Purity Ring - Shrines (2012)

Geweldig! Purity Ring hun debuutalbum Hier kijk ik naar uit.

Obedear is in ieder geval al een fijn nummer Ben ook benieuwd naar de rest.

Ungirthed, Belispeak & Lofticries zijn op hun soundcloud ook reeds te beluisteren en ook daar ben ik van onder de indruk. Kan niet wachten op hun debuut

Klinkt als een combi tussen Balam Acab en Crystal Castles if that makes any sense.

Hier is trouwens de video voor Belispeak. Jammer dat ze net zoals Grimes een deal met VEVO hebben nu, ookal stoort het niet, voelt het gewoon fout.

Als je mag debuteren op 4AD heb je gelijk alle ogen en oren op je gericht. Dus het gaat zeker ook op voor dit duo uit Canada.

Wat al bekend was klonk fijn maar ik had wel mijn nodige reserves voor wat betreft een volledig album. Dit zou namelijk wel eens typisch zo'n singles bandje kunnen zijn: leuk om de nummers los van elkaar te beluisteren maar als album een beetje te veel van het goede.
En eerlijk gezegd komt deze verwachting wel een beetje uit met Shrines.
Best leuke nummers maar achter elkaar gaat het me op den duur een beetje tegenstaan.
Typisch ook zo'n album dat even heel erg gaat 'ontploffen' op het net om ons vervolgens aan het einde van het jaar af te vragen wie Purity Ring ook al weer was.

Is dat erg? Nee, want zo zijn er zoveel van te bedenken. Misschien valt het mee en overleeft het de roem van het moment. Ik help het ze hopen want het is best een aardig plaatje.

Corin Riddick van Gobble Gobble stelt zijn nieuwe project Purity Ring voor. Die al iets langer bekend waren natuurlijk, maar nu echt zullen doorbreken met hun eerste album Shrines.

Op zich is het een goed album, maar wat er te verwachten viel was beter. Megan James, de vrouw achter de zoetklinkende en melodische zang in dit debuutalbum overtuigd, en haar stem voegt zeker iets toe aan het album. Erg mooi allemaal, maar is het goed genoeg? Purity Ring doet niet echt hun best om dit album interessant te maken, of variatie te brengen. Ze proberen hun eigen sound te brengen, maar daar is juist het gene waar Purity Ring de bal misslaat. De eerste twee nummers zijn krachtig, maar hoe verder we gaan in Shrines, hoe meer we dezelfde dingen terughoren. Alle kicks & snares in het album klinken na een tijd identiek, en zelfs de aantrekkelijke stem van Megan James begint de boel te verzieken.

Ondanks het feit dat het moeilijk wordt om hiervan meer dan vijf nummers achter elkaar te beluisteren, is het album best goed te waarderen. Belispeak is én blijft een duister, sprookjesachtig nummer en ook Saltskin, Crawlersout en Fineshrine zijn toffe nummers. Shrines is best goed te waarderen, maar een topper in het genre is het zeker niet.

Op een zekere muzieksite omschreef 1 sujet het album als volgt:

(1) Deep wobble bass
(2) Chopped mid tone vocal samples
(3) High chimes (sounding similar to a Chinese guzheng)
(4) Glitchy / hip hop drums
(5) Toned-down vocals

En dat in ieder nummer. Het maakt een plezier luisterbeurtje mogelijk, maar ik ben hoe lang dit interessant blijft.

Ik geef sowieso 4 sterren voor Obedear, Lofticries en Belispeak

De nummers Belispeak, Ungirthed en Lofticries kende ik al een tijdje (ze stammen alle drie al uit 2011) en staan al een tijdje op mijn nominatielijst voor de Alternatieve Top 152. Omdat ze nog geen volledige ep of album hadden uitgebracht is mijn aandacht voor Purity Ring vrij snel weggezakt en dar heb ik nu eigenlijk spijt van.

De nieuwe singles Fineshrine en Obedear klinken in ieder geval heerlijk en mijn interesse is weer gewekt. Ik ben reuze benieuwd naar de rest van het album!

Zo kan je elk album wel ontleden..

Ik vind het een lekker album, de teksten zijn niet allemaal even interessant en kunnen zo in een slecht technoalbum. De beats, echos en sommige vocals werken allemaal naar een fijn eindproduct.

Ik kan niet anders zeggen dan dat dit debuut van het Canadese duo Purity Ring een erg lekker album is. De singles Obedear (erg sfeervol), Fineshrine (heerlijk luchtig en vrolijk) en Belispeak (stoer nummer) behoren tot mijn favorieten, maar de niet-singles Crawlersout, Saltkin en Amenamy (lekker duister) zijn langzaamaan ook naar een favorietenrol toegekropen. Die hadden wat meer tijd nodig om te groeien, maar dat is vrij logisch. Anders waren ze wel als single gekozen.

