geluid ten tijde van Turn Loose the Swans. En de grunts zijn ook weer terug.
She is the Dark bezorgt me nog steeds kippevel, en is inderdaad ook live geweldig.
Het titelnummer vind ik één van de mooiste die MDB ooit geschreven heeft, samen met The Cry of Mankind.
Ook Christliar herbergt een ongelooflijke dramatiek in zich, en is een afwisselende track die zeer grillig begint met de hemeltergende vocalen van Aaron, om daarna bloedmooi te worden en uiteindelijk te eindigen in een zeer haatdragend agressief eindstuk.
Sear Me III sluit op passende wijze af en omsluit de cirkel, die ooit begon met Sear Me van het debuut-album.

Ik vind dit niet MDBs beste album, of beter gezegd: een van de mindere. Maar desalniettemin staan er best een paar nummers op die de moeite waard zijn: She is the Dark, het titelnummer (adembenemend mooi), Christliar en Sear Me III.

3*

Na vele jaren deze cd weer een opgezocht en in de auto cd-speler gestopt. En ik moet toegeven dat de cd toch een stuk beter is dan ik destijds van mening was toen hij uit kwam.
Het begin van Eden Beast zorgde ervoor dat ik het album geen kans gaf. Erg traag, terwijl mijn gevoel zei dat na SITD een sneller nummer hoort te komen. Dat het nummer uiteindelijk een flinke uitbarsting kent, hoorde ik toen niet... Mijn gemis.

The Night He Died kent een gedegen dramatiek en titelnummer The Light... weelt in klasse.
En dan begint het tweede gedeelte van de cd!

En die is nog fijner dan de eerste helft!
The Fever Sea, Into The Lake Of Ghosts en uitschieter The Isis Script!
Gevolgd door een erg bekend klinkend Christliar (al komen de teksten niet overeen met wat ik denk dat er gezongen zou moeten worden! Iets van Like Gods... misschien?).
En eindigend in een aangename derde Sear Me.

Waardering tussen 4 en 4,5 ster.

Alleen al voor het machtige titelnummer de aanschaf waard!

In het begin moest ik even in deze plaat komen, maar als je dat eenmaal bent dan is dit toch weer een prachtwerkje van My Dying Bride. Het titelnummer is fantastisch, maar ook een nummer als Into the Lake of Ghosts kan ik erg van genieten.

Gisteren voor niet al te veel tweedehands op de kop getikt, oude uitgave. Dat openingsnummer is weer van een overweldigende schoonheid en klasse, daarna kabbelt het wat voort in een inmiddels vertrouwd MDB-sfeertje en is het mij allemaal wel goed. Gevoelsmatig minder dan die topalbums die ik ken, maar nog altijd de moeite waard.

The Light at the End of the World heb ik de afgelopen twee weken na lange tijd weer een paar keer beluisterd. Ik blijf het een lastig album vinden. Veel nummers zijn net wat te lang, en zonder precies te kunnen beschrijven welke, mist er een ingredient om dit album echt goed te laten smaken. Het titelnummer, dat ik eerder geweldig vond, sleept het me nu te lang voort en de tekst raakt me niet langer, maar voelt eerder kitcherig aan. Gelukkig zijn She is the Dark en de laatste vier nummers wel de moeite waard.