Purity Ring - Shrines (2012)

Ik kan niet anders zeggen dan dat dit debuut van het Canadese duo Purity Ring een erg lekker album is. De singles Obedear (erg sfeervol), Fineshrine (heerlijk luchtig en vrolijk) en Belispeak (stoer nummer) behoren tot mijn favorieten, maar de niet-singles Crawlersout, Saltkin en Amenamy (lekker duister) zijn langzaamaan ook naar een favorietenrol toegekropen. Die hadden wat meer tijd nodig om te groeien, maar dat is vrij logisch. Anders waren ze wel als single gekozen.

Eigenlijk is Ungirthed ook wel een erg lekkere en sterke single en Shuck vind ik een hele mooie afsluiter. Goede (en makkelijk verstaanbare, dat is ook wel eens fijn) tekst en vooral erg mooi gezongen. Ik ben sowieso wel fan van het stemgeluid van de zangeres en vind het dan ook jammer dat haar pure stemgeluid zo veel en zo vaak vervormd wordt.

De enige nummers die me niet echt kunnen boeien zijn Grandloves en Cartographist en jammergenoeg zijn dat de twee langste nummers van dit album. En dan is er één nummer dat ik nog niet genoemd heb (ook een van de langste): Lofticries. Ik weet niet wat iedereen hier in hoort, maar mij doet het weinig. Erg catchy is het niet. Sfeervol, meeslepend of duister vind ik het ook niet. Ik vind het dan ook een rare singlekeuze.

Die laatste alinea mag nog zo lang zijn, het is niet de meest belangrijke. Dat zijn de eerste twee waarin ik acht(!) sterke nummers weet op te noemen. Reden genoeg om Shrines te belonen met 4 sterren. Hopelijk heeft dit album geen al te beperkte houdbaarheidsdatum, maar daar komen we vanzelf achter.

Niet altijd datzelfde hoge niveau, maar dat heb je met ieder experimenteel album wel, en dit is nog altijd voortreffelijk. Lofticries en Odebear zijn echte hits. Fineshrine en Belispeak ook lekker goed, en de rest is gewoon ook heel erg goed.

Heel erg goed album van een groep die ik al kon waarderen. Ligt volledig in mijn straatje.