Eigenlijk is Ungirthed ook wel een erg lekkere en sterke single en Shuck vind ik een hele mooie afsluiter. Goede (en makkelijk verstaanbare, dat is ook wel eens fijn) tekst en vooral erg mooi gezongen. Ik ben sowieso wel fan van het stemgeluid van de zangeres en vind het dan ook jammer dat haar pure stemgeluid zo veel en zo vaak vervormd wordt.

De enige nummers die me niet echt kunnen boeien zijn Grandloves en Cartographist en jammergenoeg zijn dat de twee langste nummers van dit album. En dan is er één nummer dat ik nog niet genoemd heb (ook een van de langste): Lofticries. Ik weet niet wat iedereen hier in hoort, maar mij doet het weinig. Erg catchy is het niet. Sfeervol, meeslepend of duister vind ik het ook niet. Ik vind het dan ook een rare singlekeuze.

Die laatste alinea mag nog zo lang zijn, het is niet de meest belangrijke. Dat zijn de eerste twee waarin ik acht(!) sterke nummers weet op te noemen. Reden genoeg om Shrines te belonen met 4 sterren. Hopelijk heeft dit album geen al te beperkte houdbaarheidsdatum, maar daar komen we vanzelf achter.

Vooralsnog kan ik hier niet genoeg van krijgen. Het neigt af en toe behoorlijk richting The Knife, als ik het al ergens mee zou moeten vergelijken, maar dat stoort geen moment.

Ik weet niet van waar al dat enthousiasme komt, maar de vijf nummer Ungirthed, Lofticries, Belispeak, Obedear en Fineshrine die ik daarnet heb gehoord vind ik vreselijk. Het klinkt enorm saai en ik kan die zang echt niet trekken. Het lijkt als een hedendaagse R&B plaat. Alhoewel deze plaat een stuk beter klinkt dan een hedendaagse R&B plaat, maar dat maakt het nog niet goed en fantastisch voor mij. Elf min vijf maakt zes en ik betwijfel het of zes nummers een 38 minuten durende plaat kunnen redden.

Als ik niets te doen heb wil ik me er wel aan wagen, maar voor mij is het allesbehalve een 'have to hear this' plaat.

Sterk debuut album. Misschien niet super klasse, maar wel heel catchy en vernieuwend. Ze doen me wat denken aan een mix tussen Crystal Castles en Burial. De cd verveelt niet en er zit een verhaal in. Voor dat geheel een dikke 4.

Ge-Wel-Dig!! vandaar al die hoge ratings op diverse muziek sites als Pitchfork enz.

Heeerlijk! Ja, veel van hetzelfde, maar ik zit echt niet bij elke artiest te hopen dat ze op 1 album ineens 20 genres op tafel smijten. Schoenmaker blijf bij je leest denk ik dan. Prachtige stem en lekker spooky zweverige geluidjes met heerlijke bas loopjes. Soms een beetje een combinatie van Lunice met de vocalen van Annie (om nog maar eens een andere vergelijking er bij te doen). Fineshrine is het hoogtepunt wat mij berteft.

Ik vind dit betoverend mooi.

Als je de oude Depeche Mode of het Canadese Rational Youth (m.n. Cold War Night Life - daar doet het ook aan denken) niet kent, vind je al snel iets geweldig.

Het klinkt leuk en pakkend, maar om nou zo te roeptoeteren is ook weer niet nodig. Vrees dat dit niet zo lang mee gaat. Kinderstemmetje gaat wel vervelen, net zoals eendimensionale effecten. Goed geleend, dat dan weer wel.

Heerlijk sfeervol album.

Best een tijdje uitgekeken naar deze plaat en met goede reden blijkt. Fineshrine was een enorme verassing. Bij nader inzien weet ik niet hoe ik deze nooit op Youtube ben tegengekomen maar ik ben blij dat dat niet is gebeurt. Veruit het beste nummer van deze plaat. Ungirthed en Lofticries blijven echter ook favorieten.

Vooralsnog is er een grote kloof tussen die 3 en de rest van het album. Maar een hele fijne sfeervolle plaat is het zeker. Grandloves is erg mooi en begint ook uit te groeien tot favoriet. Maar ook de openingstrack en Belispeak mogen er zeker zijn.

Zoals veel mensen ben ik ook bang dat deze plaat na een tijdje stukken minder en misschien zelfs irritant wordt. Hopelijk gaat het voor mij de andere kant op en gaat het meer als een geheel klinken

Wat een groeier. Ik dacht dat ik dit album na een paar luisterbeurten al niet meer zou kunnen horen, maar sinds de laatste maand luister ik hem echt regelmatig. De ééntonigheid lijkt inmiddels ook al weg te zijn

Nogal eentonig.

