Deicide - Once Upon the Cross (1995)

Een heerlijk beukende plaat.

Niet te moeillijk, maar wel afwisselend en blasfemisch genoeg om de boel spannend te houden. De teksten zijn soms redelijk lachwekkend ( open the door, jehova you whore, I am the servant of who rules this world, jaja ), alhoewel ze inhoudelijk toch vaak uiterst dreigend zijn.

Het grootste deel is midtempo, maar af en toe wordt er aardig op los gebeukt. De grunts zijn goed verstaanbaar en dat maakt het tot een feest om lekker mee te brullen.

Ik verhoog mijn waardering met een halve ster.

Inderdaad op zich wel een lekkere plaat. Ik weet nog dat ik enkele jaren geleden schrok van die teksten. Nu kan ik daar eigenlijk alleen maar om lachen. Maar inhoudelijk is het inderdaad vaak dreigend, net zoals het imago. Zo zal iedereen het verhaal wel hebben gehoord dat frontman Glenn Benton zo graag wou dat de mensen geloofden dat hij satanist was, dat hij een satanskruis in zijn hoofd heeft gebrand. Bovendien waren hun shows ook berucht, waarin ze naar het schijnt meerdere malen diereningewanden het publiek en hebben gegooid. En enkele foto's van fans op hun MySpace liegen er ook niet om. Maar als je dat allemaal even achterwege laat, heb je toch wel een redelijke death metal band. De solo's van de gebroeders Hoffman zijn over het algemeen wel zo vals als wat en vernieuwend is het misschien niet, maar alsnog weten ze wel een potje duistere en sadistische death metal neer te zetten. Bovendien heeft de heer Benton een van de betere grunts in death metalland. Kortom: een lekkere zieke plaat voor de beetje death metalliefhebber.

dat de solo's vals zijn, ben ik het toch niet mee eens hoor.

de beide gitaristen zijn zeer goed.
op momenten dat het vals is, wordt er bewust gekozen om dissonant te spelen, want de heren weten ZEER goed waar ze mee bezig zijn.
Ook hun sweep-pickin' techniek is van zeer hoogstaande kwaliteit en harmonieus zijn ze ook goed onderlegd.
dus ik vind dat je geen gelijk hebt.

Zijn daar ook foto's van?

Lekkere brute plaat trouwens, favoriete nummers zijn When Satan Rules His World en Confessional Rape.

Fear Him.....Fear Him.....Satan. Waanzinnige opening! Ook de rest van de cd beukt en hakt er heerlijk op los. Deicide is een te gekke live band,ze spelen snoei en snoei hard op het podium! Hell yeah!

Christ Denied heeft echt een heerlijke riff

Voordat het nummer effectief inzet met een paar welgemikte 'chuggs' heb je ook nog dat introotje met wind(?) en dan een kerel(Jezus?) die iets roept. Enig idee wat juist?

Ik loop me dat eigenlijk al 13 jaar af te vragen .

"Father... Why have you forsaken me?"

Bedoel je dat?

Ik vind dit trouwens vooralsnog het beste album van Deicide. Lekker beuken

Dat lijkt er wel erg op, thanks!

Lekkere lompe plaat, al zijn de teksten hier toch echt wat te lachwekkend.

Alsof de loop van de geschiedenis voor de man uit Nazareth nog niet erg genoeg is geweest, is hier Glenn Benton weer met 9 nieuwe nagels om er op het kruis bij te kloppen.
In staccato komen de antischristelijke leuzen op je af in nummers als Christ Denied, When Satan Rules His World of Kill The Christian. Banaler kan haast niet.
Toch vind ik de nummers an sich zeker vermakelijk. Sterker nog, Once Upon The Cross bevalt mij van alle Deicide albums nog het best. De death metal is behoorlijk catchy zonder ook maar iets aan kracht in te boeten. De riffjes in met name het geweldige titelnummer zijn wat technischer geworden en herinneren heel soms aan Morbid Angel. Maar vergis je niet. De sound van de broertjes Hoffman is uit duizenden herkenbaar en hun stijl blijft een stijl van brute agressie. Net zoals de hele band blijft volharden in uiterst lompe, kwaadaardige death metal.

Ik kan mij ruimschoots bij mijn voorgaande vriend aansluiten: voor mij een klassieker binnen een genre dat niet zo gek veel klassiekers in zijn rangen telt. En ja hoor: ik wéét dat het merendeel van de songs niet hoogstaand zijn, maar ze beuken zo lekker weg en ze zijn zo ontzettend lekker fout. Welke ruimdekende ziel wordt er niét vrolijk van topsongs als "Once Upon The Cross", "When Satan Rules His World" & "They Are The Children Of The Underworld". Persoonlijke Favoriet "To Be Dead" is zelfs bijna een emotionele parel. Ok, bijna! En wat een "Confessional Rape" is: iemand?

Ik heb in mijn strooptocht langs de extremere metal van alles uitgeprobeerd in mijn leven, zo ook Deicide. Dit album hoorde ik het meest. Het zal aan mij liggen, maar ik vind het dodelijk saai. Ja, het is bruut hak- en beukwerk. Gáááp. Er gebeurt voor mij niets spannends, niets dat me aantrekt. Veel platen klinken ook identiek. wellicht omdat ik toch wel gevoelig ben voor wat diepgang en melodie. Dit is vrij donker. Er bestaat genoeg in het deathmetal-genre wat me wél blij maakt. Deicide laat ik graag aan anderen over

Geen stem, maar een kritische noot mag er ook zijn. (En nee, het heeft niets met de teksten te maken. Je kunt van dit soort bands nu eenmaal moeilijk verwachten dat ze over koetjes en kalfjes zingen )

Ik ben verslaafd aan diepgang en melodie, maar dat doet voor mij geen afbreuk aan de kwaliteit(en) van deze plaat. Maar 't is geen evident album, alleszins