Wat een geweldige plaat om op een regenachtige zondag bij weg te dromen.
Samen met 'Conduits - Conduits' de indie-plaat van het jaar!

Fancy hipsterplaatje met als absolute uitschieter Fineshrine. Dat is naar mijn smaak een van de fijnste liedjes van het jaar. Voor de rest valt vooral op dat de laatste tien minuten het geheel naar een hoger plan tillen, maar aan een paar opvullers ontkomen deze Canadezen niet. Desalniettemin een puik debuut waarbij ik m'n hart vasthoud voor een opvolger, want ik zie niet waar de rek nog kan zitten. Vooralsnog maar genieten van Fineshrine.

Dit staat volgens mij hoog in de eindejaarslijst.. ik zie deze heel vaak in lijstjes.

Dit hoor ik toch niet echt hoor, Mju. Hier en daar wel een beetje w.b. drumcomputergeluidjes, maar verder totaal anders, toch. Wat overigens niet wil zeggen dat er geen precedent voor Purity Ring is; vind het zelf bijvoorbeeld dichtbij Cocteau Twins liggen, om er iets 'ouds' bij te sleuren - ook esthetisch met het typische vocabulaire en de eigengereide samenstellingen. En qua moderne muziek al genoeg gelijkgestemde zielen, natuurlijk.

Verder: tja, je kunt 'het trucje', als je het zo wil zien, er redelijk gemakkelijk uittrekken. Purity Ring heeft een duidelijk geluid/formule en wijkt er niet van af. Aangezien die formule mij echter uitstekend ligt heb ik er geen klagen aan. Lome beats, etherische melodietjes, mysterieuze vocalen (al dan niet door galm, pitch shifts, gefluister, etc.) - het zijn ingrediënten waar een hoop artiesten in de electronica mee bezig zijn, en ik mag ze allemaal op hun eigen manier. Ook Purity Ring dus - dat zich eerst in mijn kop nestelde met Fineshrine, maar waarvan de rest van de plaat ook uitstekend luistervoer blijkt. 4* voorlopig.

Tja, ook een (mju)man ontwikkelt zich - gaandeweg wat trager, gezien de leeftijd - en derhalve gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen dat deze in vinylvorm - zonder de beloofde gratis cd (dat dan wel) - inmiddels al meerdere maanden op mijn platenplankje staat en ik beschouw het als een van de beste 4AD-releases van het afgelopen jaar. Ik blijf achter de genoemde cold wave voorbeelden staan en idd je typeert trefzeker een aantal van de genoemde verwantschappen, zoals de typische Oberheim-geluidjes. CT vind ik et hoog gegrepen, da's voor mij "hors categorie".

Maar voor alle duidelijkheid, Sven, de eerste Rational Youth is een wereldalbum waar ik een aantal jaren naar heb gezocht - dat overtreft imo Speak 'n Spell en ik heb Vince Clark, Mozart of synth, hoog zitten

Aan de berichten te zien is dit een beetje een youloveit-or-youhateit plaat.

Ik ben voorlopig best enthousiast. Ik hoor er elementen van Ejecta, CHVRCHES en Phantogram in terug.
Al heb ik wel het idee, dat het zelf-geproduceerde plaatje, een betere mix mag krijgen. Het klinkt hier en daar wat onafgemaakt. Terwijl de zangglijnen, basjes en beatjes echt wel interessant zijn.
Maar het nivo van een CHVRCHES of Phantogram haalt het nog niet. Misschien dat een volgende plaat een stijgende lijn inzet.

Voorlopige prijstrack: Amenamy

Niet altijd datzelfde hoge niveau, maar dat heb je met ieder experimenteel album wel, en dit is nog altijd voortreffelijk. Lofticries en Odebear zijn echte hits. Fineshrine en Belispeak ook lekker goed, en de rest is gewoon ook heel erg goed.

Heel erg goed album van een groep die ik al kon waarderen. Ligt volledig in mijn straatje.

Ik heb Chromatics weer herontdekt. Wat weer zeer lekker is om naar te luisteren. Nu ik ook weer Purity Ring op m'n radar heb kan ik concluderen dat dit aardig in hetzelfde straatje ligt. Al is Chromatics een stuk spannender en voller van geluid.

Heb dit album ontdekt door Antony Fantano en ik moet zeggen dat ik ook wel gematigd enthousiast wordt van Purity Ring, Het eclectische zoals Grimes dat ook heeft hoor ik hier in iets mindere mate terug. Een soort mindere versie van Grimes doet dit me aan denken.
Mijn enige negatieve punt is dat een heel album wel een beetje eentonig aanvoelt. Ik mis de variatie en ik snap dan ook best dat je dit album niet snel opzet maar eerder een paar nummers en dan door gaat.